http://www.kalamatablogs.gr/ Kalamata Blogs » Παραθέσεις Gregarius 0.5.5 en http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/06/03/%c2%ab%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95_%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%99_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%95%ce%a3%c2%bb Thu, 03 Jun 2010 11:55:00 -0400 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/06/03/%c2%ab%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95_%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%99_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%95%ce%a3%c2%bb Κρητικός αβελτηρία στη διαχείριση της κρίσης δεν είναι μόνο εγχώρια, είναι πανευρωπαϊκή – μια τρομακτική κρίση πολιτικής εκπροσώπησης 500 εκατομμυρίων ανθρώπων από ένα συνονθύλευμα ηγετών που παρακολουθούν, άλλοτε αμήχανοι κι άλλοτε αλληλοσπαρασσόμενοι, την κατάρρευση ενός υπερφίαλου σχεδίου δεκαετιών.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ, γιατί κάτι αρχίζει να σαλεύει στις κοινωνίες στις οποίες διασταυρώνονται περίεργα οι εθνικές και οι κοσμοπολίτικες ταυτότητες. Οι Ισπανοί αισθάνονται ήδη λίγο «Έλληνες» μετά τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Θαπατέρο, οι Πορτογάλοι πήραν κι αυτοί μια δόση «ελληνικότητας» με το συμπληρωματικό πακέτο λιτότητας του Σόκρατες, οι Ιρλανδοί… Καλά αυτοί «ελληνοποιήθηκαν» νωρίς. Οι Γάλλοι πήραν τη σειρά τους
κι αυτοί, οι Ιταλοί είναι με το όπλο παρά πόδα. Για τους Λετονούς, τους Εσθονούς, τους Λιθουανούς, τους Ούγγρους δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Βυθίζονται όλο και πιο βαθιά στον βάλτο της «ελληνικότητας», «Έλληνες» πριν από τους Έλληνες. Αλλά ακόμη κι οι Γερμανοί έδειξαν πόσο «Έλληνες» νιώθουν, τιμωρώντας την αλαζονεία της Μέρκελ στη Ρηνανία,
οι Βρετανοί αισθάνονται κι αυτοί ήδη πως η «κατά λάθος επανάσταση» που έφερε τον συνασπισμό Τόρις και Φιλελεύθερων στην εξουσία θα έχει ένα τίμημα «ελληνικότητας». Μιας κι η «ελληνικότητα» γίνεται συνώνυμο της λιτότητας, ας το αξιοποιήσουμε. Διότι, στις διακηρύξεις που ακούγονται, άλλοτε ηχηρές, άλλοτε χαμηλόφωνες», στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις («Όλοι είμαστε Έλληνες»), δεν υπάρχει απλώς μια δόση συμπάθειας και αλληλεγγύης. Θα έλεγα ότι υπάρχει μια πανευρωπαϊκή προσδοκία.
ΕΦΤΑΣΕ προ μίας εβδομάδας στα χέρια μου μια προκήρυξη από τη Γερμανία. «Είμαστε όλοι Έλληνες», είναι το σύνθημα που υπογράφει το συνδικάτο Verdi, η συνομοσπονδία των δημοσίων υπαλλήλων της Γερμανίας, που οργανώνει μάλιστα διαδήλωση αλληλεγγύης στις αρχές Ιουνίου στη Στουτγάρδη. Θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη κίνηση γραφειοκρατικής, συνδικαλιστικής φιλοφρόνησης, αλλά είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια πολύ ουσιώδης και τεκμηριωμένη κριτική (και αυτοκριτική) για την πολιτική καθήλωσης των μισθών που ακολούθησαν εδώ και μια δεκαετία οι γερμανικές κυβερνήσεις (και που ανέχτηκαν ή δεν απέτρεψαν τα γερμανικά συνδικάτα), για να διατηρηθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του μεγάλου εξαγωγέα της Ε.Ε. «Τα ελληνικά συνδικάτα πάλεψαν αποτελεσματικά κατά του ντάμπιγκ των μισθών, την ώρα που σε εμάς πέρασαν την Ατζέντα 2010, τη μεταρρύθμιση Χαρτζ και τη σύνταξη στα 67 χρόνια. Αυτή την αντίσταση των Ελλήνων δεν θέλουν να την αφήσουν να περάσει. Πρέπει να θυσιάσουν 15% του μισθού τους. Τα προϊόντα πρέπει να αυξηθούν κατά 20% λόγω των φόρων. Αυτοί που τη βγάζουν πάλι καθαρή είναι οι τράπεζες. Τέλος με αυτό. Η Ατζέντα 2010 ήταν ο λάθος δρόμος και η Ατζέντα για τους Έλληνες είναι πάλι ο λάθος δρόμος». Τι λέει λοιπόν η γερμανική «ΑΔΕΔΥ», έστω κι αν μεγεθύνει υπερβολικά την αντίσταση των ελληνικών συνδικάτων; Ότι η αλληλεγγύη των Γερμανών στους Έλληνες συναδέλφους τους είναι και η οφειλόμενη αναδρομική αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις (Ατζέντα 2010) που στοίχισαν την οδυνηρή ήττα στον Σρέντερ το 2005 και κατέληξαν στον «μεγάλο συνασπισμό» Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, ο οποίος ολοκλήρωσε τη διαδικασία κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους. Διαδικασία που τώρα εξάγεται (μαζί με τα γερμανικά ψυγεία, τα πλυντήρια, τα αυτοκίνητα, τα υποβρύχια…) σε όλη την Ευρώπη. Να, λοιπόν, με ποια έννοια και οι Γερμανοί (έστω αρκετοί απ’ αυτούς) είναι Έλληνες: αντιλαμβάνονται πια ότι δεν συμφέρει ούτε τους ίδιους να γίνουν και οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι «Γερμανοί»…
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ δεν είναι μόνο οι συνδικαλιστές. Πριν από μερικές εβδομάδες, μια Γερμανίδα ιστορικός, η Λεονόρα Ζέελινγκ, είχε αντιπαραθέσει στην εθνικιστική υστερία της «Bild» και άλλων γερμανικών ΜΜΕ την πρότασή της για έναν «πολιτιστικό φόρο» 5 σεντς για κάθε χρήση ελληνικής λέξης από τις χιλιάδες που «ζουν» σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Συμβολική η πρότασή της, ο πολιτισμός δεν έχει κοπιράιτ, αλλά τι άλλο να αντιπαραθέσει κανείς σε μια
πολιτική που, βασισμένη σε ανόητους συμβολισμούς για τους «απατεώνες της Ευρώπης», καταδικάζει τις κοινωνίες στην οπισθοδρόμηση;
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ, ήρθε ο Γκοντάρ, το τρομερό παιδί της κινηματογραφικής «νουβέλ βαγκ», το τέκνο της οργής του Μάη του ’68, με την εφηβική ορμή των 80 χρόνων του, να ταράξει τη γκλαμουράτη αμεριμνησία του Φεστιβάλ των Καννών, δηλώνοντας ότι δεν θα παραστεί
λόγω «προβλημάτων ελληνικού τύπου». Γρίφος όπως κι οι ταινίες του η εξήγηση, αλλά ήταν γενναιόδωρος στις απαντήσεις του σε γαλλικό περιοδικό: «Θα έπρεπε να ευγνωμονούμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία… Πάντα ξεχνάμε τη σχέση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς Σοφοκλή δεν θα υπήρχε Περικλής. Χωρίς Περικλή δεν θα υπήρχε Σοφοκλής…
Όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε κανείς να ζητήσει χιλιάδες εκατομμύρια για τα δικαιώματα του συγγραφέα και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε. Πάραυτα…».
