urn:www-kalamatablogs-gr:feeds:atom Kalamata Blogs » The Chaos Kalamata Blogs » The Chaos 2010-09-06T16:10:27-04:00 http://www.kalamatablogs.gr/The_Chaos/2010/02/25/%ce%9f_%ce%b8%cf%81%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%af%cf%89%ce%bd_%ce%a7%cf%81%cf%85%cf%83%cf%8e%ce%bd_%ce%9d%ce%bf%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd Demons The Chaos: Ο θρύλος των Διακοσίων Χρυσών Νομισμάτων 2010-02-26T03:20:00-05:00 2010-02-26T03:20:00-05:00
Βασίλισσα μου χαίρε. Σας στέλνω την αναφορά μου καθώς ξαποσταίνω σε μια μικρή πόλη του Νότου. Μέσα στο μήνυμα μου ( εάν έφτασε σώο καθώς τα ταχυδρομεία του βασιλείου έχουν τα κακά τους χάλια ) θα βρείτε τα λάφυρα που κατόρθωσα να περισώσω από τους ληστές, απατεώνες και τέρατα που συνάντησα στον δρόμο μου.
Κινδυνεύοντας να γίνω κουραστικός και ίσως αθέλητα να εξάρω τις καταπληκτικές μου αρετές και την ανδρεία μου, θα σας κάνω μια γρήγορη εξιστόρηση των περιπετειών μου σε αυτό το σκοτεινό και επικίνδυνο ταξίδι.
Όλα άρχισαν όταν έμαθα τον επικείμενο γάμο σας με τον αξιότιμο πρίγκιπα Μάριο ( Ο θεός ας τον έχει καλά ). Τα νέα ήχησαν χαρμόσυνα στα αυτιά μου καθώς δεν ήταν κατώτερός σας ούτε στην τιμή ούτε στην ανδρεία ( ακόμα λέγονται ιστορίες για τα πολεμικά του ανδραγαθήματα εις στον αυτοκρατορικό στρατό ). Υπολογίζοντας την τρέχουσα κατάσταση της οικονομίας, που μετά την συντριβή των χιλίων αλόγων εις την μάχη του Μεγάλου Δρόμου ήταν το λιγότερο δυσάρεστη, αποφάσισα ( σαν καλός υπήκοος ) να μαζέψω μια καλή ποσότητα χρυσών νομισμάτων και να σας τα προσφέρω σαν γαμήλιο δώρο. Πήρα λοιπόν τους δρόμους της περιπέτειας περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να δείξω την αξία μου και να αποκτήσω έναν θησαυρό που να αξίζει στην Μεγαλοσύνη σας.
Όπως σίγουρα η Μεγαλειότητα σας θα αντιλαμβάνεται , ένας εργένης μάγος που δεν έχει περιουσιακά στοιχεία και εξαρτάται από την τέχνη του, δεν μπορεί να μαζέψει αρκετό χρυσό απλά κάνοντας οικονομία. Έτσι γυρίζοντας από εδώ και από κει η καλή μου μοίρα με έφερε σε μια παρέα από άλλους τυχοδιώκτες σαν και εμένα ( που είχαν λιγότερο ευγενείς σκοπούς φυσικά ).
Δεν θα σας εξιστορήσω τις φρικαλέες μάχες που δώσαμε εμείς οι πέντε ενάντια σε φριχτά στοιχειά και δαίμονες, ληστές και τέρατα, γιατί φοβάμαι μη και η ευαίσθητη καρδιά σας και η ευγενική σας φύση σοκαριστεί από τις περιγραφές της τρομερής μάχης και της ανελέητης σφαγής. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι πριν δύο εβδομάδες ακριβώς, εάν οι θεοί είχαν προνοήσει να στείλουν έναν τροβαδούρο, πύρινοι στοίχοι θα κυκλοφορούσαν τώρα και θα τραγουδιόντουσαν από τα χείλια των πραματευτάδων και τον ταξιδευτών. Όπως και να έχει, τα δικά μου λόγια μπορεί να μην είναι τόσο ευγενή αλλά σίγουρα δίνουν την ένταση της στιγμής. «Φέρτε πίσω την σύνταξη μου! » Φώναζε μαινόμενος ο δράκος καθώς μας κυνηγούσε φτύνοντας πορφυρές γλώσσες. Ευτυχώς προνοώντας κατάλληλα, είχα τυλίξει και τους πέντε μας με ένα αντιπυρικό ξόρκι που μας προφύλαξε από την μαινόμενη, χαμηλής θερμοκρασίας και μικρής εμβέλειας ανάσα του γέρου μισοπαράλυτου και ( μέχρι πρότινος ) μισότυφλου δράκου.
Ύστερα από την ριψοκίνδυνη αυτή διαφυγή, οι πέντε μας ξαποστάσαμε σε ένα μικρό ξέφωτο ενός δασυλλίου . Γύρω από την φωτιά, δίκαια, και κάτω από την απειλή ενός ξορκιού μεταμόρφωσης που εντελώς τυχαία είχα καταφέρει, τα λάφυρα μοιράστηκαν ως εξής :
Στην Θράλια το ξωτικό για την αυτοθυσία της που έδειξε τον πισινό της στον δράκο για να του αποσπάσει την προσοχή, 700 χρυσά νομίσματα και την πυραμίδα της ευτυχίας.
Στον Βρουλ τον θεραπευτή για την αξιοθαύμαστη θεραπεία των ματιών του δράκου έτσι ώστε να μπορέσει να θαυμάσει τον πισινό της Θράλια, 500 χρυσά νομίσματα και ένα ξύλινο ματσούκι ( που κανείς δεν πίστεψε ότι ήταν πολύτιμο και για αυτό του το πασάρανε )
Στον Εαφράμ τον ιερέα για τις προσευχές που έκανε υπέρ της μάχης, 200 χρυσά ( κανείς δεν πίστεψε ότι οι τσέπες του ήταν φουσκωμένες απλά από προσευχές )
Στον Μπαρτάλορ τον πολεμιστή που κουβάλησε στις στιβαρές του πλάτες τα λάφυρα, 600 χρυσά νομίσματα και το μονογυάλι του δράκου να το κάνει φινιστρίνι στο καινούριο σπίτι που φτιάχνει.
