Kalamata Blogs » Μερόπη Μεσσηνίας » Όλα τα μπλογκ της Καλαμάτας και του νομού Μεσσηνίας με μια ματιά

Expand/Collapse

Μερόπη Μεσσηνίας (100)

Σελίδες: 1 2

Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.03.2010
00:43
ΣΥΚΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ- ΣΥΚΟΣΥΓΚΟΜΙΔΗ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα συκοπερίβολα της Μερόπης, τα περισσότερα, βρίσκονταν πάνω από το χωριό (ανατολικά). Υπήρχαν όμως και μερικά κοντά στο χωριό και κάτω από αυτό. Πάντως, επειδή οι συκιές θέλουν στεγνό τόπο και χαλικουριά, τα καλά περιβόλια ήταν και είναι όλα πάνω από το χωριό.

Τα δέντρα, οι συκιές, ήταν και μικρές και μεγάλες, και νέες και γέρικες. Οι πιο γέρικες έφταναν και εκατό χρονών (τα πρώτα περιβόλια έγιναν από το 1830 έως το 1850). Κατέβαζαν αρκετό καρπό και ήταν θεόρατες. Η καλλιέργεια της συκιάς δεν είναι δύσκολη ούτε κουραστική. Το χειμώνα θέλουν συνήθως ένα- δυο οργώματα, λίγο καθάρισμα και μερικά στυλώματα με φούρκες. Τον Ιούνη, όταν βγαίνουν τα πρώτα σύκα, ρίχνουν τ’ αγριόσυκα για την απαραίτητη γονιμοποίηση, το εκφραστικότατο «βάτεμα». Στις αρχές Αυγούστου αρχίζει η ωρίμανση και η συγκομιδή που κρατάει 30- 40 μέρες. Πρωιμότερα έρχονται τα περιβόλια της Τσακώνας, ενώ τα κοντινά και κάτω από το χωριό έρχονται οψιμότερα.

Η συγκομιδή των σύκων συνίσταται στη συγκέντρωση και ξήρανση. Η συγκέντρωση γινόταν με τα «χαμωλόγια» και με τα «τινάγματα». Πρωί- πρωί ξεκινούσε ο νοικοκύρης με τη φαμίλια του και τις «ψυχοπαίδες»- τις βλαχοπούλες από τις Χειράδες και το Τουρκολέκα που «ρογιάζονταν» τότε- και πήγαινε να «τινάξει» τα σύκα. Τα άλλα μέλη της οικογένειας, ή τα κορίτσια, από πίσω τα μάζευαν μέσα σε ποδιές κάτω από κάθε συκιά. Τα σύκα συγκεντρώνονταν σε «κόφες» και «πούρια» και με τα ζώα μεταφέρονταν στις «βραγιές» ή στις «λιάστρες». Εκεί τα άπλωναν ένα- ένα πάνω στα καλαμωτά να ξεραθούν. Τα «χαμωλόγια» γίνονταν πιο συχνά, δηλαδή μάζευαν τα σύκα που έπεφταν μόνα τους κάτω, είτε γιατί είχε φυσήξει αέρας είτε γιατί ωρίμαζαν πάρα πολύ. Δεν τα άφηναν να μείνουν πολύ κάτω, γιατί και τα πουλιά και τα διάφορα έντομα και τα ερπετά ή και η βροχή τα κατέστρεφαν. Όταν ο καιρός ήταν για βροχή, όλοι πήγαιναν για τίναγμα γιατί το νερό και ο αέρας θα έριχναν κάτω τον καρπό και θα καταστρεφόταν.

Η δεύτερη φάση της συγκομιδής των σύκων, όπως είπαμε, ήταν η ξήρανση του καρπού στις βραγιές. Οι βραγιές ήταν πολύ κοντά και πάνω από το χωριό, γι αυτό όλοι εκεί είχαν ένα- δυο στρέμματα τόπο γι αυτή τη δουλειά. Εκεί ήταν απλωμένες οι καλαμωτές κι εκεί κάθε βράδυ μαζεύονταν η οικογένεια για να «γυρίσουν» τα σύκα να ξεραθούν από την άλλη πλευρά ή να διαλέξουν τα ξεραμένα. Έπειτα με τα σακιά ή με τα «πούρια» μεταφέρονταν στην αποθήκη του σπιτιού για να περιμένουν τον έμπορο-αγοραστή.

Η απογευματινή και βραδινή συγκέντρωση των συκοπαραγωγών στις βραγιές είχε κι αυτή τη γραφικότητά της. Όλη η οικογένεια, μικροί και μεγάλοι, ήταν εκεί. Ο κόπος για τη βραδινή αυτή δουλειά, όπως και της σταφίδας, συνοδεύονταν από συναισθήματα ευφορίας και κεφιού, γιατί ο έτοιμος καρπός μεταφραζόταν σε δραχμές, ικανοποίηση και ανταμοιβή της ολόχρονης δουλειάς.
Περιττό, βέβαια, να πούμε ότι σε όλες τις βραγιές κοιμόντουσαν κάθε βράδυ οι νοικοκυραίοι. Κι επειδή οι βραγιές ήταν κοντά στο χωριό, συνήθως έμεναν πιο πολλοί και μάλιστα μερικοί το είχαν και για «εξοχικό». Και πράγματι, όλοι είχαν στις βραγιές κι ένα σπιτάκι, το «συκόσπιτο», όπου έβαζαν τα ρούχα, τον ξερό καρπό και τα καλαμωτά το χειμώνα.

Όμως, όπως όλα τα αγροτικά προϊόντα, είχαν και τα σύκα τους μπελάδες τους. Ιδιαίτερα όταν ο καιρός δεν ήταν ευνοϊκός. Όταν ερχόταν απότομα βροχή, έτρεχαν όλοι σαν τρελοί στις βραγιές για να σηκώσουν τα καλαμωτά, να τα κάνουν "στοίβες" και να τα σκεπάσουν με λαμαρίνες και με μουσαμάδες κλπ. Και ταυτόχρονα να τρέξουν στα περιβόλια να τινάξουν ή να "χαμωλογήσουν", όσα θα πρόφταιναν για να μην τα σαπίσει η βροχή.