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να προσθέσω και τα σχόλια του υπεραιωνόβιου Πορτογάλου σκηνοθέτη Μανοέλ ντε Ολιβέιρα, επίσης μέσω Καννών, που έριξε τη δική του ματιά συμπάθειας στην Ελλάδα, αλλά ίσως και μια ματιά ανησυχίας στη δική του χώρα, την Πορτογαλία: «Δείτε τι άσχημα πράγματα συμβαίνουν στην Ελλάδα εξαιτίας της κρίσης και τι ενδεχομένως θα συμβεί στην Ισπανία ή στην Πορτογαλία. Υπάρχει μια απώλεια αξιών και ιδεών που θυμίζει τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Ίσως να είναι κιόλας. Ίσως ο κόσμος να ξαναζεί τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Η ελπίδα όμως για το καλύτερο πάντα θα υπάρχει. Είμαι αισιόδοξος».
Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ αλληλεγγύης, συμπάθειας, κατανόησης από τόσο ετερόκλητους ανθρώπους -συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, επιστήμονες, αλλά και απλούς, απορημένους ή φοβισμένους Ευρωπαίους που η ανωνυμία τους δεν τους επιτρέπει να σπάσουν το φράγμα της ενημέρωσης- δεν υπάρχει το ρεύμα κάποιου νέου ρομαντισμού, όπως αυτό που στις αρχές του 19ου αιώνα έδινε επικές, μυθικές, διαστάσεις στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Περισσότερο βλέπω μια προσδοκία, μια προσμονή χιλιάδων, εκατομμυρίων Ευρωπαίων να γίνει η έκπληξη. Και μάλιστα εδώ, στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν με κάποιο περίεργο, μαγικό, τρόπο κάποιοι Ευρωπαίοι λαμβάνουν κύματα που εμείς, ως κοινωνία, αν και πρώτη δύναμη πυρός στον πόλεμο του χρέους, δεν αντιλαμβανόμαστε. Για ένα είμαι βέβαιος: μας βλέπουν, μας παρατηρούν, περιμένουν κάτι που θα σπάσει την καταθλιπτική ροή των πραγμάτων, την απελπιστική υποταγή της πολιτικής στην οικονομία, την αφόρητη ηγεμονία των αγορών στην κοινωνία, τον θρίαμβο της τραπεζοκρατίας επί της δημοκρατίας.
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ. Καθώς η Ευρώπη, με την κληρονομιά των δύο ολέθριων πολέμων του προηγούμενου αιώνα στην πλάτη της, εμφανίζεται να αποτυγχάνει στο τελευταίο σχέδιο ειρηνικής απογείωσής της, καθώς η ευρωπαϊκή ελίτ συναρτά την επιβίωση του ενοποιητικού εγχειρήματος με την κατεδάφιση της κατεξοχήν ευρωπαϊκής κατάκτησης, του κοινωνικού κράτους, καθώς η Γηραιά Ήπειρος επιταχύνει την παρακμή της μόνο και μόνο για να διασώσει το πρώτο μεγάλο κερδοσκοπικό στοίχημα του 21ου αιώνα, είναι λογικό οι κοινωνίες να επιστρέφουν στα θεμελιώδη: οικονομία, πολιτική, κοινωνία. Ποιο είναι το σύγχρονο αποτύπωμα αυτού του τριγώνου; Πόσο βάθος τού έχουν προσθέσει δύο αιώνες ευρωπαϊκών θεσμών, από τότε που οι Γάλλοι επαναστάτες του έδιναν την πιο ριζοσπαστική εκδοχή με το σύνθημα «Liberté, egalité, fraternité» (Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη); Τι έχουν να εισφέρουν στη διάσωση αυτού του τρίπτυχου οι Έλληνες της Ελλάδας, αλλά και οι «Έλληνες» (ή Ούγγροι, ή Λετονοί, η Ιρλανδοί…) της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας ή της Ιταλίας;
Είμαστε όλοι Έλληνες, λοιπόν. Στον ίδιο βαθμό που σε λίγες εβδομάδες μπορεί να είμαστε Ισπανοί ή Πορτογάλοι. Να μια απροσδόκητη και ελπιδοφόρα διάσταση της «ευρωπαϊκής ταυτότητας» που η κρίση του χρέους την έχει πετάξει στα αζήτητα.

