ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ
Ως κατ' εξοχήν έλληνας παρότι είχα προγραμματίσει το ταξίδι μου στη Σαμαριά πριν ακριβώς ένα χρόνο, άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματά μου κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή: στις 1:00 τα ξημερώματα της Παρασκευής! Όντας φυσικά άυπνος την προηγουμένη (κλασσικά) τελικώς κοιμήθηκα στις 4:00 τα ξημερώματα για περίπου 3 ώρες...
Την επομένη, αφού φορτώθηκα όλα τα σχετικά συμπράγκαλα (εκτός βατραχοπέδιλα όπως θα έκανε ένα κλασσικό μέλος του ΕΟΣ Χανίων για παράδειγμα) πήγα στη δουλειά κι από εκεί καπάκι πήρα διαδοχικά το λεωφορείο για Αθήνα, τον ηλεκτρικό για Πειραιά και έπειτα επιβιβάσθηκα στο «Βενιζέλος» της ΑΝΕΚ.
Γνωρίζοντας πλέον καλά τα κατατόπια του καραβιού (τρίτη φορά ταξίδευα με δαύτο) έστρωσα τα πράγματά μου στο γνώριμο (πλέον) κατάστρωμα 10 του καραβιού. Διαβάζοντας για κανα δίωρο και αφότου δεν με έπαιρνε ο ύπνος, διαπίστωσα πως αδίκως έψαχνα τα βρωμοπάπουτσα των «γειτόνων» μου που είχανε εγκατασταθεί στο προσκεφάλι μου (Καλαματιανοί επίσης).... ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΟΥΣΑΝ ΤΕΛΙΚΑ!!!!
Έτσι την έβγαλα στο μπαρ παρέα με τον Γιάννη, διευθυντή μιας γνωστής εταιρείας φίλτρων νερού της οποίας η έδρα είναι στο Ηράκλειο. Η συζήτηση κράτησε μέχρις πρωίας που για να αντεπεξέλθω χρειάστηκαν 6 espresso!
Σάββατο πρωί στα Χανιά!
Το πρωί, αφότου κατέβηκα από το «Βενιζέλος», έπεσα σε συμπλοκή μεταξύ οδηγού και επιβάτη (δε βγάλανε μαχαίρια, ευτυχώς!). Έπειτα πήρα το αστικό για Χανιά, όπου μετά από μια καθιερωμένη μπουγάτσα στου Ιορδάνη (διευκρινίζοντας πλέον «ΣΚΕΤΗΗΗ»!) άρχισα να σεργιανώ στα των Χανίων σοκάκια. Το πρωί πέρασε σχετικώς γρήγορα, μέχρις που μεσημεριάστηκα.. και έπρεπε να πάω στα γραφεία του συλλόγου! Εκεί δεν είχε μαζευτεί απλά σύλλογος.. αλλά ένα ολόκληρο κονβόϊ ορειβατών(!) που θα ερχόντουσαν στη Σαμαριά. Ήμασταν περί τα 140 άτομα όπως έμαθα εκ των υστέρων(:p).
Τελικά αφού χαιρετήθηκα με παλαιούς γνωστούς και αφότου ξελάφρωσα μια συνορειβάτισσα από Λάρισα παίρνοντας μέρος του φορτίου της, επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο ΝΟ2 το οποίο και αναχώρησε πρώτο. Έπειτα ακολούθησαν διαδοχικά τα ΝΟ1 και ΝΟ3 με σειρά (σειρά που λέει ο λόγος).
Η πορεία οδικώς περνούσε μέσα από το οροπέδιο του Ομαλού καταλήγοντας στην αφετηρία του φαραγγιού όπου δέσποζε κι ένα τουριστικό πολυμάγαζο (καφενο-παντοπωλείο συν εστιατόριο + + + ).
Η πορεία για μια περίπου ώρα ήταν κατηφορική με ταμπέλες τύπου «ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΙΣ».. Με αρκετές στάσεις για φωτογραφίες και αφότου είχαμε φορτωθεί οι άρρενες της ομάδος τους άρτους της εκκλησίας (σαν τσουρέκια έμοιαζαν) φτάσαμε μετά από κανα δυομισάρι ώρες στο ομώνυμο χωριό Σαμαριά όπου θα γινόταν όλος ο «τζερτζελές»!