Παρ' όλα αυτά, όπως και η σταφίδα, τα σύκα αποτελούσαν για τη Μερόπη, όπως και για όλη τη Μεσσηνία, το δεύτερο σπουδαιότερο προϊόν του τόπου. Ήταν ολιγοέξοδο προϊόν, έδινε ζωή και κίνηση στον τόπο (εμπορευόμενους, καραγωγείς κλπ.) και βοήθησε στην ακμή και ευημερία της Μερόπης.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 07.03.2010
10:46
ΑΜΠΕΛΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ - ΚΡΑΣΟΠΑΡΑΓΩΓΗ
» Μερόπη Μεσσηνίας
Τα Μεροπαίικα αμπέλια βρίσκονταν κάτω από το χωριό, αλλά κοντά σε αυτό. Η ιδιομορφία αυτή πρέπει να έχει σχέση με το έδαφος. Πιο στεγνό, με αρκετό χαλίκι και αμμουδερά χώματα από τις προσχώσεις των ποταμών, είναι πιο κατάλληλο και τούτο ασφαλώς γιατί το φυτό είναι πιο ανθεκτικό από τη σταφίδα. Περισσότερο, όμως, γιατί χρονολογικά- ιστορικά τα αμπέλια έχουν προηγηθεί της σταφίδας.

Η αμπελοκαλλιέργεια δεν απασχολούσε πολύ τους καλλιεργητές γιατί ούτε τα στρέμματα ήταν πολλά, αλλά ούτε οι φροντίδες και οι εργασίες τόσες όσες της σταφίδας. Ωστόσο, ήθελαν και τ’ αμπέλια: το κλάδεμά τους, το σκάψιμο, το σκάλισμα, το ράντισμα, τα θειάφισμα (δε θέλουν χαράκωμα). Ίσως γιατί είναι πιο σκληρό φυτό από τη σταφίδα, ο αμπελουργός δεν έτρεμε γι’ αυτό, όσο για τη σταφίδα.

Τέλος, το αμπέλι δεν είχε τη λαχτάρα και τον κόπο της συγκομιδής που είχε η σταφίδα. Αντίθετα, η συγκομιδή του ήταν ένα πανηγύρι. Μια εύκολη, σύντομη, ευχάριστη εργασία.
Κατά τις αρχές και τα μέσα Σεπτέμβρη οι νοικοκυραίοι ετοίμαζαν τα βαρέλια τους: τα άδειαζαν από το υπόλοιπο της προηγούμενης χρονιάς, πέταγαν τα παλιά ρετσίνια, τα καθάριζαν, τα πήγαιναν στους μαστόρους για να τα ξύσουν και να σφίξουν τα στεφάνια τους κτλ. Τέλη Σεπτέμβρη, ή αρχές Οκτώβρη, άρχιζε ο τρύγος. Συνήθως γινόταν με «δανεικαριά», δηλαδή μαζεύονταν φίλοι και συγγενείς και τρυγούσαν μια- δυο μέρες στου ενός, κι έπειτα στου άλλου, και μετά στου άλλου κοκ. Μερικοί, βέβαια, έπαιρναν και εργάτες.

Τ’ αμπελοστάφυλα, όπως κόβονταν στο αμπέλι, ρίχνονταν κατευθείαν από τις «κόφες» στα «πούρια» που ήταν φορτωμένα πάνω στα ζώα (γαϊδούρια και άλογα), για να τα φέρουν στο σπίτι στον «λινό» ή πατητήρι. Τα παιδιά έβαζαν μπροστά τα ζώα και χαρούμενα πήγαιναν για το σπίτι, όπου εκεί τα περίμενε κάποιος- συνήθως ο αρχηγός της οικογένειας- για ν’ αδειάσει τα «πούρια» μέσα στο λινό. Ο λινός ήταν ή χτιστός, τσιμεντοστρωμένος τελείως από μέσα, ή ξύλινος, οπότε μεταφερόταν από σπίτι σε σπίτι (ο ξύλινος στηριζόταν σε τέσσερα πόδια).

Ο λινός, το πατητήρι, είναι ένα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο χωρίς την επάνω του έδρα (ανοιχτό από επάνω). Έχει μία τρύπα στη βάση της μπροστινής όρθιας έδρας με ροή, για να βγαίνει ο μούστος και να χύνεται στα μεγάλα λεβέτια (καζάνια) που ήταν τοποθετημένα από κάτω. Από τα λεβέτια έπαιρνε ο νοικοκύρης με το «μπουγέλο» ή την «κάλπη» το μούστο και τον έριχνε στο βαρέλι που ήταν τοποθετημένο στην κανονική και οριστική θέση του, μέσα στο υπόγειο για να βράσει και να γίνει κρασί.

Πριν τελειώσουμε το κεφάλαιο αυτό, θεωρούμε απαραίτητο να αναφερθούμε σε δύο «πτυχές» ή εκδηλώσεις, που μας φανερώνουν τη γραφικότητα του τρύγου των αμπελιών:
1. Είναι το κουβάλημα των σταφυλιών με τα ζώα από το αμπέλι στο σπίτι- στο λινό. Εάν τρυγούσαν 10- 15 αμπελουργοί την ημέρα, με 2 ζώα ο καθένας, κάνοντας δέκα τουλάχιστον δρομολόγια από το αμπέλι στο σπίτι, μπορούμε να φανταστούμε την κίνηση και τη φασαρία. Εάν φανταστούμε και τα παιδιά να φωνάζουν, να χουγιάζουν ή να δέρνουν τα δύστυχα τα γαϊδούρια ή να τραγουδούν, κι ακόμη, εάν φανταστούμε και τ’ άλλα παιδιά, τα πιο πολλά του χωριού, να περιμένουν να περάσουν τα ζώα, για να ζητήσουν και στην ανάγκη για ν’ αρπάξουν σταφύλια, τότε θα έχουμε ολοζώντανη μπροστά μας την εικόνα του αμπελοτρυγητού. Τα σταφύλια ήταν ωραία, πολλοί τα λαχταρούσαν και σχετικώς εύκολα τα πρόσφεραν οι νοικοκυραίοι. Γι αυτό και δεν ήταν σπάνιο να βλέπει κανείς μεγάλες γυναίκες ή άντρες, να περιμένουν και να σταματούν τα ζώα με τα πούρια για να πάρουν μερικά σταφύλια για το σπίτι τους, όταν μάλιστα προέρχονταν από αμπέλι συγγενούς ή φίλου.
2. Δεύτερη όμορφη σκηνή ήταν στους λινούς με τα παιδιά, που πλατσούραγαν πατώντας με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα σταφύλια. Πατούσαν κι έτρωγαν, γλιστρούσαν κι έπεφταν και πασαλείφονταν. Χαίρονταν κι εκείνα τη συγκομιδή, όπως οι μεγάλοι, και έδιναν τη βοήθειά τους, όπως σε όλες τις δουλειές.
Όταν τελείωνε το πάτημα των σταφυλιών, περνούσε από κάθε λινό η «τσιφιλιά», ένα είδος χειροκίνητου πιεστηρίου για τα τσίπουρα. Τα τσίπουρα είχαν ακόμα αρκετό μούστο και δεν έπρεπε να πεταχτούν. Η τσιφιλιά ανήκει στην εκκλησιά και δούλευε για λογαριασμό της. Έβαζαν τα τσίπουρα μέσα στην τσιφιλιά και τα πίεζαν μέχρι τελείας αποστραγγίσεως κι έπειτα τα πετούσαν στα ζώα.