Ελεύθερος Σκοπευτής από τον Κόσμο του Επενδυτή. ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/05/12/Messinia Wed, 12 May 2010 13:59:00 -0400 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/05/12/Messinia Κρητικός ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/05/12/%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%94%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%9a%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a3 Wed, 12 May 2010 12:43:00 -0400 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/05/12/%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%94%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%9a%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a3 Κρητικός διευκρινίσεις για τη νοοτροπία των συμπατριωτών του, ο Χόρχε Λουίς
Μπόρχες καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Αργεντινός την ώρα που πρέπει να οπλιστεί με γενναιότητα δεν ταυτίζεται με τον στρατιώτη, παρά με τον αρχετυπικό «γκαούτσο» και «κομπάρδε», απλά και μόνο διότι αυτοί δεν είναι στρατιώτες αλλά αντάρτες, αγνοί δηλαδή. Ο Βορειοαμερικανός, για παράδειγμα, ταυτίζεται με το κράτος και τον στρατό, ενώ για τον Αργεντινό το κράτος αποτελεί ασύλληπτη αφαίρεση. «Το κράτος είναι απρόσωπο, ο Αργεντινός όμως δεν μπορεί να συλλάβει παρά μόνο προσωπικές σχέσεις· ως εκ τούτου την κλοπή δημοσίου χρήματος δεν τη θεωρεί έγκλημα». (Χ. Λ. Μπόρχες, «Δοκίμια», σ. 28., μετ. Αχ. Κυριακίδης, Ελληνικά Γράμματα).
Μήπως, για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν θεωρεί και ο νεοέλληνας έγκλημα την κλοπή του δημόσιου χρήματος; Λίγο αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα δούμε ότι οι μεγάλες αρχετυπικές μορφές μας δεν είναι τόσο ο στρατιώτης, όσο ο «κλέφτης» και βέβαια ο «μάγκας».
Η κλεφτουριά είναι γνωστή, ενώ η «μαγκιά» απαιτεί επεξηγήσεις. Μάγκας στον ενικό δεν υπήρχε· αντίθετα η λέξη απαντούσε σε πληθυντικό. «Μάγκα» αποκαλούνταν η ομάδα ατάκτων πολεμιστών επί Τουρκοκρατίας και, γυρισμένη στον ενικό, θα κληθεί να χαρακτηρίσει ότι πιο αγαπητό και θαυμαστό στην ανδρική συμπεριφορά ( ο μάγκας ενσαρκώνει την παλικαριά, την ευθύτητα, την περηφάνια και το φιλότιμο φυσικά).
Είναι μήπως τυχαίο ότι η φράση «μπήκε στα στενά» προέρχεται από την εποχή που οι Αρχές πάσχισαν να ντύσουν με ευρωπαϊκές στολές τους κλέφτες και έτσι οι φουστανελάδες να ντυθούν (στενά) πανταλόνια; Ολόκληρος ο 19ος αιώνας πέρασε με ισχυρή ληστοκρατία και πρόσωπα σαν τον Θεόδωρο Ζιάκα, τον Παπακώστα Τζαμάλα, τον Τσάμη Καρατάσσο, τον Μελλούνα και τον Χρήστο Νταβέλη πρόσφεραν υλικό για τον «Θάνο Βλέκα» του Παύλου Καλλιγά.
Για να μεταμορφωθεί από ληστή σε πολίτη, ο μάγκας θα έπρεπε να αλλάξει τα πάντα. Να αποδεχθεί νέα ενδυμασία, να κυκλοφορεί άοπλος (το και δυσκολότερο), να εργαστεί και βέβαια να συμφιλιωθεί με αφαιρέσεις όπως το κράτος, η ψήφος, το κόμμα, η πατρίδα, ο στρατός, η δημοκρατία κ.τ.λ. Είναι χαρακτηριστικό ότι επί χρόνια στην είσοδο της Βουλής υπήρχε πινακίδα που δήλωνε ρητά: «Εισέρχεσθε αόπλως και ησύχως». Εξίσου χαρακτηριστική ήταν και η ιδρυτική φράση «Όστις κλέπτει το κράτος ουδένα κλέπτει». Πράγματι, το κράτος ήταν κάτι ξένο· είχε συγκροτηθεί από ξένους, ετερόχθονες και «κωλοπλυμένους», μιλούσε γλώσσα ακατανόητη, χρησιμοποιούσε κατά κόρον τη γραφή και τη χωροφυλακή, και φυσικά δεν ταυτιζόταν με πρόσωπα, αλλά κυρίως με απρόσωπους θεσμούς και διαδικασίες.
Η διαδικασία προσαρμογής κρατάει χρόνους και συναντά παντού άπειρα προσκόμματα. Εκείνο πάντως που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει είναι ότι οι μετασχηματισμοί των φατριών και των ταραφιών σε πολιτικές παρατάξεις, η προαγωγή του παρανόμου σε πολίτη που θα αποκτήσει δικαίωμα ψήφου και θα διεκδικήσει δημοκρατικά δικαιώματα, θα άφηναν άθιχτη την αρνητική σχέση με το κράτος. Κακομαθημένοι από της ιδρύσεως, οι πολιτικοί εγκολπώθηκαν τη νοοτροπία του προστατευόμενου κρατιδίου, διά της Μεγάλης Ιδέας απέκρυψαν τις αναπηρίες του παρόντος κάτω από τις επαγγελίες του μέλλοντος, καλλιέργησαν τη νοοτροπία του μικρομέγαλου, του πτωχαλαζόνα, του τιμημένου τυχοδιώκτη, οπότε τα του κράτους έρχονταν σε Τρίτη μοίρα. Έτσι μπορούσε κανείς να ληστεύει το κράτος, αλλά συνάμα να πιστεύει ότι υπηρετεί την πατρίδα. Να επιδίδεται σε ανεξέλεγκτες
σπατάλες του δημοσίου χρήματος, αλλά να τις αντισταθμίζει με υπηρεσίες προς την πολιτική πελατεία.
Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ο ντόπιος κοινοβουλευτικός κόσμος αφομοίωσε ευθέως τη νοοτροπία της «μάγκας»: το κράτος είναι απρόσωπο, αντίθετα η παράταξη έχει θερμό πρόσωπο· άρα μπορούμε, όσο κυβερνάμε, να εξυπηρετούμε την πελατεία μας και άμα τη λήξει της θητείας μας να παραδίδουμε τον λογαριασμό στο αντίπαλο κόμμα.