Στον Νέκο τον μάγο, τον πολυαγαπημένο των βάρδων και των τραγουδοποιών για την σύλληψη όλου αυτού του καταπληκτικού σχεδίου, τον συντονισμό της ομάδας, το αντιπυρικό ξόρκι ( που αναμφίβολα θα λειτουργούσε αν κάποια από τις φλόγες έφτανε επάνω μας ) και την τελευταία καταπληκτική μεταμόρφωση σε γιγαντιαία βδέλλα των βάλτων που έσταζε γλίτσες και βλέννες, 1000 χρυσά νομίσματα και το γουρουνάκι της αφθονίας ( τρομερό και υπερφυσικό αντικείμενο που φέρνει χρήμα και αγαθά στον κάτοχο του. Το χρησιμοποιούσε για χρόνια σαν κουμπαρά ο Δράκος. ) .
Όπως θα καταλάβατε Μεγαλειοτάτη, βλέποντας στα χέρια της Θράλια την πυραμίδα της ευτυχίας, ήξερα ότι αυτό το σπάνιο και υπέροχο αντικείμενο έπρεπε να γίνει δικό σας. Χωρίς πολύ προσπάθεια λοιπόν κατάφερα τους συντρόφους μου να παίξουν το αρχαίο παιχνίδι της μποτίλιας, με τους γνωστούς ιερούς και δεσμευτικούς όρους. Μετά από αυτό δεν ήταν καθόλου δύσκολο γυρίζοντας την μποτίλια κατάλληλα να την κάνω να σταματήσει μπροστά στην Θράλια. Η τελευταία αποφάσισε να μου χαρίσει την πυραμίδα προκειμένου να μην αναγκαστεί να με φιλήσει, καθώς θα προτιμούσε να φιλήσει τον Βρούλ, τον Εαφράμ, ή τον Μπαρτάλορ ή ακόμα και έναν ψόφιο ασβό που είχε κάνει πρώτα σεξ με ένα αρουραίο σοδομισμένο από έναν τάρανδο σε περίοδο αναπαραγωγής, καθώς όπως ήταν ακριβώς οι λέξεις της: «Δεν υπάρχει πιθανή πραγματικότητα όπου εγώ φιλάω αυτή την γλοιώδη και σιχαμερή βδέλλα είτε πριν είτε μετά από αυτή την γελοία μεταμόρφωση. »
Ύστερα από αυτή την υπέροχη βραδιά συντροφικότητας και συγκίνησης, οι πέντε σύντροφοι χωρίσαμε και τραβήξαμε ο καθένας προς την δική του κατεύθυνση και μοίρα. Όπως είναι φυσικό Βασίλισσα μου, προσπάθησα να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα σε μια πόλη που να έχει επαρκές δίκτυο αμαξών και συγκοινωνίας. Είχα τα χίλια νομίσματα στο σακουλάκι μου και ένοιωθα ότι είχα όλο τον κόσμο στα πόδια μου, η μάλλον στα πόδια του αλόγου μου. Χαρούμενος για την τύχη που είχα , αμέλησα για λίγο την άμυνα μου και αποσπάστηκε η προσοχή μου καθώς με είχε συνεπάρει η οργιαστική φύση της άνοιξης. Αλλοίμονο! Αυτό ήταν το χειρότερο λάθος που έχω κάνεις ποτέ! Ω τι ντροπή που νοιώθω Μεγαλειοτάτη καθώς γράφω αυτές τις πικρές γραμμές! Μέσα από την πυκνή βλάστηση, ξεπρόβαλε - αθέατος μέχρι τότε- ο γνωστός ληστής και πολέμαρχος Τέβε ο Ανήλεος . Ο Τέβε είναι μεγάλος Μάγος και έχει με το μέρος του τον ίδιο τον αυτοκράτορα τον οποίο πολλοί λένε ( οι θεοί να μας φυλάνε ) ότι χρηματίζει . Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να βγει δικαιωμένος από μια μάχη μαζί του, και κάποιοι ψιθυρίζουν ότι οι σκοτεινές του τέχνες είναι τόσο μεγάλες που μπορεί να καρπώνεται ακόμα και τις συντάξεις και τις εισφορές που καταβάλουν σε αυτόν νόμιμα οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας.
Για να μη τα πολυλογώ και κουράζω τα ευγενέστατα αυτιά σας Μεγαλειοτάτη μου, ο Τέβε παρόλα τα παρακάλια και τις ικεσίες μου, μου πήρε 400 ολόκληρα χρυσά νομίσματα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά αδύναμος καθώς ήμουν από την μάχη με τον δράκο και την πρωτινή μεταμόρφωση μου σε βδέλλα δεν μπόρεσα να φέρω καμία απολύτως αντίσταση. Αποκαρδιωμένος και με βαριά βήματα πήρα τον πικρό δρόμο που έβγαζε προς την πόλη.
Κάποιος που δεν ξέρει τις βουλές των θεών ίσως και να πίστευε ότι η κακοτυχία μου θα έχει περάσει και ότι τώρα θα μπορούσα να χαρώ και να έλθω εις το βασιλικό ανάκτορο για να διασκεδάσω και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους τον υπέροχο γάμο σας. Αλλά πόσο γελασμένος αυτός ο κάποιος θα έβγαινε! Το άλογο μου, βετεράνος στις μάχες και στις πορείες, τελευταία δεν ήταν καλά. Έτρωγε πολύ περισσότερο σανό από αυτό που έτρωγε πρώτα, πήγαινε πολύ πιο αργά, και παρατήρησα ότι όταν του τραβούσα τα χαλινάρια αυτό έμενε απαθέστατο και συνέχιζε να προχωράει ακάθεκτο. Με ένα τέτοιο άλογο θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να κρατήσω το κεφάλι μου επάνω στους ώμους μου στην πόλη της Μακλαμάτ στη οποία πορευόμουν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν ήμουν έτοιμος να μπω στην πόλη, το άλογο μου άρχισε να κουτσαίνει. Η