Έπειτα από όλη τη διαδικασία του πατητηριού, την αποθήκευση του μούστου στα βαρέλια για να βράσει και να του ρίξουν το ρετσίνι, ερχόταν η τελευταία φάση της κρασοπαραγωγής, η πιο γλυκιά για τα παιδιά: μια μικρή ποσότητα μούστου γινόταν πετιμέζι για να φάνε τα παιδιά και να γεμίσουν οι στάμνες για το χειμώνα. Τέλος, με μια μικρή ποσότητα μούστου, έφτιαχναν απαραίτητα την περίφημη μουσταλευριά. Με το σουσάμι, το καρύδι και την κανέλλα. Τα παιδιά δεν την χόρταιναν, αλλά και οι μεγάλοι δεν υστερούσαν, τόσο που πολλές φορές από λαιμαργία είχαμε και κοιλιακά επεισόδια για το λόγο αυτό.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 05.03.2010
18:58
ΜΠΑΡΑΖ ΔΙΑΡΡΗΞΕΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΕΡΟΠΗΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Μπαράζ αλυσιδωτών διαρρήξεων σημειώθηκε σε καταστήματα στο κέντρο της Μερόπης την νύχτα προς ξημερώματα της Πέμπτης 4 Μαρτίου.
Συγκεκριμένα, άγνωστοι διέρρηξαν το αρτοποιείο του Θεοδωρόπουλου Λεωνίδα, το κρεοπωλείο του Κατσιμπάρου Φώτη και το καφενείο του Νιάρχου Βασίλη. Η λεία των διαρρηκτών, σύμφωνα με τους καταστηματάρχες περιορίζεται στα χρηματικά ποσά που υπήρχαν στα ταμεία τους. Αίσθηση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι σε πόρτες καταστημάτων δεν υπήρξαν ίχνη παραβίασης.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 03.03.2010
21:07
ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Σε αυτή την ανάρτηση προβάλουμε το πρώτο μέρος ενός φωτογραφικού λευκώματος, αποτελούμενο από 23 πανοραμικές φωτογραφίες του τόπου μας. Τα χωριά που θα παρουσιάσουμε εδώ είναι τα: Μερόπη, Σιάμου, Κατσαρού, Σολάκι και Σκάλα. Να τονίσουμε ότι οι φωτογραφίες είναι εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης και τις οποίες μπορείτε να δείτε στο πραγματικό τους μέγεθος απλά κάνοντας "κλικ" επάνω τους.

Ολόκληρο το άλμπουμ των 23 φωτογραφιών μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 25.02.2010
19:24
ΣΗΡΟΤΡΟΦΙΑ - ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΙΑ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ένα από τα ξεχασμένα αλλά σημαντικά κεφάλαια του τόπου μας είναι αυτό της σηροτροφίας – μεταξουργίας. Η σηροτροφία ήταν γνωστή από πολύ παλιά στην Πελοπόννησο και ο Μεταξοσκώληκας εκτρεφόταν από τα Βυζαντινά χρόνια. Τα μωρεόδεντρα είχαν καλύψει αρκετές περιοχές του Τουρκοκρατούμενου και Ενετοκρατούμενου Μοριά. Μεταξοβιοτεχνίες υπήρχαν στα περισσότερα σηροτροφικά κέντρα, ιδιαίτερα στη Μεσσηνία, και αξιόλογη παραγωγή και εμπορία μεταξωτών διεξαγόταν με τα τότε μεγάλα εμπορικά κέντρα της Μεσογείου: Κων/πολη, Σμύρνη, Αλεξάνδρεια, Γένουα, Βενετία κλπ.

Από τις πληροφορίες που έχουμε η Μεσσηνία και η Μερόπη ήταν γεμάτη μουριές και προ της Επανάστασης του 1821 και οι Μεροπαίοι έτρεφαν κουκούλια από πολύ νωρίς, πριν γίνουν συκοπαραγωγοί και σταφιδοπαραγωγοί. Τα κουκούλια δεν ήταν μεγάλης παραγωγικής και οικονομικής σημασίας απασχόληση. Σχετικά ελαφριά δουλειά, μικρής χρονικής διάρκειας και μέσα στο σπίτι.

Είχαμε δυο περιόδους μεταξοσκωληκοτροφίας: την πρώτη και τη δεύτερη. Το πρώτο ή μεγάλο κουκούλι, όπως και το δεύτερο ή μικρό κουκούλι. Το πρώτο άρχιζε τον Απρίλη και κρατούσε περίπου 40 ημέρες. Το δεύτερο και μικρό άρχιζε τον Ιούνη και κρατούσε περίπου 30 ημέρες. Το πρώτο άρχιζε με τον κουκουλόσπορο που τον αγόραζαν οι παραγωγοί από το εμπόριο μέσα σε ωραία κουτιά. Είναι ενδιαφέρον να αναφέρουμε εδώ ότι τον κουκουλόσπορο τον πήγαιναν οι γυναίκες στην εκκλησιά να τον ευλογήσει ο παπάς. Αυτό γινόταν στις 9 Μαρτίου, στην γιορτή των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων, επάνω σε κάνιστρα, για να ευλογηθεί από τον παπά και να γίνει σαράντα οκάδες κουκούλι το κάθε κουτί.

Από τον σπόρο αυτών των κουτιών έβγαιναν τα πρώτα μικροσκοπικά σκουληκάκια, τα οποία σιγά – σιγά με ψίχουλα κομμένου μουρόφυλλου μεγάλωναν, ώσπου τα έριχναν σε καλαμωτά στημένα το ένα επάνω στο άλλο. Πέντε – έξι καλαμωτά αποτελούσαν μια «στάση», δηλαδή μια όρθια σειρά από καλαμωτά, τα οποία στρώνονταν προσεκτικά με εφημερίδες, που πάνω τους απλώνονταν τα μικρά σκουληκάκια. Όσο ταΐζονταν, μεγάλωναν σε τέσσερις φάσεις. Έκαναν δηλαδή 24ωρη διακοπή για να «κοιμηθούν» και να μεταμορφωθούν από σκουλήκια της «πρώτης», σε σκουλήκια της «δεύτερης», της «τρίτης» και της «μεγάλης» και έπειτα να ανέβουν στο «κλαρί» και να αρχίσουν, βγάζοντας από το στόμα τους μετάξι, να φτιάχνουν το «βουτούλι» τους, μέσα στο οποίο θα κλείνονταν.