Φυσικά η χώρα δεν απαρτιζόταν μόνο από τους ντόπιους ληστομαθημένους που είχαν τα όπλα καμάρι τους και τις Αρχές εχθρό οι έμποροι του εξωτερικού, για παράδειγμα, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και της Ρωσίας, όταν σήμανε η ώρα της επανόδου στην πατρίδα, όχι μόνο δεν παρέδωσαν μαθήματα καλής συμπεριφοράς, αλλά - λόγω περιβάλλοντος - εξαχρειώθηκαν κι αυτοί. Αρκεί να ανακαλέσει κανείς
στη μνήμη του τις ιδρύσεις νέων τραπεζών, τις διενέξεις Συγγρού-Βαλτατζή, τα Λαυρεωτικά κ.τ.λ. για να συμπεράνει ότι η παράδοση της «μάγκικης» νοοτροπίας διαπότισε το ελληνικό στοιχείο της διασποράς. Απ' όπου και οι χρυσοκάνθαροι. Μήπως και η Μεταπολίτευση που αποτέλεσε ουσιαστικά μια νέα αρχή για τη χώρα
δεν οδήγησε τους κατεστημένους δημοκράτες σε ένα όργιο σπατάλης και ύπουλου -άρα μαγκατζίδικου- αντικρατισμού όπου «λαός» και «κράτος» ήταν τα άκρα αντίθετα; Πράγματι, η παράταξη νιώθει ακέραια, αυθεντική, μόνο όταν δεν κατέχει την εξουσία, δηλαδή μόνο όταν είναι αυτή και τα παιδιά της. Αντίθετα, παρασύρεται, κακοφορμίζει, εξαχρειώνεται όταν συναιρείται με το κράτος, όπου δεν γνωρίζει πια αν είναι καταγγέλλουσα ή καταγγελλόμενη, δικάζουσα ή δικαζόμενη.
Του Κωστή Παπαγιώργη Από το Κόσμο του Επενδυτή. ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/03/24/%ce%a3%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b7_12_%ce%b5%ce%ba%ce%b1%cf%84._%cf%84%ce%bf_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf Wed, 24 Mar 2010 11:30:00 -0400 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/03/24/%ce%a3%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b7_12_%ce%b5%ce%ba%ce%b1%cf%84._%cf%84%ce%bf_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf Κρητικός Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα εφεύρημα της Ν.Δ. όταν ήταν κυβέρνηση προκειμένου να... εξυπηρετηθούν ορισμένα γαλάζια στελέχη. Ένα εφεύρημα, όμως, που ζει και... βασιλεύει.
Αν και η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου είχε σαφώς υπαινιχθεί ότι επρόκειτο για μια σπατάλη, τελικώς όχι μόνο δεν θα την περιορίσει όπως δημοσίως είχε δηλώσει αλλά αντίθετα θα διορίσει και νέα δ.σ. με την ανάληψη των καθηκόντων των νέων διοικητών.
Η «γαλάζια» έμπνευση των δ.σ. είχε πάντως ως εξής: θα δημιουργηθούν στα νοσοκομεία και σε φορείς (σύνολο κοντά στους 200) 9μελή ή 7μελή συμβούλια στα οποία θα συμμετέχουν εκτός από τον διοικητή (πρόεδρος), τον αναπληρωτή διοικητή (απλό μέλος), τον διευθυντή της νοσηλευτικής υπηρεσίας, τον εκπρόσωπο των εργαζομένων και πέντε μέλη εξωνοσοκομειακά τα οποία θα διορίζονται κατά βούληση και χωρίς φυσικά να είναι αποκλειστικής απασχόλησης.
Υπολογίζεται ότι ανά νοσοκομείο το μέσο κόστος μόνο για τα έξοδα του συμβουλίου φθάνει τα 5.000 ευρώ.
Ειδικότερα μηνιαίως πραγματοποιούνται σε κάθε νοσοκομείο περί τις 5 συνεδριάσεις. Για κάθε συνεδρίαση τα 7 μέλη λαμβάνουν από 80 ευρώ (δεν προβλέπονται αμοιβές για τον διοικητή και τον αναπληρωτή). Στο πρόσθετο εισόδημα εντάσσονται και οι υπηρεσιακοί, καθώς τις περισσότερες φορές δηλώνεται πως οι συνεδριάσεις γίνονται απόγευμα εκτός ωραρίου ώστε να δικαιολογείται το πρόσθετο «μπόνους».
Στα έξοδα αυτά πρέπει να προστεθεί ο ειδικός μισθός που προβλέπεται για τον αντιπρόεδρο του δ.δ., ο οποίος ορίζεται στο μισό της συνολικής αμοιβής που λαμβάνει ο διοικητής του νοσοκομείου δηλαδή 2.000 ευρώ μεικτά. Να σημειωθεί ότι σε κάποια νοσοκομεία έχουν ορισθεί μάλιστα και δύο αντιπρόεδροι!
Αν υπολογίσει κανείς και τα έξοδα αλληλογραφίας (αποστέλλεται με κούριερ) που πλησιάζουν τα 500 ευρώ μηνιαίως, τότε για κάθε νοσηλευτικό ίδρυμα διατίθενται περί τα 5.000 ευρώ κάθε 30 μέρες μόνο για να συσκεφθούν τα μέλη των δ.σ. ήτοι 12 εκατ. ευρω ετησίως για τους συνολικά 200 φορείς (νοσηλευτικά ιδρύματα, προνοιακά κ.λπ.).
Όμως η ύπαρξη των δ.σ. απεδείχθη βασικό πρόσκομμα στη λειτουργία των νοσοκομείων, καθώς παρατηρήθηκε πως εμποδιζόταν η προώθηση βασικών αποφάσεων. Αποτέλεσμα ήταν τις περισσότερες φορές να μην είναι δυνατόν να ληφθεί απόφαση ούτε για απλά θέματα διαχείρισης, πόσο μάλλον για ζητήματα που σχετίζονταν με διαγωνισμούς, συμβάσεις κ.λπ.
Υψηλές δαπάνες και στις ΠΕΣΥ
Μια άλλη άκρως σπάταλη πληγή του συστήματος είναι οι υγειονομικές Περιφέρειες, γνωστές και ως ΠΕΣΥ. Αρχικά είχαν δημιουργηθεί 17 προκειμένου η χώρα να μοιρασθεί σε «μικρά υπουργεία Υγείας», όπως είχε πει ο εμπνευστής του θεσμού Αλ. Παπαδόπουλος. Στη συνέχεια όμως αυτά μειώθηκαν από την κυβέρνηση της Ν.Δ. σε επτά, ενώ σε περίπου έναν χρόνο αναμένεται να καταργηθούν πλήρως σύμφωνα και με τις επίσημες ανακοινώσεις της κυβέρνησης.