αλήθεια είναι ότι το έκανε συχνά τώρα τελευταία παρόλο που του έσφιγγα τακτικά τα πέταλα και του άλλαζα τα καρφιά. Μην έχοντας άλλη επιλογή, και με σερνάμενα πόδια, επισκέφτηκα τον Χαρίς, τον πεταλωτή-εκτροφέα αλόγων. Η διάγνωση ήταν άσχημη. Αλλαγή χαλιναριών για να μπορεί το άλογο μου να σταματάει όποτε το θέλω, μετάγγιση αίματος γιατί είχε μικρή πίεση και αναιμία, αλλαγή του ενός πίσω πετάλου που είχε ραγίσει και φαγωθεί, γυμναστική, και ειδική δίαιτα για μια εβδομάδα. Όλο το ποσό μαζί, 70 χρυσά νομίσματα συν τα παρελκόμενα ( διαμονή μου σε ξενοδοχείο για όσο δεν θα μπορούσα να πάρω το άλογο μου, έξοδα μετακίνησης με άμαξες κλπ κλπ κλπ. ) Δηλαδή 100 χρυσά νομίσματα όλα μαζί.
Βασίλισσα μου μπορεί τα πράγματα να φαίνονται τραγικά αλλά ο πιστός σου υπηρέτης και υπήκοος έχει περάσει πολύ χειρότερα στις ημέρες του, έτσι δεν είχα απελπιστεί καθώς το ποσό των 500 χρυσών νομισμάτων ήταν αρκετά καλό και αξιοσέβαστο. Όμως όπως λένε και οι παλιοί ουδέν κακό έρχεται μόνον, και μια μέρα που περπατούσα στους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης περιμένοντας να ετοιμαστεί το άλογο μου και να μπορέσω να φύγω, με βρήκαν οι αντιπρόσωποι από το συνδικάτο των μάγων και λοιπόν επαγγελματιών , το γνωστό Επιμελίων. Οι αντιπρόσωποι του συνδικάτου μετά από μια ενδιαφέρουσα και αξιοθαύμαστη επίδειξη μαγικής τέχνης έκαναν το Grand Finale που χρόνια τώρα εξασκούσαν. Εξαφάνισαν με εντελώς μαγικό τρόπο που δεν χωρούσε καμία τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση, 90 χρυσά νομίσματα μέσα από το σακούλι μου, και δεν μου εξήγησαν καν για πιο λόγο γινόταν αυτή η εισφορά. Ύστερα από αυτό και ενώ οι αντιπρόσωποι είχαν γίνει καπνός ( στην κυριολεξία καθώς το νούμερο τους περιλάμβανε και μια εξαφάνιση μέσα σε πυκνό καπνό ) μπήκα στο πρώτο καπηλειό που βρήκα μπροστά μου και ήπια ότι μπορούσα να πάρω με 10 χρυσά νομίσματα. Παρόλο το μεθύσι και τον αποδιοργανωμένο μου εγκέφαλο, η φρικτή αίσθηση ότι πιάστηκα κορόιδο δεν με άφησε ούτε κατά την διάρκεια της νύχτας ούτε κατά την διάρκεια της επόμενης ημέρας.
Όπως βλέπεται Μεγαλειοτάτη το συνολικό ποσό μέσα στο σακούλι μου περιορίστηκε στα 400 χρυσά νομίσματα. Μεγάλη απώλεια όπως καταλαβαίνεται αλλά και πάλι καλύτερα από τον Εαφράμ με τα 200 ( φανερά ) νομίσματά του. Με τόση στενοχώρια όμως φυσικό ήταν να γίνει ότι έγινε την ημέρα πριν πάω να πάρω το άλογο μου. Μια ξαφνική ζαλάδα και αδιαθεσία, έκανε τον θεραπευτή τον οποίο επισκέφτηκα να διατάξει να πάω στο κέντρο των θεραπευτών της πόλης για να κάνω εξετάσεις στους χυμούς και στα ενεργειακά πεδία του σώματος μου. Για την συμβουλή του αυτή μου πήρε 30 χρυσά νομίσματα και μου χάρισε ένα άπλετο χαμόγελο το οποίο μέχρις σήμερα δεν έχει σταματήσει να στοιχειώνει τα ταραγμένα μου όνειρα.
Πηγαίνοντας στο κέντρο θεραπευτών Εκλαμπρότατη, σκεφτόμουν ότι τουλάχιστον δεν θα χρειαζόταν να αποχωριστώ άλλα από τα πολύτιμα νομίσματα μου. Βλέπετε Μεγαλειοτάτη, τα χρήματα που εντελώς άκαρδα μου παίρνει ο Τέβε ο Ανήλεος μου δίνουν την δυνατότητα να κάνω όσες εξετάσεις είναι απαραίτητες χωρίς να πληρώσω τίποτα! Με χαρά λοιπόν και σιγουριά πήγα προς τους θεραπευτές για να ενημερωθώ ότι λόγω του ότι επειδή είχα παραλείψει να πληρώσω κάποιες φορές τον Τεβε ( κρυβόμουν πολύ πιο αποτελεσματικά όταν ήμουν νεότερος ) δεν διακαιόμουν δωρεάν εξετάσεις ακόμα και αν είχα πληρώσει κανονικά όλες τις άλλες φορές. Κλαίγοντας και φέρνοντας στο μυαλό μου για πολλοστή φορά της φήμες σχετικά με τον Τέβε έδωσα 70 χρυσά νομίσματα για να με ενημερώσουν ότι όλα ήταν στην καλύτερη κατάσταση που θα μπορούσαν να είναι και ότι ήμουν γερός σαν ταύρος.
Όπως γίνεται φανερό Μεγαλειοτάτη, όταν πήγα και πήρα το άλογο μου, όλη η περιπετειώδη διάθεση μου είχε φύγει. Πήγα μέχρι το ταχυδρομείο και αφού περίμενα μια ημέρα και δώδεκα ώρες μπόρεσα και σας έστειλα αυτά τα διακόσια χρυσά νομίσματα, την πυραμίδα της ευτυχίας και το γουρουνάκι της αφθονίας. Ελπίζω να σας δω σύντομα καθώς δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ στον γάμο σας και να σας ευχηθώ από κοντά, μιας και πρέπει να βρω κάποιον άλλο γέρο, φαφούτη, μισοπαράλυτο δράκο για να κλέψω.