Είχε και το κουκούλι τις φασαρίες και τις στενοχώριες του: να μαζεύουν φύλλα, στην αρχή να τα ψιλοκόβουν, έπειτα να κόβουν ολόκληρες κλάρες και να τις μαδούν και να ρίχνουν τα φύλλα στα καλαμωτά, να τα ταΐζουν σε τακτικές ώρες, να διατηρούν αυστηρή καθαριότητα, συσκότιση κλπ. Συνήθως η «στάση» των κουκουλιών ήταν σε ιδιαίτερα δωμάτια ή σπιτάκια, όπου λαμβάνονταν ιδιαίτερα μέτρα προστασίας από τα μυρμήγκια με τσίγκινα πιάτα ή τενεκεδένια κουτιά γεμάτα νερό στη βάση των καδρονιών που στήριζαν τις «στάσεις», για να μη μπορούν τα μυρμήγκια να σκαρφαλώνουν στα καλαμωτά. Εκτός από αυτό ασβέστωναν τη βάση, ή ολόκληρα τα καδρόνια, για να σκοτώσουν τα μυρμήγκια, τα οποία όπως φαίνεται ήταν μεγάλος εχθρός του μεταξοσκώληκα. Και ήταν πολύ χαρακτηριστική η ατμόσφαιρα στους χώρους αυτούς, με την κανονική – δροσερή – θερμοκρασία, το λιγοστό φως και τον ελαφρό ψιθυρισμό των σκουληκιών που έκαναν, όταν έτρωγαν το φαγητό τους.

Μετά το φαγητό της «μεγάλης» και τον ύπνο της τελευταίας φάσης, σκαρφάλωναν στο κλαρί και σε οχτώ (8) ημέρες είχαν ολότελα κρυφτεί μέσα στο «βουτούλι» τους. Μετά οι νοικοκυρές «έκοβαν» το κουκούλι, δηλαδή, το έβγαζαν από τα κλαριά για να το τοποθετήσουν πάνω σε σεντόνια ή σε άλλα ρούχα για να έρθει ο έμπορος να το δει και να το αγοράσει.

Η ίδια περίπου διαδικασία γινόταν και με το δεύτερο κουκούλι, το μικρό, με τη διαφορά ότι η παραγωγή ήταν μικρότερη, γιατί πολύ λίγοι ασχολούνταν με αυτό. Η άλλη διαφορά ήταν, ότι τον σπόρο του δεύτερου κουκουλιού δεν τον αγόραζαν, αλλά τον έφτιαχναν μόνες τους οι νοικοκυρές από το πρώτο κουκούλι. Διάλεγαν ωραία «βουτούλια» από το πρώτο κουκούλι και αφού τα τοποθετούσαν σε κατάλληλο μέρος, περίμεναν τα σκουλήκια να μεταμορφωθούν σε χρυσαλλίδες και έπειτα να τρυπήσουν το βομβύκι και να βγουν, να γίνει το ζευγάρωμα αρσενικού – θηλυκού και τέλος να παραχθεί ο σπόρος.

Το ωραιότατο και γραφικότατο στην περίπτωση ήταν ότι το ζευγάρωμα των χρυσαλλίδων έπρεπε να γίνει σε ορισμένο χρόνο. Ρολόγια δεν υπήρχαν ή ήταν πολύ λίγα και ήταν κρεμασμένα στα γιλέκα ορισμένων ανδρών ή τέλος δε λειτουργούσαν κι αν λειτουργούσαν η αξιοπιστία τους ήταν μικρή. Γι’ αυτό οι γυναίκες είχαν στη διάθεσή τους «ηλιακά ρολόγια» και σύμφωνα με αυτά κανόνιζαν τη δουλειά τους με τη λέξη και τον όρο «το σημάδι» ή «ήρθε το σημάδι», οπότε έτρεχαν να ξεζευγαρώσουν τις πεταλούδες.

Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι σκηνές αυτής της διαδικασίας, με τις γυναίκες να τρέχουν έξαλλες στο σπίτι, όταν ερχόταν «το σημάδι». Ακόμη και οι γυναίκες που κάθονταν στις γειτονιές ή στις αυλόπορτες για το κανονικό κουτσομπολιό, σκορπίζονταν τρέχοντας, φωνάζοντας κι εκείνες: «το σημάδι…, το σημάδι…, το σημάδι!!!». Τόσο απότομο και ξαφνιασμένο ήταν το σκόρπισμα και το τρέξιμο των γυναικών!

Το εισόδημα του κουκουλιού ήταν αρκετές φορές αξιόλογο, ωστόσο ήταν πάντοτε ανακουφιστικό και τονωτικό, ώσπου να έρθουν τα μεγάλα εισοδήματα των σύκων και της σταφίδας. Κυρίως έδιναν σε όλους και σε όλες τη δυνατότητα να φορούν μεταξωτά – κουκουλιάρικα – πουκάμισα, κουστούμια και ωραία φορέματα. Ήταν δεκάδες οι άντρες που φορούσαν το Πάσχα άσπρα κουκουλιάρικα κουστούμια, όπως και τα παιδιά με τα παντελονάκια τους και τα πουκαμισάκια τους, που τα έφτιαχναν οι μανάδες στον αργαλειό του σπιτιού. Η χαρά των κουκουλιάρικων για τα παιδιά συμπληρωνόταν με τα γραφικότατα και απλοϊκά εκείνα ψάθινα καπελάκια με τα ηρωικά ονόματα: «ΚΙΛΚΙΣ», «ΛΗΜΝΟΣ», ΑΒΕΡΩΦ» κλπ. Αλλά και των μεγάλων η κομψότητα, όταν φορούσαν κουκουλιάρικο κουστούμι, συμπληρωνόταν με το απαραίτητο «μπαγιασόν», το ψαθάκι της εποχής.