Μέχρι να καταργηθούν, διαθέτουν από έναν διοικητή και από δύο υποδιοικητές. Αν εξαιρέσει κανείς τους διοικητές που θεωρούνται απαραίτητοι έως ότου πάψει να υπάρχει ο θεσμός, οι 14 υποδιοικητές κοστίζουν 617.400 ευρώ το χρόνο στα ταμεία του πολύπαθου ΕΣΥ αφού ο καθένας λαμβάνει 3.150 μηνιαίως. Στο ποσό αυτό πρέπει να προστεθούν και άλλα έξοδα... κίνησης όπως η ύπαρξη τουλάχιστον μιας γραμματέως, ενός μεγάλου γραφείου και πιθανώς και ενός αυτοκινήτου για τις μετακινήσεις.
Να σημειωθεί ότι το μέσο ετήσιο κόστος ενός αυτοκινήτου που χρησιμοποιείται σε τέτοιες υπηρεσίες εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 30 έως 40.000 ευρώ, αφού πρέπει να υπολογισθούν εκτός από τα έξοδα κίνησης και συντήρησης και οι μισθοί του οδηγού.
Δ. Ευθ.
Εφημερίδα Ελευθεροτυπία ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/01/18/%ce%9f_%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82 Mon, 18 Jan 2010 19:26:00 -0500 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2010/01/18/%ce%9f_%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82 Κρητικός Η κατανάλωση των προϊόντων καπνού παραμένει η πιο σημαντική αιτία πρόκλησης καρκίνου, που μπορεί να αποφευχθεί. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, υπολογίζεται ότι περίπου 100 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες που σχετίζονται με το κάπνισμα (καρκίνος, χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικά). Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι μισοί καπνιστές χάνουν πρόωρα τη ζωής τους λόγω αυτής της κακής συνήθειας, και ότι το 1/4 των καπνιστών θα πεθάνει πρόωρα σε ηλικίες μεταξύ 35 και 69 ετών.
Ως γνωστόν, ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η μορφή εκείνη που συνδέεται άμεσα με το τσιγάρο. Ο κίνδυνος εμφάνισης όγκου στους πνεύμονες σε καπνιστές είναι 20-30 φορές μεγαλύτερος απ’ ότι σε εκείνους που δεν καπνίζουν!
Ακόμη, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το τσιγάρο ευθύνεται για το 50% των περιπτώσεων καρκίνου της ουροδόχου κύστης. Ανάλογα υψηλά ποσοστά αφορούν τον καρκίνο του στόματος, του φάρυγγα, του λάρυγγα, του οισοφάγου και μικρότερα ποσοστά για τους όγκους που προσβάλλουν το στομάχι, το ήπαρ, τους νεφρούς κ.λπ. Από την άλλη, σήμερα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το κάπνισμα συνδέεται με τον καρκίνο του μαστού, του προστάτη και του ενδομητρίου στις γυναίκες. ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/12/22/%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%a5%ce%9d%ce%9f%ce%9c%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%92%ce%99%ce%91 Tue, 22 Dec 2009 12:14:00 -0500 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/12/22/%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%a5%ce%9d%ce%9f%ce%9c%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%92%ce%99%ce%91 Κρητικός Την ώρα που η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη βάλλεται για την πρακτική των αθρόων προληπτικών προσαγωγών, αλλά και τα νέα κρούσματα αστυνομικής βίας (με κορυφαία αυτά των επιθέσεων μοτοσικλετιστών της ομάδας Δέλτα κατά διαδηλωτών), μία ακόμα δικαστική απόφαση δικαιώνει πολίτη που έπεσε θύμα των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ.
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε αποζημίωση 16,5 χιλιάδων ευρώ σε άνδρα, η άρνηση του οποίου να υποβληθεί σε έλεγχο αλκοτέστ είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθεί και να κρατηθεί για δυόμισι ώρες σε αστυνομικό τμήμα, αφού πρώτα είχε ξυλοκοπηθεί από τους αστυνομικούς. Οι διοικητικοί δικαστές απέρριψαν τους ισχυρισμούς των τελευταίων ότι ο άνδρας, επειδή βρισκόταν σε κατάσταση μέθης, είχε προκαλέσει μόνος τον τραυματισμό του (σοβαρό τραύμα στο μάτι, κάταγμα χεριού κ.λπ.), κάτι που είχε κάνει προηγουμένως και η ποινική Δικαιοσύνη που καταδίκασε τους αστυνομικούς, οι οποίοι ωστόσο… βγήκαν λάδι στο πόρισμα της ένορκης διοικητική εξέτασης της Αστυνομίας.
Τους ισχυρισμούς περί αυτοτραυματισμού του πολίτη προέβαλε μάλιστα και το Δημόσιο, στο πλαίσιο της διοικητικής δίκης και της προσπάθειας να αποφύγει να βάλει το χέρι στην τσέπη και να αποζημιώσει το θύμα για την παράνομη συμπεριφορά των αστυνομικών οργάνων του. Προσπάθεια, όμως, που έπεσε στο κενό, ενώ το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ούτε το επικουρικό αίτημα του Δημοσίου, που επιδίωκε να αναγνωριστεί ότι, ακόμα και στην περίπτωση απόδειξης συμπεριφοράς των αστυνομικών για
σωματική βλάβη από δόλο, το ίδιο δεν φέρει καμία ευθύνη, διότι η συμπεριφορά αυτή δεν συνδέεται με την άσκηση της ανατιθέμενης σε αυτούς δημόσιας υπηρεσίας.