Μετά τιμής

Νέκος ο Μάγος ]]> http://www.kalamatablogs.gr/The_Chaos/2010/02/22/%ce%a0%cf%81%ce%af%ce%bd_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%b7%ce%b8%cf%8e Demons The Chaos: Πρίν κοιμηθώ 2010-02-22T21:55:00-05:00 2010-02-22T21:55:00-05:00 Εκείνες τις στιγμές, το νερό από τα μάτια μου φουσκώνει στην καρδιά μου και νομίζω ότι είναι έτοιμο να με πνίξει, έτοιμο να κατασπαράξει την ίδια μου την ύπαρξη που κουλουριασμένη σαν μικρό μωρό κοιμάται στα σωθικά μου.
«Έχεις προσέξει πόσο μάταιες είναι οι σκέψεις σου;» μου είπε αντηχώντας μέσα στο μυαλό μου. «Και εσύ σκέψη μου είσαι…» της είπα αλλά χωρίς θυμό. Πάντοτε έτρεφα αδυναμία στις γυναίκες. Πώς μπορούσα να της θυμώσω; Κάποιες φορές όταν τα μάτια μου στερεύανε από το νερό, τα ένοιωθα να τσούζουν και να πονούν. Τόσο που σε λίγο άρχιζαν να βγάζουν αίμα. Ρυάκια ολόκληρα έτρεχαν τότε βάφοντας το σεντόνι του αδιάφορου στρώματος μου και γεμίζοντας τα λευκά κρύα πλακάκια. Τέτοιες στιγμές αναρωτιόμουν τι θα γινόταν πρώτο. Το αίμα θα γέμιζε όλο το δωμάτιο πνίγοντας με ή θα προλάβαινε να τελειώσει στραγγίζοντας το σώμα μου από κάθε σταγόνα του, από κάθε ευχαρίστηση και κάθε σκοπό και ικανοποίηση…
Μιλώντας μου φαίνεται ότι θυμήθηκα πώς λέγεται το νερό που γεμίζει τα μάτια μου , που είναι αλμυρό και βαρύ και είναι σαν να θέλει να πνίξει την ίδια μου την καρδιά στα κύματα του. Λέγεται Ωκεανός… ]]> http://www.kalamatablogs.gr/The_Chaos/2010/02/17/%ce%9c%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf Demons The Chaos: Μέρος πρώτο 2010-02-18T01:42:00-05:00 2010-02-18T01:42:00-05:00 «Το μόνο σπαστικό όταν έχεις μακριά μαλλιά… » σκέφτηκε κακόκεφα. Συνήθως απολάμβανε τέτοιες ημέρες. Το σκοτάδι που δεν ήταν της νύχτας, ο άνεμος που έκανε τα φύλλα και τα ελαφρά σκουπίδια να τρέχουν βαριεστημένα στους δρόμους και σαν να αποκτούσαν ξαφνικά όρεξη πετούσαν στον αέρα και ύστερα την έχαναν και έπεφταν κουρασμένα στην άσφαλτο.
«Σκατά» είπε μέσα του. Είχαν περάσει εικοσιτέσσερα χρόνια από τότε που ήρθε σε αυτό τον κόσμο. Γυμνός, αδύναμος και σχετικά μόνος. Είχε ντυθεί ένα σώμα από κρέας, το οποίο έμαθε να αγαπάει με τον καιρό, είχε προς χρήση του έναν εγκέφαλο που εξυπηρετούσε αρκετά καλά τον Νου του, και γενικά είχε όλα τα εφόδια για να μπορέσει να ξεκινήσει σε αυτό το στάδιο ύπαρξης.
Στην αρχή –θυμόταν- τα πάντα ήταν μπερδεμένα. Δεν ήξερε τι ήταν και γιατί ήταν. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί ένοιωθε έτσι διαφορετικά από τους άλλους. (αν φυσικά ένοιωθε όντως διαφορετικά και δεν ένοιωθαν όλοι με τον ίδιο τρόπο όπως και αυτός) Καθώς περνούσαν τα χρόνια και ο εγκέφαλος ωρίμαζε μέσα από την διαδικασία της μάθησης και της γνώσης, αλλά και μέσα από της φυσιολογικές βιολογικές διαδικασίες της ανάπτυξης των νευρώνων, απαντήσεις άρχισαν να έρχονται για να καλύψουν παλιά ερωτήματα, καθώς καινούρια ερωτηματικά δημιουργούνταν στο υποσυνείδητο και συνειδητό Νού.
Σιγά σιγά η δίψα για γνώση και απάντηση στο ερώτημα του Είμαι και του Είναι τον μεταμόρφωσαν σε έναν πραγματικό βιβλιοφάγο. Σε ηλικία δώδεκα χρονών διάβαζε ότι του έπεφτε στο χέρι, από Ντόναλτ και Γκούφη μέχρι εγκυκλοπαίδειες βιολογίας και ιστορίας. Διαβάζοντας αυτά τα λίγα βιβλία, αυτή την μικρή συσσώρευση γνώσης που μπορούσε να βρει, άρχισε να βλέπει ένα μικρό μέρος του κόσμου στην σφαιρική του μορφή. Άρχισε να βλέπει ένα τεράστιο πάζλ. Ήξερε ότι υπήρχε εκεί, ήξερε ότι ήταν σφαιρικό, αλλά δεν έβλεπε παρά ελάχιστα από τα εκατομμύρια κομμάτια του.
Το μυαλό του, γεμάτο πλούσια φαντασία και εικόνες από τον πρωτογενή εγκέφαλο, εμπνευσμένες από την γενετική μνήμη που κουβαλούσε το δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό οξύ, συνδύαζε τα παραπάνω με ιδέες του εξελιγμένου εγκεφάλου που αντλούσε οίστρο από τον ανώτερο Νού. Σύντομα λοιπόν έφτασε σε συμπεράσματα του τύπου. «Δεν είναι λογικό να γερνάω. Για αυτό δεν θα το κάνω. Δεν είναι λογικό να πεθαίνω για αυτό δεν θα πεθάνω.» Η πίστη σε αυτές τις σκέψεις έκανε το σώμα να ποτίζεται από την πεποίθηση ότι ο κύριος του ήταν δυνατός. Βάση αυτού, το σώμα καθυστερούσε τα γερατειά κάνοντας τον να φαίνεται πολύ μικρότερος από ότι ήταν. Αυτό χωρίς να το ξέρει τότε, ήταν και η πρώτη επιτυχία του καθαρού πνεύματος επάνω στην ύλη που αποτελούσε το κέλυφος του.
Περνώντας τα χρόνια και ψάχνοντας για επιβεβαίωση των αυθαίρετων και παράλογων σκέψεων του σε πηγές έξω από το είναι του, άρχισε να μελετάει δύο ειδών πηγές. Την αρχαία, αλλόκοτη και σκοτεινή τέχνη της Μαγείας, και την καινούρια αλλόκοτη και δυσνόητη επιστήμη της Κβαντικής Φυσικής.