Αυτό που πρέπει να τονιστεί, είναι ότι και τα κουκούλια έδιναν τον τόνο τους, το χρώμα τους και την οικονομική τους συμβολή στην όλη κοινωνική ζωή της Μερόπης κατά την περίοδο της ακμής της.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 12.02.2010
17:25
Με το «όπλο παρά πόδα» στο Δήμο Οιχαλίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Την έντονη αντίδραση του δημάρχου Οιχαλίας Νίκου Μανιάτη προκάλεσε η προτροπή του εκπροσώπου των κατοίκων του Ασπροχώματος Δημήτρη Τσίχλη, όσον αφορά το θέμα των σκουπιδιών, να υιοθετηθεί ως «λύση» -ιδανική, όπως τη χαρακτήρισε- η δημιουργία μονάδας επεξεργασίας και διάθεσης των απορριμμάτων στο Παλιοροβούνι.
Ειδικότερα, ο Ν. Μανιάτης, με επιστολή του προς την «Ε», γνωστοποιεί τα εξής:
Ο κ. Τσίχλης καλώς ενδιαφέρεται για την υγεία των κατοίκων του Ασπροχώματος, όμως δεν μπορεί να προτείνει λύσεις που δημιουργούν προβλήματα υγείας σε άλλους κατοίκους, και εν προκειμένω στους κατοίκους του Δήμου Οιχαλίας.
Προφανώς είναι υπέρμαχος του κανόνα “μακριά από εμάς κι όπου να είναι”. Ισχυρίζεται επίσης ότι σε ένα χρόνο “θα μιλήσει η οργή των κατοίκων”. Προφανώς το ίδιο θα περιμένουν και από τους κατοίκους του Δήμου Οιχαλίας. Κάνουμε γνωστό προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι οι κάτοικοι του Δήμου Οιχαλίας έχουν δρομολογήσει το νομικό τους “οπλοστάσιο” και με το “όπλο παρά πόδα” αναμένουν τις εξελίξεις».
Πηγή: "Ελευθερία"

Περισσότερα... »
07:35
Ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ για τη διαχείριση των σκουπιδιών
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ερώτηση για το θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών στο Νομό μας κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Φ. Κουβέλης και Ν. Τσούκαλης. Περιγράφοντας την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί επισημαίνουν ότι:

Ο χώρος στο «Παλιοροβούνι» του Δήμου Οιχαλίας που προβλεπόταν σύμφωνα με τις μελέτες του Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΣΔΑ) του Νομού να υποδεχθεί εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμμάτων και ΧΥΤΥ για όλο το Νομό βρίσκεται σε καμένη περιοχή από τις πυρκαγιές του 2007 και έχει παγώσει κάθε διαδικασία και επιπλέον παρατηρείται η αντίφαση ο ΦΟΣΔΑ να πληρώνει για πλήρεις μελέτες αξιοποίησής του γι’ αυτό το σκοπό και ο δήμαρχος Οιχαλίας να αγωνίζεται να κηρυχθεί ο χώρος αναδασωτέος. Και καταλήγοντας ζητούν να πληροφορηθούν:

Ποια λύση επιλέγει η κυβέρνηση για την οριστική λύση του προβλήματος της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και ποιο το χρονοδιάγραμμα αυτής της λύσης. Και αν έχουν εξετάσει τα υπουργεία τη λύση της δεματοποίησης για σύμμεικτα (και όχι ανακυκλωμένα) απορρίμματα που είχε επιλέξει ο πρώην περιφερειάρχης, ποια η θέση της κυβέρνησης για τη δεματοποίηση σύμμεικτων απορριμμάτων και σε ποια άλλη χώρα της Ευρώπης εφαρμόζεται η λύση της δεματοποίησης σύμμεικτων απορριμμάτων και με τι αποτελέσματα.

ΤΟ ΠΑΛΙΟΡΟΒΟΥΝΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΩΣ ΛΥΣΗ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΧΩΜΑΤΟΣ

Σε προχτεσινή συνάντηση των κατοίκων του Ασπροχώματος με τον επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας Διονύση Αλευρά, ο εκπρόσωπος των κατοίκων Δημήτρης Τσίχλης αναφερόμενος στο βιολογικό καθαρισμό, τόνισε την πλήρη αντίθεση των κατοίκων στην επαναλειτουργία της ΜΟΛΑΚ στο Ασπρόχωμα. θα ξαναμιλήσει η οργή των κατοίκων σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο τόνισε, ενώ ο Θανάσης Φραγκισκάκης από την πλευρά των κατοίκων επεσήμανε: δεν ενδιαφερόμαστε για την περιουσία μας όπως νομίζουν οι περισσότεροι αλλά για την υγεία μας. Ο Δημήτρης Τσίχλης εκ μέρους των κατοίκων πρότεινε ως ιδανική λύση τη λειτουργία και της ΜΟΛΑΚ (εκτός του ΧΥΤΥ) στο Δήμο Οιχαλίας όπου, σύμφωνα με τους κατοίκους του Ασπροχώματος, πληρούνται όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις.

(σ.σ.: ουδέν σχόλιον...)

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.02.2010
23:49
Υπάρχει Κέντρο Υγείας στο Μελιγαλά;
» Μερόπη Μεσσηνίας

Της Μαρίας Νίκα

Χωρίς παιδίατρο, ακτινολόγο, αλλά και χωρίς ασθενοφόρο λειτουργεί εδώ και καιρό το Κέντρο Υγείας Μελιγαλά, παρότι εξυπηρετεί σχεδόν 250 ανθρώπους ημερησίως, ακόμη και από γειτονικούς ή κοντινούς Δήμους, όπως αυτούς της Ιθώμης, της Οιχαλίας, των Αρφαρών, της Ανδανίας, ακόμη και της Είρας.
Ιεραρχώντας τα προβλήματα ο διευθυντής του Κέντρου, γιατρός Γιώργος Αργυρόπουλος, τα χωρίζει σε κτηριακά, προσωπικού και εξοπλισμού. Όσον αφορά στο κτηριακό, δεν υπάρχει μόνιμη συντήρηση, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται συνεχώς ζημιές στα υδραυλικά και τα ηλεκτρικά των εγκαταστάσεων. Σχετικά με το προσωπικό: το Κέντρο είναι περίπου δύο χρόνια χωρίς ακτινολόγο, καθώς δεν ανανεώθηκε η σύμβασή του, ενώ ως σοβαρότερο πρόβλημα ο κ. Αργυρόπουλος θέτει την έλλειψη παιδιάτρου. Κενή παραμένει και μία θέση στο Τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων, καθώς έχει γίνει μετακίνηση.
Επίσης, χρειάζεται στελέχωση σε διοικητικό προσωπικό, καθώς από τις 4 θέσεις που προβλέπει το οργανόγραμμα, είναι καλυμμένες οι 2, εκ των οποίων ο ένας υπάλληλος είναι σε άδεια διαρκείας. Στον τομέα εξοπλισμού: το ασθενοφόρο του Κέντρου καταστράφηκε σε τροχαίο και δεν έχει αντικατασταθεί!
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας έδωσε η υπάλληλος Νίκη Γραμμένου, αυτή τη στιγμή το Κέντρο λειτουργεί με 7 γιατρούς Γενικής Ιατρικής, 2 οδοντιάτρους (το οργανόγραμμα προβλέπει 3), 1 επικουρική μικροβιολόγο (για ένα χρόνο), 3 επισκέπτες υγείας (το οργανόγραμμα λέει 5), 1 κοινωνική λειτουργό (προβλέπονται 2), 2 μαίες (προβλέπονται 3), 7 νοσηλεύτριες (τόσες προβλέπει το οργανόγραμμα, αλλά οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες) και 3 φύλακες.
Όσο για τη μοναδική οδηγό ασθενοφόρου, έχει μετατεθεί στο Νοσοκομείο Καλαμάτας. Όμως, ακόμη και αν υπήρχε όχημα στο Κέντρο Μελιγαλά, οι οδηγοί κανονικά θα έπρεπε να είναι 6, όπως απαιτούν οι βάρδιες, και όχι ένας.