Στην απόφαση (υπ’ αριθμ.13274/09) υπογραμμίζεται ότι οι ενέργειες των αστυνομικών ήταν παράνομες και αδικαιολόγητες, ακόμα κι αν είχαν εξυβριστεί ή προκληθεί από τον ενάγοντα, ενώ τονίζεται: «Σε κάθε περίπτωση, την αντικειμενική ευθύνη για τον τραυματισμό του ενάγοντος φέρει το Δημόσιο, χωρίς σ’ αυτό να ασκεί επιρροή ενδεχόμενο προσωπικό πταίσμα ( δόλος) των οργάνων του, και τούτο στο μέτρο που δεν προκύπτει από κάπου ότι οι συγκεκριμένες ενέργειες είχαν ως σκοπό όχι την εξυπηρέτηση δημοσίου συμφέροντος, αλά την εξυπηρέτηση των προσωπικών τους συμφερόντων ή την επίλυση κάποιας προσωπικής τους διαφοράς»
Από την εφημερίδα Κόσμος του Επενδυτή ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/11/03/%ce%95%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ae_%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%b9_%cf%83%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%85_%cf%84%cf%89%ce%bd_Stage_%cf%83%cf%84%ce%b1_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1 Tue, 03 Nov 2009 13:35:00 -0500 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/11/03/%ce%95%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ae_%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%b9_%cf%83%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%85_%cf%84%cf%89%ce%bd_Stage_%cf%83%cf%84%ce%b1_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1 Κρητικός
Ούτε τρεις εβδομάδες μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτεται το μέγεθος των εκκρεμοτήτων της προηγούμενης περιόδου σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Έχουν περάσει 19 χρόνια από τότε που εκδόθηκαν οι πρώτες δικαστικές αποφάσεις για τους συμβασιούχους και το θέμα όχι μόνο δεν έχει επιλυθεί νομολογιακά, αλλά αναπαράγεται συνεχώς με τις πρακτικές των κυβερνήσεων.
Κάποιοι «σπέρνουν ελπίδες», αλλά οι συμβάσεις στα προγράμματα Stage δεν μπορούν να χαρακτηριστούν επουδενί συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Το θέμα είναι διαφορετικό για τις διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου που έχουν καταρτιστεί σε φορείς του δημόσιου τομέα, καθώς η πρόσφατη απόφαση του ΔΕΚ περιέχει αρκετές αιχμές για το κατά πόσον η κοινοτική οδηγία για την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων ορισμένου χρόνου έχει μεταφερθεί με τον σωστό τρόπο στην εσωτερική έννομη τάξη.
Όμως πρέπει να περιμένουμε να δούμε ποιες είναι οι κυβερνητικές προθέσεις στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς υπάρχουν και αρκετές ιδιομορφίες στις επιμέρους περιπτώσεις. Πάντως, οι συμβασιούχοι δεν πρέπει να κάνουν… επίσχεση, καθώς το Δημόσιο ίσως βρίσκεται σε (προσωρινή) αδυναμία να καταβάλει τις αποδοχές τους! Χρόνια, άλλωστε, είχε να εκδοθεί απόφαση σε ανώτατο επίπεδο με την οποία να προσδιορίζεται πότε η επίσχεση είναι νόμιμη και πότε καταχρηστική.
Όταν ο μισθωτός έχει ληξιπρόθεσμη αξίωση κατά του εργοδότη σχετική με την παροχή της εργασίας του (κατεξοχήν για την καταβολή του μισθού) δικαιούται, ασκώντας το δικαίωμα επίσχεσης της εργασίας του, να αρνηθεί την «εκπλήρωση της δικής του παροχής», απέχοντας από την εργασία του, ώσπου ο εργοδότης να εκπληρώσει την υποχρέωση που τον βαρύνει. Η επίσχεση έχει ως συνέπεια το ότι, αν και ο εργαζόμενος παύει να παρέχει την εργασία του, δεν είναι υπερήμερος ο ίδιος, αλλά ο εργοδότης, ο οποίος έχει την υποχρέωση όσο διαρκεί η υπερημερία του, όσο δεν καταβάλει δηλαδή τις καθυστερούμενες αποδοχές, να πληρώνει στον εργαζόμενο τις αποδοχές του σαν να εργαζόταν κανονικά.
Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 1153/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η επίσχεση είναι
καταχρηστική: «… Όταν δεν υπάρχει χρονικά αξιόλογη καθυστέρηση της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του εργοδότη (όπως της πληρωμής των ληξιπρόθεσμων μισθών) ή όταν η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του εργοδότη, αλλά σε απρόβλεπτες περιστάσεις ή αντιξοότητες ή σε πρόσκαιρη
δυσπραγία ή σε εξαιρετικά δυσμενείς για αυτόν περιστάσεις, ή όταν η επίσχεση προκαλεί δυσβάσταχτη και δυσανάλογη ζημία στον εργοδότη, σε σχέση με το σκοπούμενο αποτέλεσμα, ή όταν στρέφεται κατά αξιόπιστου και αξιόχρεου εργοδότη ή όταν αναφέρεται σε ασήμαντη αντιπαροχή του εργοδότη…».