Το μυαλό του ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να μπορεί να αναλύει και τα δύο σε ικανοποιητικό βαθμό, και έτσι έφτασε μια ημέρα που χαμογελώντας είπε στον εαυτό του. «Όλα είναι το ίδιο πράγμα!» και όντως ήταν.
«Σκατα…» ξανασκέφτηκε. Περπατούσε γρήγορα καθώς ήθελε να φτάσει σπίτι νωρίς. Ήθελε να ηρεμήσει και να χαλαρώσει πριν βοηθήσει την Χρύσα. Της είχε υποσχεθεί ότι θα την βοηθούσε να της πάνε καλύτερα τα πράγματα και δεν του άρεσε να μη κάνει αυτό που λέει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν τόσο αλτρουιστικά τα κίνητρα του. Το έκανε κυρίως σαν πείραμα. Τι θα επιτύχαινε, αν θα επιτύχαινε κάτι και τι αντίκτυπο θα είχε; Τι βαρύτητα θα είχαν οι πράξεις του και τι συναισθήματα θα δημιουργούσε; Όλα προς χάριν αυτής της καταναγκαστικής μανίας, αυτού του αδηφάγου συναισθήματος να βρει μια δύναμη μέσα του που η έλλειψη της τον βασάνιζε και δεν τον άφηνε σε ησυχία ποτέ. Κάποιες φορές όταν μιλούσε με κάποιους φίλους του και δεν καταλάβαιναν πώς νοιώθει τους έλεγε: «Φανταστείτε ότι είστε αθλητές του στίβου, ότι η ζωή σας ολόκληρη είναι να τρέχετε και αυτό είναι που σας γεμίζει και σας κάνει να ικανοποιήστε. Τώρα φανταστείτε ότι παθαίνετε ατύχημα και μένετε καθηλωμένοι σε μια καρέκλα… έτσι νοιώθω…» Ίσως ήταν λίγο υπερβολικός. Όμως το συναίσθημα ήταν το ίδιο…
Είχε περάσει η ώρα, ήταν ήδη έντεκα το βράδυ. Κάθισε οκλαδόν επάνω στο στρώμα του μονού του κρεβατιού και έκλεισε τα μάτια. Άδειασε το μυαλό του όσο μπορούσε περισσότερο και ύστερα πρόβαλε το καλοσχηματισμένο πρόσωπο της Χρύσας μπροστά του. Λευκό πρόσωπο, πράσινα μάτια σκοτεινά μαύρα μαλλιά… Την κοίταξε για λίγο και ύστερα μάζεψε όση ενέργεια είχε επάνω του, όση δύναμη είχε εκείνη την στιγμή η καρδιά του, και με μια ανατριχίλα που έμοιαζε με βαθύ αναστεναγμό από τα κατάβαθα του Είναι του έστειλε αυτήν την αύρα προς το πρόσωπο της Χρύσας. Όταν έφυγε όλο αυτό το φορτίο από επάνω του άνοιξε τα μάτια και ένοιωσε καλά. Ήξερε ότι είχε πετύχει τον στόχο του. Στην πραγματικότητα δεν πίστευε ότι είχαν κάνει μάγια στην Χρύσα. Γενικά ήταν πολύ επιφυλακτικός με αυτά τα πράγματα. Αναγνώριζε όμως ότι υπήρχε κάτι το βαρύ και σκοτεινό γύρω της. Κάτι που πήγαζε από μέσα της και συνδυαζόταν με το παρελθόν της. Κάτι που έσερνε από πίσω της όπου και να πήγαινε και την έκανε γοητευτική και σκοτεινή… μαζί και δυστυχισμένη. Όπως και να είχε έκανε ότι καλύτερο μπορούσε οπότε έπεσε για ύπνο. Ήταν δυστυχώς ακόμα πολύ νέος και δεν είχε ιδέα του τι σημαίνει ανάδραση…
Περπατούσε σε μια πόλη με πανύψηλα κτίρια, Το κάθε κτίριο ήταν σαν ένας ουρανοξύστης. Προχωρούσε ανάμεσα τους και δεν υπήρχε κάπου που μπορούσε ή έπρεπε να πάει. Κατά την διάρκεια της πορείας του το κατάλαβε. Ονειρευόταν. Αυτό που βίωνε ήταν ένα όνειρο. Τα χρώματα δεν ήταν έντονα, οι αισθήσεις ήταν μουντές. Το όνειρο ήταν χαμηλής παραγωγής και δευτεροκλασάτο! «Δεν πειράζει» σκέφτηκε «Ας το εκμεταλλευτώ τώρα που μπορώ». Προσπάθησε να πετάξει. Αυτό είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις σε ένα όνειρο (εκτός του σεξουαλικού αλλά αυτό δεν του έλειπε!) Πραγματικά σηκώθηκε από το έδαφος και άρχισε να ανεβαίνει προς τα επάνω. Με μεγάλη του έκπληξη όμως ύστερα από λίγα μέτρα ξαναέπεσε στο έδαφος. Δοκίμασε ξανά αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Το όνειρο δεν ήταν υπό τον έλεγχο του. «Περίεργο…» σκέφτηκε και αμέσως ξύπνησε.
Γύρω του ήταν σκοτάδι. Είχε ξυπνήσει αλλά ένοιωθε περίεργα. Προσπάθησε να ανοίξει κι άλλο τα μάτια του αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Τα βλέφαρα του δεν κουνιόντουσαν καθόλου και ήταν μισάνοιχτα, τόσο ώστε να βλέπει ελάχιστα μπροστά του. Το σώμα του ήταν ανάσκελα, αν και δεν μπορούσε καν να κοιμηθεί έτσι.
Ήξερε τι σήμαινε αυτό. Το είχε πάθει σε μικρότερο βαθμό κι άλλες φορές. Η επιστημονική εξήγηση λέει ότι όταν πέφτει για ύπνο κάποιος, το σώμα χωρίζεται από τον εγκέφαλο λόγω μια ειδικής έκκρισης στην βάση του εγκεφάλου που αποκόπτει το κεντρικό νευρικό σύστημα από το υπόλοιπο σώμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η συνείδηση είχε αφυπνιστεί αλλά το σύστημα ήταν ακόμα αποκομμένο. Κοίταξε προς τα εμπρός και ένοιωσε μια ανατριχίλα να διατρέχει όλη του την ραχοκοκαλιά. Μπροστά του ορθωνόταν μια σκοτεινή φιγούρα, μια γυναικεία φιγούρα με μακριά μαύρα μαλλιά χωρίς πρόσωπο που θύμιζε σκιά γυναίκας. Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατότερα και προσπάθησε να κινηθεί . Το σώμα του δεν σάλεψε καν. Το πράγμα δεν κινούταν ή αν κινούταν το έκανε πολύ αργά. Ο τρόμος που τον είχε πιάσει από το σβέρκο μεγάλωνε ολοένα. Με μια τελευταία προσπάθεια κατάφερε να σηκωθεί όρθιος με την δύναμη ελατηρίου και να πιάσει την φιγούρα από τον λαιμό.