Η αρχή του ..«ΤΕΛΟΥΣ»
Φτάνοντας λοιπόν στο «στοιχειωμένο» χωριό Σαμαριά, πρώτη μας ενέργεια ήταν να στήσουμε τις σκηνές μας. Έπειτα γνωρίστηκα με διαφόρους, πίνοντας παράλληλα ρακόμελο (έτσι για αρχή!). Αφού γευμάτισα από όλους και από λίγο, και αφότου έμαθα πως το επιπλέον βάρος που κουβαλούσα καθ' όλην την διάρκεια της πορείας ..ΗΤΑΝ ΤΡΟΦΙΜΑ(!) το καλαμπούρισα με τα παιδιά που κατεβήκαμε παρέα.
Λίγο πριν πέσει η νύχτα, είχαν ολοκληρώσει και οι τελευταίοι των Χανιωτών το έργο του στησίματος των σκηνών τους. Το καραβάνι είχε φτάσει όλο στον προορισμό του, οπότε ξεκίνησε το γλέντι!!! Γλέντι όμως στα κρητικά σημαίνει παράλληλα και ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ! Και ενώ εγώ είχα δοκιμάσει αρκετές ποικιλίες ντόπιων κρασιών ξεκίνησα να δοκιμάζω και αυτές των τσικουδιών!! ΦΥΣΙΚΑ ΜΕΧΡΙΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΚΩΛΟΣ (ευτυχώς που το μόνο που δεν θυμάμαι είναι η επιστροφή μου στην σκηνή!).
Η βραδιά κύλησε με κρεατοψησίματα και live εκτέλεση διαφόρων μαντινάδων, άλλοτε σχετικών και άλλοτε ασχέτων με την περίσταση (αλλά ουδείς ενδιαφερόταν για το περιεχόμενο αυτών)...
Αφού τα ήπιε και ο παπάς της αποστολής, άρχισε να λέγει και αυτός τα δικά του! Μέχρις που τον λόγο πήρε κάποιος εκπρόσωπος του συλλόγου κάνοντας παράκληση να «απολαύσομε» την μαγεία της περιοχής «ακούοντες» τα νερά όπου κυλούσαν στο φόντο (υπό την επήρεια του αλκοόλ φυσικά). Αφότου τελείωσε πήρα τον λόγο εγώ (επίσης υπό την επήρεια της ίδιας ντόπιας ουσίας) φωνάζοντας πως πλέον ο λόγος τελείωσε και πως μπορούσαμε να ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΒΡΥΣΕΣ!!
Το γλέντι έπειτα άναψε ΑΓΡΙΑ και είχε κατάληξη στην γέφυρα όπου την βγάλαμε από όσο θυμάμαι μέχρις τις 2 τα ξημερώματα. Εκεί είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω ένα «περίεργο» όργανο του οποίου δεν μπορούσα να βρω τις νότες (δεν έμοιαζε μήτε με κιθάρα μήτε με μπαγλαμά) και αφότου σκότωσα αρκετό από το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού που περιφερόταν εμπρός μου (αχχχ), σηκώμενος κατά τις δύο (μετά από επίκληση όσων κρύωναν), η αϋπνία των προηγουμένων ημερών και η νηστεία (όσαν άθεος νηστεύω μετά το Πάσχα :p) οδήγησε στο να σβήσω μηχανές(!) (τα υπόλοιπα τα θυμάμαι σαν όνειρο «τρα-λαλώ»)..
Έπειτα κουβαλητός «επήγα» στην σκηνή, που ας είναι καλά ο σύντροφος ο οποίος «εθυμώταν» που είχαμε σταθμεύσει!!!! Αφού δεν καρφώθηκα στο πλέγμα(!) που ασκόπως ήταν στημένο δίπλα στην σκηνή μας (στην προσπάθειά μου να βγάλω τα άρβυλά μου :p) έπεσα τελικώς (στη σκηνή :p) σαν ξερός μέχρις τις 7 της επομένης....
Σαμαριάς συνέχεια..
Η Κυριακή με βρήκε να ξυπνάω στη σκηνή(!) με κεφάλι σχετικά ελαφρύ (εε;;).. Φυσικά όπως καμαρωτά καμαρωτά με ενημέρωσαν κάποιοι εκ των παρευρισκομένων, αυτό συνέβη λόγω της καλής ποιότητας των «ξυδιών» που είχα κατεβάσει την προηγουμένη! Αφού καλημέρισα και καλημερίστηκα με καμιά 50αριά άτομα έπειτα άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου! Και αφότου τα φόρτωσα και πάλι στην πλάτη (μαζί με κάτι extra bonus της Δήμητρας - περί σκηνής ο λόγος) έπειτα από περιέργεια πέρασα από την εκκλησία. Αν και βάσει προγράμματος θα ξεκινούσαμε γύρω στις 10, εγώ έφυγα 20λεπτά νωρίτερα (πριν ολοκληρωθεί η λειτουργία).