Πηγή

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 08.02.2010
13:23
Τολμηροί ψιθυρισμοί για τους ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ
» Μερόπη Μεσσηνίας
Του Ιωάννη Γ. Τράγου Καθηγητή οικονομολόγου

Για το από 9-1-2010 κείμενο που καταχωρήθηκε στις στήλες της έγκριτου εφημερίδας "Ελευθερία" υπό τον τίτλο "Η ΧΥΤΥ στο Παλιοροβούνι είχε χωροθετηθεί πριν καεί" ανησυχώ. Είναι υπόθεση που με προβληματίζει όταν ιδιαίτερα ο συντάκτης του -βασιζόμενος στις σκόρπιες "πληροφορίες" και "εκτιμήσεις" που διαθέτει, επαναφέρει το καυτό θέμα στο προσκήνιο, αναστατώνοντας τους κατοίκους του δήμου και της ευρύτερης περιοχής του.
Οι κάτοικοι του Δήμου Οιχαλίας δηλώνουν ότι ουδέποτε θα επιτρέψουν να στραφούν πάλι εναντίον τους τα φαρμακερά βέλη όλων εκείνων που- αφότου αδυνατούν να επιλύσουν το οξύτατο πρόβλημα των απορριμμάτων- μεθοδεύουν τις εύκολες λύσεις σε βάρος τους.
Πιστεύοντας απόλυτα ότι το γεγονός αυτό -σε περίπτωση που η περιοχή μας δεχτεί ένα τέτοιο πλήγμα- θα έχει ισχυρό αρνητικό αντίκτυπο και καταστροφικές συνέπειες στους κατοίκους της Άνω Μεσσηνίας, και θα αντισταθούμε με κάθε νόμιμο μέσο, προκειμένου να αποτρέψουμε:
- Τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, αυτού που έχει ως αφετηρία την τεράστια φυσική υδατοδεξαμενή στις ρίζες των ορεινών όγκων: Λεονταρίου, Ελληνίτσας, Ποταμιάς και Τουρκολέκα, περνώντας με υπόγειο ποτάμι, από την Τσάκωνα.
- Την επιβάρυνση του περιβάλλοντος και ειδικότερα του ατμοσφαιρικού αέρα από ξένες προς τη σύστασή του ρυπογόνες ουσίες.
- Τη δημιουργία τοξικών προϊόντων που θα εισχωρήσουν στα σπλάχνα της γης, μετατρέποντας τις εύφορες πεδιάδες σε ερημικές εκτάσεις.
- Πρόσθετα ακόμη προβλήματα που σχετίζονται με την υδροδότηση του Δήμου Καλαμάτας και της ευρύτερης περιοχής του, θα δημιουργηθούν καθώς θα αντλούν το πολύτιμο νερό από τις ίδιες πηγές.
Σε ό,τι αφορά τις δήθεν "μελέτες" που έγιναν και βαφτίστηκαν από τους ίδιους "επιστημονικές λύσεις" είναι αυτές που συνδέονται προφανώς με άλλες σκοπιμότητες. Πέρα απ‘ όλα αυτά, αξίζει ακόμα να σημειώσω:
Πουθενά στον κόσμο ένας ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ δε χωροθετήθηκε, εκεί όπου δεν τον ήθελε ο πληθυσμός της περιοχής και μάλιστα σε απόσταση 1000 περίπου μέτρων από κατοικίες και από την καινούργια εθνική οδό.
Σε μια περιοχή που είναι λατρευτικός χώρος με πάμπολλα ξωκκλήσια, αλλά και ιστορικά μνημεία με κορυφαίο το περήφανο Τσουγκάνι στο οποίο αλωνίστηκαν και σφαγιάστηκαν 4.000 γυναικόπαιδα έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός, με το κάστρο της Ωργιάς (Ωριάς) από το 1952.
0 διάλογος με τη διαβούλευση είναι η από κοινού αναζήτηση της αλήθειας. Κάτι που προϋποθέτει την ύπαρξη αρχών, αξιών και ιδεών, προκειμένου όλα αυτά να τύχουν γενικής παραδοχής. Αυτό είναι απαράβατο αξίωμα που ουδέποτε τηρήθηκε στη "χωροθέτηση" του Παλιοροβουνίου. Ολες οι ενέργειες έγιναν εν κρυπτώ με στοχευμένα κριτήρια και δεν είχαν κανένα κοινωνικό ή δημοτικό υπόβαθρο.
Υπάρχει απόφαση του τέως περιφερειάρχη που χαρακτηρίζει αναδασωτέα την περιοχή. Τη δημοσίευση σε ανάλογο ΦΕΚ είναι υποχρεωμένη να την κάνει η Περιφέρεια Πελοποννήσου. Αν δεν την έκανε ας αναζητηθούν ευθύνες εκεί όπου υπάρχουν. Ο Δήμος Οιχαλίας είναι
αναγνωρισμένα πυρόπληκτος με ποσοστό 100% καταστροφής στη Μεσσηνία.
Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να αναζητήσουν την μελέτη-εργασία του Παντείου Πανεπιστημίου.
Το άρθρο 117 παρ.03 του Συντάγματος της Ελλάδος αναφέρει: "Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό το χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο σκοπό".
Οι ομιχλώδεις και μεταλλαγμένες ερμηνείες του παραπάνω άρθρου, προερχόμενες από "εκτιμήσεις υπηρεσιακών παραγόντων" της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, θα έχουν σίγουρα αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Συνεπώς, το πολιτικό, οικονομικό και ηθικό αξίωμα επιτάσσουν ότι δεν μπορούν να σχεδιάζουν το μέλλον αυτοί που είναι ένοχοι για το παρελθόν και το παρόν. Ούτε μπορούν να λύσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν, επαναλαμβάνοντας και για πολύ καιρό το μαρτύριο του Σίφυφου, στους Μεσσήνιους και ειδικότερα στους κατοίκους του Δήμου Οιχαλίας.
Δημοσιευμένο στην "Ελευθερία στις 8-2-2010"