Από την απόφαση αυτή κρατήστε τα διαζευκτικά «ή», που σημαίνει ότι όταν συντρέχει μόνο μία από τις παραπάνω περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί καταχρηστική η επί σχέση και η αποχή του μισθωτού από την εργασία του οικειοθελής αποχώρηση…
ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Δικηγόρος
Στον Κόσμο του Επενδυτή 24/10/09 ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/05/15/%ce%95%ce%9d_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97 Fri, 15 May 2009 10:24:00 -0400 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/05/15/%ce%95%ce%9d_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97 Κρητικός

του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ



Ας μας γίνει συνείδηση, βρισκόμαστε σε πόλεμο. Το κράτος εξοπλίζεται για να αντιμετωπίσει την οργή της κοινωνίας. Οργή που το ίδιο έχει προκαλέσει. Φρέσκα χημικά από το Ισραήλ (τα ληγμένα εξαντλήθηκαν), σφαίρες πλαστικές και μεταλλικές, κράνη, ασπίδες, κλομπ, χειροβομβίδες κρότου - λάμψης, αλλά και κατάργηση του τεκμηρίου της αθωότητας, επαναφορά στην αρχή της συλλογικής ευθύνης, φακελώματα, βασανιστήρια, κάμερες παντού, μπάτσοι που σκοτώνουν ανεξέλεγκτα ατιμώρητοι, περιορισμός έως εξαφανίσεως της ιδιωτικότητας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες, νόμοι, νόμοι, νόμοι… Νόμος για τις «κουκούλες» καθ’ υπόδειξη του ΛΑΟΣ και του Τράγκα, νόμος για περιύβριση αρχής, προβλέπω να επανέρχεται σύντομα και ο νόμος «περί τεντιμποϊσμού», να απαγορευθεί το «περιφέρεσθαι ασκόπως» και η «συνάθροισις άνω των τριών ατόμων». Στις μεγάλες πόλεις, στην Αθήνα, στο Παρίσι που βρέθηκα πρόσφατα, παντού στολές, ρομποκόπ στα σταυροδρόμια, έλεγχοι, σειρήνες… Ο εχθρός εξοπλίζεται όχι για να αντιμετωπίσει την συμβολική, αποδιοπομπαία φιγούρα του ταραξία «κουκουλοφόρου» που μας σερβίρουν τα αλλοτριωμένα μέσα ενημέρωσης, αλλά για να ελέγξει τους απελπισμένους, τους άνεργους, τους αγρότες, τους συνταξιούχους, τους συνεπείς επαγγελματίες που χρηματοδοτούν με τις συνάφειες τα δομημένα ομόλογα και τα κότερα, τους απόκληρους του συστήματος που γίνονται καθημερινά περισσότεροι. Και πιο οργισμένοι…

Αν η Ελλάδα προηγήθηκε, προϋπαντώντας την οικονομική κρίση με εκδηλώσεις κοινωνικής κρίσης, τον περασμένο Δεκέμβρη, η Ευρώπη ακολουθεί: διαβάζω στην εφημερίδα ότι τρία εκατομμύρια διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους της Γαλλίας χθες («εσείς η κρίση, εμείς η λύση» φώναζαν), 24 φοιτητές και 32 αστυνομικοί κατέληξαν στα νοσοκομεία της Βαρκελώνης έπειτα από συγκρούσεις προχθές. Η Σκότλαντ Γιαρντ προβλέπει «ένα καλοκαίρι οργής» και, με αφορμή τη σύνοδο G20 στις 2 Απριλίου, ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει έκρηξη βίας μεγαλύτερη από εκείνη του 2000. Ο επίτροπος της Ε.Ε. για την οικονομία Χοακίν Αλμούνια προβλέπει επίσης «θερμό φθινόπωρο» δεδομένου ότι «οι κοινωνικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί και επιδεινώνονται». Η κατάρρευση της φούσκας του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού που μας πάσαραν ως μονόδρομο σοσιαλφιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι (τι κακοποίηση έχει υποστεί η υπέροχη λέξη «φιλελεύθερος»), έχει οδηγήσει σε μια ταξική αναμέτρηση που δεν θα περιοριστεί σε ανταλλαγή απόψεων, θα δοθούν μάχες, θα υπάρξουν απώλειες.

Αλλά, ακούστε κάτι κοπέλια, το αίμα σας βράζει και είστε πιο ευαίσθητοι στην αδικία από εμάς τους μεγαλύτερους, το ξέρω, όμως το να σπας τη βιτρίνα του γείτονα βολεύει μόνο τη συντήρηση και τις δυνάμεις καταστολής. Τα δε «αντάρτικα πόλης» και «επαναστατικές οργανώσεις» είναι ιδεολογικά παρωχημένα και διαβρωμένα από πράκτορες, φαίνεται ξεκάθαρα από το τάιμινγκ κάθε «χτυπήματος», μη μασάτε…

Ενάντια σ’ ένα κράτος που εξοπλίζεται εναντίον των πολιτών που θεωρητικά θα έπρεπε να υπηρετεί και να προστατεύει, το όπλο σας, το όπλο μας, είναι το να εκφράζουμε ενεργά άποψη, να ενημερωνόμαστε και να επεμβαίνουμε, να μην δεχόμαστε παθητικά όσα μας πλασάρουν οι Πρετεντέρηδες και τα άλλα παπαγαλάκια της τηλεόρασης. Ο εχθρός δεν μας θέλει ενεργούς πολίτες, μορφωμένοι άνθρωποι ικανοί για κριτική σκέψη απειλούν τα συμφέροντά του. Ξέρετε πως μας θέλουν; Υπάκουους εργάτες που θα δέχονται παθητικά όλο και πιο σκατά δουλειές με μικρότερους μισθούς, χωρίς υπερωρίες, χωρίς ελπίδα για μια αξιοπρεπή σύνταξη, υπάλληλους του Zara και όχι αφεντικά του εαυτού μας…

Ας δούμε το παράδειγμα της Αργεντινής που βρέθηκε επίσης στα πρόθυρα της χρεοκοπίας το 2001, καθώς οι κυβερνήσεις της ακολουθούσαν πειθήνια τις διεφθαρμένες οδηγίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που αποσκοπούσαν στην αφαίμαξη του πλούτου της χώρας. Εκατομμύρια οργισμένοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, ένας ωκεανός αγανάκτησης απαίτησε και πέτυχε αλλαγή κυβέρνησης και πολιτικής, η χώρα ανέκαμψε, η ανισοκατανομή του πλούτου μειώθηκε, η ανεργία και οι δείκτες φτώχειας μειώθηκαν στο μισό.