Στο δρόμο αφού πόζαρα σε αρκετών ΑΣΧΕΤΩΝ(!) τις φωτογραφίες (μερικές τις εντόπισα και στο facebook), γκαζώνοντας βρέθηκα να περπατώ μόνος πρώτος! Τελικά μετά από ολιγόλεπτη στάση ήρθαν και μερικοί ακόμα, με τους οποίους τελικώς βγάλαμε παρέα το φαράγγι. Φυσικά αφότου το βγάλαμε, ήπιαμε από ένα καφέ για τις περίπου 2 ώρες όπου περιμέναμε να τερματίσουν οι «πρώτοι» εκ των υπολοίπων.
Μερικοί βούτηξαν στη θάλασσα, ενώ εγώ μην έχοντας μαγιό, την έβγαλα απλώς με ηλιοθεραπεία. Έπειτα γευματίσαμε κατά παρέες στις ταβερνούλες της γύρω περιοχής πριν πάρουμε (την Αργώ... ΕΛΕΟΣ) το καραβάκι της επιστροφής.
Το βραδάκι φυσικά είχα δώσει το λόγο μου να παραβρεθώ στο Πνευματικό Κέντρο και στη βιντεοπροβολή της ταινίας ντοκιμαντέρ «Άλλος Δρόμος δεν Υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη. Βέβαια, όσες φορές προσπάθησα να παρακολουθήσω «αριστερές» ταινίες κόντεψα να πάθω ασφυξία (από τον κόσμο)!!! Αν και αυτή την φορά, πηγαίνοντας καπάκι μετά την εκδρομή (για να προλάβω ο μλκ) θα πρέπει οι υπόλοιποι να έπαθαν ΑΣΦΥΞΙΑ (από την ιδρωτίλα μου)!!! Πάτα 'με να σε πατώ, γινόταν εκεί μέσα της «κακομοίρας(..)»!
Τελικώς αφού γνωρίστηκα με διαφόρους και αφότου βρήκα κι έναν γνωστό(!), έπειτα επέστρεψα σπίτι, όπου μετά από ένα ζεστό μπάνιο την βγάλαμε στον «Άσωτο» (αυτή τη φορά για ούζα μέχρις τις 2!). Επιστρέφοντας σπίτι περπατούσα σαν γάτα, για να μην ξυπνήσω τη Δήμητρα και τους γονείς της. Ο μόνος που με κατάλαβε πρέπει να ήταν ο σκύλος, που σήκωσε την γειτονιά στο ποδάρι....
Μια 'μέρα στο Χάντακα!
Κατά τις 6.15 το πρωί ξύπνησα και κατά τις 7.00 σηκώθηκα από το κρεβάτι με σκοπό να ετοιμάσω τα πράγματά μου για Ηράκλειο. Φυσικά μην έχοντας την υπομονή να περιμένω το (γνωστό πλέον) αστικό «Περιβολάκια» κατέβηκα δια ποδός.. Ευτυχώς που καθώς έκοβα τα στενά της πόλης στην τύχη, βρέθηκα μπροστά στο ΚΤΕΛ!! Αφού χαιρέτισα κάτι συνορειβάτισσες που γνώρισα την προηγουμένη, έπειτα επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο για Ηράκλειο.
Νωρίς το μεσημέρι με βρήκε να περιπλανιέμαι στα σοκάκια του «Χάντακα», αναζητώντας επειγόντως NET CAFΙ (το κινητό για δεύτερη φορά τα είχε φτύσει οπότε έψαχνα τα τηλέφωνα στον κατάλογό μου στο internet). Αν και αρχικώς θα συναντούσα 3 άτομα, λόγω υποχρεώσεων συνάντησα μονάχα έναν με τον οποίο απολαύσαμε ένα ζεστό καφεδάκι, με τα λεοντάρια να μας κοιτούν!
Αφού σεργιάνισα και πάλι στην πόλη και στο λιμάνι, έπειτα έπιασα συζήτηση με κάτι παππούδια που είχαν αράξει σε μια πλατεία (με ένα αποκεφαλισμένο άγαλμα) και με κάτι τουρίστριες από Ολλανδία (για Ιταλό μου είπαν πως με περάσανε, άντε να δούμε τι άλλο θα ακούσω στο Ηράκλειο)!