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 04.02.2010
19:57
Η καλλιτεχνική κίνηση της Μερόπης στις αρχές του 20ου αι.
» Μερόπη Μεσσηνίας

Στη Μερόπη, λόγω της θέσης της, του σχετικά μεγάλου πληθυσμού της, των πολλών και μεγάλων γύρω από αυτήν χωριών, των πολλών καταστημάτων και καφενείων, έρχονταν διάφοροι περιοδεύοντες θίασοι, σοβαροί και μη σοβαροί, και έδιναν πολλές και καλές παραστάσεις. Υπάρχουν πληροφορίες από παλαιότερους ότι το 1902 ήρθε θίασος στη Μερόπη και έμεινε σχεδόν δυο χρόνια! Έχοντας σαν κέντρο τη Μερόπη, εξυπηρετούσε καλλιτεχνικά όλη την περιφέρεια. Πολλές φορές πήγαινε και έδινε παραστάσεις και σε άλλα χωριά, αλλά πάλι ξαναγύριζε στη βάση του, στη Μερόπη. Αυτού του είδους οι επισκέψεις επαναλαμβάνονταν τακτικά, μια φορά το χρόνο ή κάθε δυο χρόνια.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στη Μερόπη οι ηθοποιοί των θιάσων αυτών έβρισκαν ανθρώπους, κυρίως νέους, πνευματικά – καλλιτεχνικά ανήσυχους. Έπιαναν φιλίες και συζητούσαν για διάφορα καλλιτεχνικά θέματα. Πρέπει να αναφέρουμε εδώ ότι πολύτιμο στοιχείο και κυρίαρχη παρουσία σε αυτού του είδους τις εκδηλώσεις και τη δημιουργία ατμόσφαιρας ήταν ο γιατρός Σπ. Τασιόπουλος. Είχε τη συνήθεια να συνδέεται με τους θεατρίνους και τις θεατρίνες, να μιλάει και να κάνει περίπατο μαζί τους. Δεν παρέλειπε να βγάζει και λόγο τα βράδια προ των παραστάσεων ή να εξηγεί το συμβολισμό του θεατρικού έργου. Όλα αυτά δημιουργούσαν μια καλή ατμόσφαιρα για τους θεατές, αλλά και οι ηθοποιοί ικανοποιούνταν σχετικά, γιατί έβλεπαν ή νόμιζαν ότι έχουν να κάνουν με ανεπτυγμένο κοινό.

Εκείνη όμως η καλλιτεχνική εκδήλωση που συγκλόνιζε κατά το 1920 – 1930, λίγο νωρίτερα ή αργότερα, τα χωριά μας και ιδιαίτερα τη Μερόπη, ήταν ο Καραγκιόζης. Περίφημοι και αξιώσεων Καραγκιοζοπαίχτες περνούσαν κάθε χρόνο από το χωριό μας και έδιναν παραστάσεις 30 – 40 ημέρες. Τεράστια πανό με φιγούρες του Καραγκιόζη, του μπαρμπα – Γιώργου, του Χατζηαβάτη και των άλλων ηρώων του Θεάτρου σκιών στόλιζαν τα καφενεία όπου δίνονταν οι παραστάσεις. Οι φιγούρες αυτές περιφέρονταν το απόγευμα σε όλο το χωριό και στα άλλα χωριά (πολλές φορές από παιδιά που πήγαιναν για να εξασφαλίσουν «τζάμπα» παράσταση) και με μια κουδούνα στο χέρι σκανδάλιζαν μικρούς και μεγάλους και προπαντός τα παιδιά που ξεμυαλίζονταν για τον Καραγκιόζη, έστω και αν θα έτρωγαν ξύλο από τον πατέρα τους.
Ήταν πολλοί και διάφοροι οι Καραγκιοζοπαίχτες που πέρασαν από τη Μερόπη, αλλά ο πιο τακτικός και εκείνος που είχε συνδεθεί και φιλικά με πολλούς Μεροπαίους ήταν ο περίφημος Βασίλαρος, που όπως έχει γραφτεί ήταν ένας από τους πέντε – έξι καλύτερους Καραγκιοζοπαίχτες όλης της Ελλάδας. Χρήσιμο είναι να αναφερθεί ότι ο Βασίλαρος και οι άλλοι Καραγκιοζοπαίχτες είχαν δημιουργήσει στη Μερόπη και «σχολή» με την έννοια ότι τα παιδιά τους μιμούνταν, φτιάχνοντας φιγούρες και δίνοντας παραστάσεις στη γειτονιά τους.
Εκτός από τους περιοδεύοντες θιάσους και τους Καραγκιοζοπαίχτες, έρχονταν στη Μερόπη και διάφοροι άλλοι θεατριστές: ταχυδακτυλουργοί, φακίρηδες, οργανοπαίχτες σε γιορτές ή σε έκτακτες ημέρες.
Πρέπει ακόμα να αναφέρουμε και το χοροδιδασκαλείο που λειτούργησε στην Οιχαλία από το 1928 – 1930. Για πρώτη φορά άρχισαν να διδάσκονται στα χωριά μας οι Ευρωπαϊκοί χοροί: φοξ, βαλς, ταγκό, τσάρλεστον κλπ. Το χοροδιδασκαλείο στεγάστηκε στο ωραιότατο για την εποχή του και πανύψηλο σπίτι του Τ. Βλάχου, στο γεφύρι του Ξεριά και συγκέντρωνε νέους και νέες από όλα τα χωριά για τα απογευματινά και βραδινά μαθήματα. Πολλές φορές, με τη γραφικότατη «ρομβία» του έδινε και «εσπερίδες» με επίσημο και πανηγυρικό χαρακτήρα, για να ασκεί και να εμφανίζει τους μαθητές του.

Αυτή ήταν περίπου η καλλιτεχνική κίνηση και ζωή στον τόπο μας κατά τα χρόνια 1900 – 1940. Σαφώς θα έγιναν και θα υπήρχαν και άλλες εκδηλώσεις που δυστυχώς δεν διασώθηκαν. Ήταν σχετικές και ανάλογες των τότε συνθηκών της ζωής. Μετά το 1940 τα πράγματα άλλαξαν, οι καλλιτεχνικές ανάγκες διαφοροποιήθηκαν, τα μέσα συγκοινωνίας με τα μεγάλα κέντρα (πόλεις) βελτιώθηκαν και, τέλος τα χωριά μας άδειασαν.