Τα χέρια του βρήκαν συμπαγή σάρκα και το σκοτάδι από την φιγούρα εξαφανίστηκε σαν να είχε τραβηχτεί κάποιο σκοτεινό πέπλο. Τώρα στην θέση της μαύρης σκιάς η αδερφή του τον κοιτούσε τρομαγμένη. «Εγώ είμαι… σε άκουσα να στριφογυρίζεις μέσα στον ύπνο σου και ήρθα να δω αν είσαι καλά» ψέλλισε. Την κοίταξε και ήξερε ότι του έλεγε ψέματα. Δεν ήταν η αδερφή του. Αυτό το ήξερε. «Καλά τότε … φύγε…» της είπε ζαλισμένα και αφήνοντας την έπεσε πίσω στο στρώμα. Με το που ακούμπησε το κρεβάτι έπεσε πάλι σε ύπνο. Έναν ύπνο βαρύ και ανήσυχο. Τα όνειρα του ήταν σαν αληθινά και γεμάτα άγχος. Στριφογύριζε συνέχεια σαν κάτι να τον πλάκωνε, και κάποια στιγμή τα μάτια του ανοίξανε αυτόματα και ένοιωθε σαν να μην είχε κοιμηθεί ποτέ. Δεν νύσταζε, τα μάτια του ήταν στεγνά κα διάπλατα και το μυαλό του φρέσκο και διαυγές. Αναστέναξε και είπε «Τώρα ας έρθει όποιος θέλει». Ο ύπνος του ήταν καλός και διάρκεσε μέχρι που ξύπνησε για να πάει στην δουλεία. Δεν πρόλαβε να αναρωτηθεί για πολύ αν ότι είχε βιώσει ήταν απλά όνειρο. Ένα τηλέφωνο του επιβεβαίωσε ότι η χτεσινή νύχτα ήταν διαφορετική… ]]> http://www.kalamatablogs.gr/The_Chaos/2009/02/12/%ce%95%ce%be%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82 Demons The Chaos: Εξομολογήσεις 2009-02-13T03:19:00-05:00 2009-02-13T03:19:00-05:00 Θυμάμαι –αν μπορώ να πω θύμηση τις καλειδοσκοπικές, άτακτες εικόνες που βομβαρδίζουν και πονούν το παρανοϊκό μυαλό μου- μια εποχή που ήμουν όπως λεν οι άνθρωποι «Κύριος». Έτσι άκουγα συνεχώς στην καθημερινή μου ζωή. Στην δουλειά μου ήμουνα κύριος. Στην σχέση μου ήμουν κύριος, στο να με πατάνε οι άλλοι κάτω με τα παπούτσια νούμερο σαράντα δύο, της ευγένειας και της φιλίας ήμουν κύριος. Από το τόσο πάτημα που μου έριξαν έφτασα στην ανώτερη μορφή που μπορούσα να έχω. Κύριος.
Ήμουν περήφανος. Δεν θυμάμαι ακριβώς την έννοια της λέξης πλέον, αλλά θυμάμαι το συναίσθημα μιας πλαστής ικανοποίησης που γέμιζε το λιγνό και ασθενικό μου στήθος – παράλληλα με ένα περίεργο συναίσθημα προδοτικού πόνου στην καρδία - όταν στην δουλειά μου με επαινούσαν και έλεγαν. «Μπράβο Ανέστη! Είσαι ο καλύτερος υπάλληλος που είχα ποτέ!» Και αυτός ο άλλος που πλέον δεν είμαι εγώ χαιρότανε. Χαιρότανε με μια χαρά ίδια με το προηγούμενο συναίσθημα που περιέγραψα. (μη ζητάτε να το περιγράψω από την αρχή δεν νομίζω να καταφέρω να βάλω σε τάξη τόσες πολλές και περασμένες πια σκέψεις.) και θυμάμαι – αν πραγματικά είναι θύμηση μια αφηρημένη έννοια χωρίς εικόνα μέσα σε ένα τραυματισμένο από καιρό μυαλό – ότι μόλις γύριζα την πλάτη μου και έκλεινα την πόρτα πίσω μου, το συγκαταβατικό, ενθαρρυντικό , και κάτι άλλο – ας με συγχωρέσετε που ξεχνάω την λέξη – χαμόγελο του… πώς το λένε όταν κάποιος σε έχει υποχρεωμένο να του πουλάς την εργασία σου μαζί με την ψυχή σου και αν δεν το κάνεις σε διώχνει; Αυτού τέλος πάντων, να αντικαθιστάτε με έναν εμφανισιακά ίδιο μορφασμό στο πρόσωπο του με μια νότα όμως σαρκασμού και μια ολόκληρη συγχορδία αυτοϊκανοποίησης.
Η Κατερίνα με περίμενε πάντα σπίτι με ανυπομονησία. Ήμουν σίγουρος για αυτό γιατί με έπαιρνε τουλάχιστον τέσσερα τηλέφωνα κάθε φορά ρωτώντας με αν θα αργήσω και τι ώρα θα έρθω και αν θα έρθω πιο νωρίς. Υπέροχο πλάσμα αυτή η γυναίκα… όπως μου έρχεται στο μυαλό, μια γλυκιά ζέστη γεμίζει το κατατρυπημένο μου σώμα. Ήταν… ήταν… είχε δύο πόδια, δύο χέρια ένα κορμό, στήθος , κεφάλι… ναι ναι! Τώρα που το καλοσκέφτομαι ήταν πλήρως λειτουργικό και αρτιμελές ων. Δεν της έλειπε τίποτα. Ίσως μάλιστα είχε και περισσότερα από ότι έπρεπε. Μάλλον πιο πολύ μυαλό…
Αυτό που θυμάμαι πιο καθαρά από όλα είναι η γάτα μας η Μιμή. Όταν έμπαινα μέσα στο σπίτι κουρασμένος και φαγωμένος από την δουλεία, με τα παπούτσια , το αδιάβροχο και την καρδιά μου να στάζουν από την βροχή (περίεργο, θα ορκιζόμουν ότι δεν υπήρχε ούτε μια ημέρα που να μην έβρεχε στην ζωή μου) με κοιτούσε με τα πράσινα μάτια της -που αλληθώριζαν ελαφρά κάνοντας την να φαίνεται αστεία και σοφή μαζί- και μου έλεγε «Δεν τρίβομαι επάνω σου γιατί στάζεις νερό και χολή. Η χολή δεν με πειράζει γιατί κάνει παρέα στην πίκρα που νοιώθω που είμαι μόνη. Αλλά η βροχή είναι σίγουρα μεγάλο εμπόδιο μεταξύ μας.» Τότε εγώ έβγαζα τα παπούτσια μου νούμερο σαράντα τρία και τα άφηνα σε μια γωνία, τα άφηνα να στραγγίξουν και να φτιάξουν μια μικρή λίμνη αποκάτω τους που έπαιρνε το χρώμα που είχαν και τα ίδια και σκεφτόμουν «Θα φωνάζει η Κατερίνα. Πάλι ξεβάψανε…» Μόλις έμενα γυμνός και όλα μου τα ρούχα κατηφόριζαν καταπονημένα και αυτά για την κρεμάστρα, σωριαζόμουν στον καναπέ. Περίεργο θα πει κανείς αλλά ο καναπές μου με αγαπούσε, και είναι ιδιαίτερα περίεργο γιατί αυτή που τον είχε αγοράσει ήταν η Κατερίνα. Η οποία Κατερίνα τώρα που το σκέφτομαι έλειπε μόνιμα από το σπίτι…