Ανταλλάξαμε email κ.τ.λ. κι έπειτα πήρα το δρόμο προς το λιμάνι. Αφού ενημερώθηκα για την επιτυχία της Καβάλας στη Β' Εθνική (από του χρόνου Α' :p) παρέα με μια μπύρα, ανέβηκα έπειτα στο καράβι....
Το ψυγείο της «Αριάδνης»
Περίπου μία ώρα πριν την αναχώρηση, όντας πτώμα από την κούραση, μιας και είχα περπατήσει το μισό Ηράκλειο με τα πόδια φορτωμένος σαν θιβετιανός οδηγός βουνού, άρχισα να αναζητώ ανθρώπους στις αίθουσες του καραβιού. Το «Αριάδνη» εκτός της πολυτέλειας όμως, θύμιζε στοιχειωμένο πλοίο! Αν πω πως δεν υπήρχε κανείς, εντάξει(..), θα ήταν υπερβολή(;): ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ!!!!!
Αφού ξεφόρτωσα λοιπόν, έστρωσα το υπόστρωμα και την έπεσα για ύπνο, εκμεταλλευόμενος την ησυχία. Βέβαια, μετά από κανα μισάωρο ήρθαν κι άλλοι πέντε, οι οποίοι προτίμησαν την αίθουσα που είχα καθίσει, περισσότερο για ασφάλεια (κλασσικά, για να αφήσουν τα πράγματά τους δίχως το φόβο να τους τα κλέψει κανείς). Το πρόβλημα όμως ήταν πως, οι άνθρωποι της ΑΝΕΚ για να διασφαλίσουν πως οι αίθουσες του πλοίου θα μείνουν άδειες (μιας και είχε ελάχιστους επιβάτες), είχαν βάλει τον εξαερισμό και δεν τον έκλεισαν όλο το βράδυ. Στην αρχή αφού άρχισα να τουρτουρίζω, φόρεσα διαδοχικά δεύτερη μπλούζα, φλις, μπουφάν κ.λ. Τελικά με πείρε ο ύπνος για κανα μισάωρο όταν κατά τις 11.30 το βράδυ ξεκίνησε η παρέλαση: Με την σειρά ένας ένας πηγαίνανε στην τουαλέτα. «Τι στο διάολο, συχνοουρία πάθανε όλοι τους»; -αναρωτήθηκα. Και όχι τίποτες άλλο, αλλά η τουαλέτα ήταν απέναντί μου και όλοι τους, περνούσαν από δίπλα μου!
Το πρωί τελικά σηκώθηκα με τρέμουλο και πόνο στο στήθος!! Βλέποντας έναν μεσήλικα να πηγαίνει προς την τουαλέτα τον ρωτώ: «Να σας ρωτήσω, έχει κρύο ή απλά ιδέα μου είναι»; Κι εκείνος μου απαντά: «Μόνο κρύο; Αφού το κατάλαβες κι εσύ που είσαι ντυμένος σαν εσκιμώος, φαντάσου»! Εντωμεταξύ όλο το βράδυ έψαχνα να βρω ένα ζεστό ρόφημα και δεν έβρισκα πουθενά! Όλα είχαν κλείσει από τις 11.00!!! Μέχρις που το πρωί ρώτησα έναν τεχνικό που περνούσε από κει και με ενημέρωσε πως μονάχα στο πρώτο κατάστρωμα λειτουργούσε καφετέρια! «Πες το ρε χριστιανέ», ακούστηκε μια φωνή από το βάθος.
Τελικά 5.30 το πρωί της Τρίτης φτάσαμε Πειραιά, αλλά όσοι την είχαμε βγάλει στο ψυγείο της «Αριάδνης» φύγαμε από το καράβι μετά τις 6:00. Το ζεστό ρόφημα επιβαλλόταν για να συνέλθουμε από το «μελάνιασμα»! Έπειτα πήρα τον ηλεκτρικό με τελικό προορισμό τα Εξάρχεια....
Η παρούσα εγγραφή είναι αφιερωμένη στη χαμογελαστή νεαρή συνορειβάτισσα Άννα του συλλόγου μας που τη χάσαμε δυστυχώς πρόωρα τη Μεγάλη Πέμπτη και η οποία ήθελε πάρα πολύ να κάνει αυτό το ταξίδι...
Περισσότερα... »