Είναι η δική μας ζωή γαμώτο, μέχρι πότε θα αφήνουμε άλλους να την ορίζουν και να την κατευθύνουν με γνώμονα το δικό τους κέρδος; ]]> http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/02/10/%ce%9a%cf%8c%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1,_%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1 Tue, 10 Feb 2009 12:33:00 -0500 http://www.kalamatablogs.gr/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/2009/02/10/%ce%9a%cf%8c%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1,_%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1 Κρητικός
Όσο μακάβρια και εξωφρενική αν φαίνεται η πρότασή μου, δεν απέχει πολύ μακριά από την επιθυμία κάποιων συμπολιτών μας, που καθόντουσαν στον καναπέ και βλέπανε στην Τ.V. τις καταστροφές και λέγανε: αυτά θέλουν σκότωμα, (αρκεί να μην είναι τα δικά τους παιδιά). Χωρίς να περάσει από το μυαλό τους ότι κάποια από τα παιδιά με τις κουκούλες μπορεί να ήταν τα δικά τους (καλά, το “όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας“ δεν το συζητάμε, αυτή η άποψη δεν μας αγγίζει) που φορούσαν τις κουκούλες όχι για την Αστυνομία αλλά για τους γονείς του καναπέ. Αυτοί που προκάλεσαν τις καταστροφές δεν ήταν οι 50-100 συνηθισμένοι που ξέραμε τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν χιλιάδες οργισμένοι νέοι σε όλη την Ελλάδα. Δεν αναρωτηθήκαμε γιατί αυτά τα παιδιά διαμαρτύρονται μ‘ αυτόν τον τρόπο; Όπως πάντα βρίσκουμε την ερμηνεία: για όλα φταίνε οι άλλοι. Δεν σκεφθήκαμε ποια οικογένεια, ποιο σχολείο τα διαπαιδαγώγησε να διαμαρτύρονται στο πλαίσιο της νομιμότητας; Θα μου πείτε γιατί να τα μάθουμε να διαμαρτύρονται και να διεκδικούν; Εμείς τα θέλουμε να είναι «πρόβατα;». Μάλλον για μία ακόμα φορά έχουμε λάθος εκτιμήσει τα παιδιά μας. Ποιοι έδωσαν το παράδειγμα στα παιδιά να σέβονται τον κόπο των άλλων; Ποια είναι τα πρότυπα και ποιες αξίες για τους νέους σήμερα; «Οι Άγιοι Πατέρες» στα Ιεροσόλυμα, που για το χρήμα έγιναν ξεφτίλα; Οι άλλοι στο Άγιο Όρος, (θυμάστε το μπουνίδι) μέχρι στο νοσοκομείο πήγανε, για την ψυχή μας; Το βατοπέδι;
Τα πορίσματα των δύο κομμάτων της Ν.Δ. και του Π.Α.Σ.Ο.Κ. που ήταν σαν τα πιστόλια των αστυνομικών, ή εκπυρσοκροτούν, ή εξοστρακίζεται η σφαίρα. Οι βουλευτές της Ν.Δ. πριν βγει το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής βγαίνανε στα παράθυρα δρακούλων, και έλεγαν: η κυβέρνηση δεν έχει πολιτικές ευθύνες. Μετά ήρθε ο πρωθυπουργός (που στην έκθεση της Θεσσαλονίκης είχε πλήρη εικόνα) να μας πει; ότι δεν ήταν καλά πληροφορημένος. Για περσινές πυρκαγιές είχαν ανακαλύψει τις ασύμμετρες απειλές. Για τις κα ταστροφές των καταστημάτων ο πρωθυπουργός μάς είπε: δεν καταδικάζουν όλοι απερίφραστα και χωρίς «προσημειώσεις». Δηλαδή δεν έχει ευθύνη η κυβέρνηση; Μπορεί να την πάρει αργότερα; Προς το παρόν φταίει ο Συνασπισμός, άλλωστε το είπε και η Αλέκα. Για τα Μ.Α.Τ. και τους κουκουλοφόρους που ήταν παρέα, ο πρωθυπουργός προφανώς δεν έχει ολοκληρωμένη άποψη; Ο Aνθιμος Θεσσαλονίκης για την εξέγερση των νέων είδε ξένο δάκτυλο. Ο κ. Πάγκαλος δήλωσε ότι ο Συνασπισμός καθοδηγεί τους 50- 100 κουκουλοφόρους (λες κι αυτοί τόσα χρόνια που κάνουν καταστροφές δεν ξέρουν.) Η δήλωσή του έχει δύο ερμηνείες: ή η βλακεία του ο κ. Πάγκαλου υπερβαίνει το βάρος του, ή θεωρεί όλους εμάς ηλίθιους.
Ο Καρατζαφέρης είπε: όποιος φοράει κουκούλα για οποιοδήποτε λόγο να πηγαίνει στο δικαστήριο. Εγώ θα του πρότεινα ένα μέτρο πιο σύντομο και πιο αποτελεσματικό: Oποιος φοράει κουκούλα να του κόβουμε το κεφάλι, να πετάμε την κουκούλα, και να σκοτώνουμε κι αυτόν που θα την πάρει. Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. με λίγα λόγια είπε: (όπως φάνηκε την περίμενε πολύ αυτή την ώρα) ένας είναι ο εχθρός, ο Συνασπισμός. O καθηγητής κ. Τσουκαλάς στην Κυρ. Ελευθεροτυπία γράφει: ενώ δυνάμεις καταστολής τσακίσανε τα παιδιά, τους κουκουλοφόρους τους αφήσανε σχεδόν ανενόχλη τους. Δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να δούμε ενίσχυση της τρομοκρατίας γιατί «η έλλειψη διεξόδων είναι η μητέρα της βίας και της μετατροπής του λαού σε όχλο». Με λίγα λόγια ο κ. καθηγητής είπε πολλά για όποιον θέλει να καταλάβει. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι εμείς έχουμε συνηθίσει να μας δουλεύουν, τα παιδιά μας σιχαίνονται την υποκρισία, την κοροϊδία, την αδράνεια, την αδιαφορία. Όταν ακούνε τόσες ανοησίες, όταν δεν βλέπουν καμία προοπτική για το μέλλον τους, να τα θεωρούμε ηλίθια, όταν μιλάνε σε κουφούς τρελαίνονται. Αν οι καταστροφές που γίνανε τώρα γίνονταν τότε που ο Συνασπισμός ήταν εκτός βουλής, το Κ.Κ.Ε. δεν θα έλεγε αυτά που λέει σήμερα, θα έλεγε κάτι άλλο: τα παιδιά που προκάλεσαν τις καταστροφές είναι δημιούργημα του συστήματος, και αυτή είναι η αλήθεια. Κάποτε το Κ.Κ.Ε. είχε όραμα μια καλύτερη και δίκαιη κοινωνία έναν καλύτερο κόσμο. Σήμερα το μόνο που ενδιαφέρει την ηγεσία είναι να διατηρεί την εξουσία της, και την πετυχαίνει με την περιχαράκωση, τον φανατισμό των μελών με την εχθρική στάση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει αυτό που έλεγε ένας τσάρος: αν θέλεις να διατηρήσεις την εξουσία σου, πρέπει να φτιάξεις έναν εχθρό. Σύντροφοι θυμάστε τι λέγαμε κάποτε για την εφημερίδα Αυριανή; Σήμερα επαινεί το Κ.Κ.Ε. και όχι μόνο αυτή: Κάτι είχε πει ο Λένιν γι’ αυτό, πέρασαν χρόνια από τότε τώρα ποιος τα θυμάται αυτά; Σύντροφοι: ένας είναι ο εχθρός ο κακός μας εαυτός. Λυπάμαι! ]]>