Όταν ο καιρός ήταν καλός ( και κοίτα να δεις σύμπτωση, πάντα όταν δεν δούλευα! ) Η Κατερίνα και εγώ πηγαίναμε μαζί μια βόλτα. Η Κατερίνα έβαζε τα καλά της, κοκκίνιζε με έναν περίεργο και μυστηριώδη τρόπο τα χείλια της και άλλαζε χρώμα στο μεγαλύτερο μέρος του προσώπου. Πάντα την θαύμαζα για αυτή την υπέροχη υποκρισία που έκρυβε μέσα της. Πώς ένα πλάσμα αλλάζει εντελώς σε κάποιο άλλο ήταν άγνωστο σε εκείνον που τώρα πια δεν είναι εγώ. Εγώ έκανα λιγότερες ετοιμασίες . Σέρνοντας πίσω μου το ένα μου πόδι ( γιατί αν δεν κάνω λάθος είχε κάποιο πρόβλημα όταν ήταν να βγω από το σπίτι ) ξεκρεμούσα τα μισοστεγνωμένα μου ρούχα από την κρεμάστρα. Θυμάμαι πολύ καθαρά το ρίγος που με διαπερνούσε όταν τα ακουμπούσα πάνω μου. Την αίσθηση του κάτι λίγο μουχλιασμένου. Είχα χύσει άπειρα δάκρυα παρακαλώντας την Κατερίνα να μη με αναγκάσει να φορέσω αυτά τα μουχλιασμένα ρούχα. Προσπάθησα με όση λογική μπορεί να δεσμεύσει από τον κόσμο ένα τραυματισμένο μυαλό σαν εκείνου που δεν είμαι πια εγώ να της δείξω πόσο άσχημα με έκαναν να φαίνομαι αυτά τα ρούχα. Αναγκαζόμουν να βάλω τα πόδια μου σε δυο μπατζάκια, τα χέρια μου σε δυο μανίκια και το κεφάλι μου σε μια αγχόνη. Αλλά αυτή ήταν απασχολημένη να αλλάζει χρώμα και να προβάρει χαμόγελα και μου έγνεφε καταφατικά και χαμογελούσε , και αααχχχ…. Τι άσχημο και οικείο! Το χαμόγελο της ήταν ίδιο με το χαμόγελο αυτού του…. πώς το λένε όταν κάποιος σε έχει υποχρεωμένο να του πουλάς την εργασία σου μαζί με την ψυχή σου τις ημέρες τις οποίες βρέχει νερό και χολή ; Αυτού τέλος πάντων.
Βγαίνοντας από την πόρτα η Μιμή με κοιτούσε με τα δυο σοφά και αλλήθωρα της μάτια και μου έλεγε. «Κάνε μια όμορφη και καλή βόλτα. Όταν θα γυρίσεις τα ρούχα σου θα έχουν στεγνώσει από την βροχή και θα έρθω και θα κάτσω στα γόνατα σου και εσύ θα με χαϊδεύεις. Η χολή δεν με πειράζει, κάνει παρέα στην πίκρα μου που είμαι μόνη μου.» Και έτσι έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι η Μιμή ήταν ερωτευμένη μαζί μου. Ίσως να ήμουν και εγώ λίγο… δεν ξέρω… αλλά για ποιον άλλο λόγο να ήμουν μαζί με την Κατερίνα αν όχι για την γάτα της;
Κάποιες φορές όταν βρισκόμουν σπίτι η Κατερίνα ( αυτή η κοπέλα καθόταν όλη μέρα μέσα. Δεν είχα γυρίσει μια φορά από την δουλειά και να την είχα βρει να λείπει ) ερχόταν και μου έτριβε τους ώμους. Μου τους έτριβε μαλακά και όμορφα και τα μακριά της δάκτυλα έπλεκαν τον ιστό της αργά αργά και σταθερά. Μόλις είχε τελειώσει με κοιτούσε με τα κόκκινα πολυεδρικά μάτια της και όπως ήμουν δεμένος με έσερνε προς την κρεβατοκάμαρα. Το μόνο που προλάβαινα τότε να δω με την άκρη του έντρομου ματιού μου ήταν τα πόδια μου να εξαφανίζονται στην ανοικτή πόρτα που έχασκε. Ύστερα το μόνο που άκουγα ήταν βογγητά ευχαρίστησης ανάμικτα με απελπισία και τρόμο που έβγαιναν από την καρδία αυτού που δεν είναι πια εγώ.
Πραγματικά ήθελα να τον βοηθήσω αλλά τι μπορούσα να κάνω; Καθόμουν στον καναπέ που με αγαπούσε και εκεί βυθισμένος με νανούριζε το κύμα της θλίψης που έσκαγε επάνω στην φθαρμένη ταπετσαρία του. Η Μιμή σύντομα χασμουριόνταν και με τρεμάμενη ουρά πηδούσε στα γόνατα μου. Τι περίεργο όμως να θυμάμαι τόσο καθαρά την μουσούδα της κοντά στην δικιά μου και την ανάσα της να θροΐζει στο αυτί μου. Και τότε η χολή που έσταζε από επάνω μου έκανε παρέα στην πίκρα που καθόταν στην γούνα της και κοιμόμασταν και οι δύο.
Μάλλον πρέπει να τελειώνω το γράψιμο εδώ. Τελείωσαν όλες οι γωνίες στους δρόμους και τα φανάρια έσβησαν μην αφήνοντας σκιά πίσω τους. Όπου νάνε θα έρθει η Κατερίνα, θα ανοίξει την πόρτα του μικρού γραφείου μου, θα παρακάμψει αριστοτεχνικά τους δρόμους και τα φανάρια μου και θα έρθει να μου τρίψει τους ώμους. Και τότε θα ξαναγίνω αυτός που στάζει βροχή και χολή, και η Κατερίνα θα με σύρει μέχρι την κρεβατοκάμαρα και αλλοίμονο… δεν υπάρχει πια Μιμή για να με σώσει. ]]> http://www.kalamatablogs.gr/The_Chaos/2009/01/21/%ce%97_%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae..._%cf%87%ce%b5%cf%87%ce%b5%cf%87%ce%b5! Demons The Chaos: Η επιστροφή... χεχεχε! 2009-01-21T22:52:00-05:00 2009-01-21T22:52:00-05:00 Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι κάποιος θυμήθηκε αυτό το ξεχασμένο από Καιρούς, Θεούς και Δαίμονες blog.

Έτσι είπα να αναιρέσω την πρωτινή απόφαση μου και να γράψω λίγο ακόμα. Άλλωστε όσο ο χρόνος περνάει τα πράγματα που μας φαινόντουσαν βαριά δεν είναι παρά αναμνήσεις, και δυνατός είναι αυτός που μπορεί να ξεπερνάει την ξεροκεφαλιά του!

Συμπληρώματα για το Ποστ Πικροδάφνη. ( Το πιο επιτυχημένο !!! )

Δήμητρα σε ευχαριστώ πολύ που εσύ τουλάχιστον δεν με πυροβολείς και δεν έρχεσαι με δαυλούς και τσουγκράνες!

Πρέπει να πω ότι όλοι οι σχολιαστές έχουν δίκιο για τα σχόλια που έχουν κάνει καθώς από την δική τους σκοπιά των πραγμάτων έτσι είναι όντως.

Σε αυτό που δεν έχουν δίκιο είναι η επίθεση με σκεπτικό το ότι αποτελώ κίνδυνο για οποιοδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό μου. Ιδίως όταν προειδοποιώ ότι δεν είμαι το μέσο φυσιολογικό άτομο και ότι κάνω δεν πρέπει να επαναληφθεί από κάποιον άλλο.

Πριν μερικές ημέρες είδα στην τηλεόραση ένα επεισόδιο του Ντεντέκτιβ Μονκ στην τηλεόραση και είχε τον τρόπο δολοφονίας κάποιου με πικροδάφνη. Το συγκεκριμένο σόου το παρακολουθούν από παιδιά μέχρι υπερήλικες. Δεν βλέπω κανένα να επαναστάτησε σχετικά. Το θέμα λοιπόν εδώ είναι απλά η υποκρισία. Αν έγραφα ότι ήπια χλωρίνη θα ήμουν επικίνδυνος για τους άλλους; Θα έσπευδαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα μου αμέσως όλοι οι έφηβοι και τα παιδιά του κόσμου; Δεν μπαίνω πιο βαθιά στο θέμα γιατί ο λόγος έχει αντίλογο και μια τέτοια συζήτηση δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό που θέλω να σας πω μόνο αγαπητοί μου και μάλιστα κατά σειρά είναι τα εξής:

1 Ανώνυμε που ήσουν και ο πρώτος :

Όταν έλεγα «Παιδιά μη το κάνετε αυτό σπίτι» εννοούσα το ίδιο που εννοούν οι εκπομπές όταν δείχνουν κάτι επικίνδυνο. Δηλαδή να μη το επιχειρήσουν να το κάνουν. Ο κάθε άνθρωπος με κοινή ή τουλάχιστον κάποια λογική αυτό θα υπέθετε. Τι μας λέει αυτό για εσένα εεε;; Και δεν είμαι τυχερός που ζω. Είμαι απλά έξυπνος και με βοηθάει ο Θεός. (ναι αυτός που σκεφτόσαστε όταν χρειάζεστε κάτι αλλά μετά πάτε να κοιμηθείτε ήσυχοι παρόλο που έχετε κάνει τον συνάνθρωπο σας σκατά! )

2 Θεανώ που ξέρεις να καταλαβαίνεις πότε κάποιος έχει πάρει ναρκωτικά και πότε όχι.

Εάν γλυκιά μου δεν θέλεις να μάθεις τρόπους να δηλητηριάσεις τον εαυτό σου τότε μη διαβάζεις! Πολύ απλό! Ειδές να έχω τίποτα στοίχους; Όταν ειδές περί τίνος πρόκειται γιατί δεν έκλεισες την σελίδα; Αλλά πρέπει να είσαι φοβερή στο να κρίνεις χαρακτήρες αφού από τα γραπτά μου κατάλαβες ότι χρίζω ψυχιατρικής παρακολούθησης. Σε ευχαριστώ για το κάλπικο και ψευδές ενδιαφέρων σου και πρέπει να σου πω ότι τα κατάφερες. Πράγματι όλοι κατάλαβαν πόσο λογική, έξυπνη αλλά και πόση κατανόηση και αγάπη για τον συνάνθρωπο σου έχεις. Και όσο για το κύτταρο στον εγκέφαλο τουλάχιστον μπορώ να καταλάβω τις θεωρίες της κβαντικής φυσικής και να γράφω λογοτεχνικά βιβλία. Τόσα κύτταρα μου φτάνουν!

3 Μακεδνός

Εσύ είσαι ο πιο λογικός από όλους κατ εμέ. Εκφράζεις τις αντιρρήσεις σου χωρίς να σταυρώνεις κανένα και κατανοείς και ένα μέρος τις χρησιμότητας της συγκεκριμένης πράξης. Φυσικά δεν μπορείς να κατανοήσεις πλήρως τα κίνητρα μου όπως και εγώ δεν θα μπορούσα να κατανοήσω τα κίνητρα κάποιου άλλου αλλά σε ευχαριστώ.

Και τώρα η κατακλείδα! Γιατί έγραψα όλα αυτά ενώ έχουν περάσει κοντά στα 2 χρόνια! Γιατί όπως έλεγαν και παλιααααά τα γραπτά μένουν! Να θυμάστε ότι πριν προλάβετε να κρίνεται, να επιτεθείτε η να πληγώσετε κάποιον είστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα που θα του προκαλέσετε. Στην δική μου περίπτωση θα μπορούσατε να προκαλέσετε τα εξής:

1.Συναίσθημα αντίδρασης και εγωισμού που θα με ωθούσε σε περαιτέρω posts πιο επικίνδυνα και πιο λεπτομερή με συνέπεια να είσαστε συνένοχοι στις πράξεις μου.

2.Συνάσθημα ματαιότητας, κατάθλιψης , ενοχής που θα οδηγούσε ένα ταραγμένο μυαλό σε απόγνωση εσωστρεφισμο και ίσως στην αυτοκτονία. Συγχαρητήρια! Μόλις γίνατε συνένοχοι στην αυτοκτονία μου.

Ευτυχώς που είμαι αυτόβουλο ων! Ήτοι τα γράφω όλα στα…. ;)

Η πέτρα που ρίξατε δεν χάνεται. Πέφτει βαθιά προκαλώντας κύματα. Αν κλείνετε τα μάτια σας μπροστά στις επιπτώσεις τον πράξεων σας τότε είστε χειρότεροι από αυτούς που κατηγορείτε. Στην Αγία Γραφή λέει ότι την ημέρα της κρίσεως θα κριθούμε για κάθε λέξη που ξεστομίσαμε. Εγώ είμαι έτοιμος να κριθώ για αυτές. Εσείς είστε;


Περισότερα νέα, κείμενα και ποιήματα σύντομα κοντα σας! Όχι νομίζατε οτι θα την γλυτώνατε!

]]>