Περισσότερα... »
02:07
Η Μεγάλη Τάφρος
» Μερόπη Μεσσηνίας

Έβδομος (7ος) π.Χ αιώναςΔεύτερος μεσσηνιακός πόλεμοςΤρίτο έτος του πολέμου
Στην τοποθεσία «μεγάλη τάφρος», οι επαναστατημένοι Μεσσήνιοι με αρχηγό τον Αριστομένη συγκρούονται με τους Σπαρτιάτες. Η μάχη είχε κριθεί πριν ακόμα αρχίσει. Ο βασιλιάς των Αρκάδων Αριστοκράτης, «σύμμαχος» των Μεσσηνίων, δωροδοκημένος από τους Σπαρτιάτες τους εγκαταλείπει... Η μεγάλη σφαγή που υπέστησαν οι Μεσσήνιοι, η φυγή τους στην Είρα και τα σχετικά με αυτή τη μάχη, θεωρούμε ότι είναι σε όλους λίγο – πολύ γνωστά από τα Μεσσηνιακά του Παυσανία.
Εδώ θα σταθούμε στην τοποθεσία «μεγάλη τάφρος» και θα προσπαθήσουμε να υποδείξουμε την τοποθεσία αυτή. Ήδη σε παλαιότερες αναρτήσεις, έχουμε δείξει ότι με βάση την ξένη βιβλιογραφία, η «μεγάλη τάφρος» όπως και το «κάπρου σήμα» εντοπίζονται στη Μερόπη. Εδώ, από την ελληνική βιβλιογραφία, θα παρουσιάσουμε αντίστοιχο συμπέρασμα, που συνηγορεί ότι η τοποθεσία «μεγάλη τάφρος» βρίσκεται στη Μερόπη.
Το παρακάτω απόσπασμα, είναι από το βιβλίο «Τα σωζόμενα Ιθώμης Μεσσήνης και των πέριξ μετά χάρτου χωρογραφικού» του Οικονομάκη Σταύρου, έκδοσης 1879.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 03.02.2010
19:38
Ηθη και Εθιμα, η φυσιογνωμία ενός λαού
» Μερόπη Μεσσηνίας

Του καθηγητή Νίκου Ζυγογιάννη

Ο όρος ήθος σημαίνει το σύνολο των ψυχικών χαρακτηριστικών κάθε ανθρώπου. Ήθη λέγονται οι αντιλήψεις ενός λαού για την ηθική και κοινωνική συμπεριφορά. Είναι οι γενικές αρχές Δικαίου, οι θεμιτοί τρόποι συμπεριφοράς του κοινωνικού ανθρώπου, που μεταβάλλονται με τη μεταβολή του χρόνου, που διαφέρουν από τόπο σε τόπο και απηχούν την τρέχουσα ηθική μιας κοινωνίας. Δηλαδή τα ήθη ορίζουν αξίες, σχέσεις, συμπεριφορές. Είναι τα αισθήματα, οι νοοτροπίες που χαρακτηρίζουν μια εποχή (π.χ. η καταναλωτική τάση του σύγχρονου αστού, η προτίμησή του σε πρακτικές λύσεις, όπως είναι τα τυποποιημένα είδη διατροφής, η αντίληψή του για το γάμο κ.τ.λ.). Όλα αυτά αποτελούν ένα είδος κανόνων και νόμων, μια μορφή δικαίου, άγραφου, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε εθιμικό. Αλλά και το Γραπτό Δίκαιο δεν είναι αυθαίρετο δημιούργημα του νομοθέτη, αλλά προϊόν του πνεύματος του λαού. Υπάρχει μια συμφωνία των ηθών με τις απαιτήσεις του δικαίου. Για παράδειγμα, στις συναλλαγές των ανθρώπων οι νόμοι καθορίζουν ως δίκαιο ό,τι η κοινωνία θεωρεί ως ηθικό: απαγορεύεται η αισχροκέρδεια, θεωρείται άκυρη κάθε πράξη που αποτελεί εκμετάλλευση της ανάγκης του άλλου.

Όταν, όμως, οι αντιλήψεις αυτές πάρουν και μια σταθερά επαναλαμβανόμενη τελεστική, περισσότερο ή λιγότερο τελετουργική μορφή, γίνονται έθιμα, όπως είναι τα γαμήλια έθιμα. Γίνονται δηλαδή συνήθεια με καθολικό χαρακτήρα, που τηρείται από όλα τα μέλη της κοινωνικής ομάδας. Τα στοιχεία του εθίμου είναι: α) το ιστορικό: μακρόχρονη και ομοιόμορφη άσκηση, δηλ. ορισμένη συμπεριφορά των κοινωνιών που επαναλαμβάνεται ομοιόμορφα επί αρκετό χρόνο, ώστε να παγιωθεί ως κανόνας Δικαίου β) το ψυχολογικό: η πεποίθηση των κοινωνιών ότι, με τη συμπεριφορά τους εφαρμόζουν κανόνα δικαίου και ότι αν δεν τηρήσουν τη συμπεριφορά αυτή, θα έχουν κυρώσεις. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται είναι η γενική κατακραυγή και η ηθική καταδίκη από μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Τα έθιμα διακρίνονται σε γενικά (ισχύουν σε όλη τη χώρα) και τοπικά (ισχύουν σε ορισμένη περιοχή). Υπάρχουν, επίσης, έθιμα επαγγελματικά και θρησκευτικά.κ.λ

Η έννοια των εθίμων προσεγγίζεται καλύτερα με το συσχετισμό τους με την έννοια των ηθών (λέμε ήθη και έθιμα). Στα νεότερα χρόνια η σχέση ηθών και εθίμων μεταβλήθηκε. Ήθη πάντα υπάρχουν. Αλλά δε δημιουργούνται νέα έθιμα. Αυτό σχετίζεται με τον τερματισμό της κλειστής ζωής της αγροτικής κοινωνίας, που ήταν ο κατεξοχήν χώρος δημιουργίας εθίμων. Γιατί εκεί συνέτρεχαν οι λόγοι που ευνοούσαν τη δημιουργία και διατήρησή τους (έντονη πίστη σε υπερφυσικές δυνάμεις, που έπρεπε, λατρευτικά, να καταστούν ευεργετικές, διάθεση ελεύθερου χρόνου, συλλογική ζωή). Υπάρχει, εντούτοις, μια τάση διατήρησης παλιών εθίμων, έστω κι αν εξέλιπαν οι αιτίες που τα είχαν δημιουργήσει. Το τελετουργικό, η παραστατικότητα και η θεαματικότητα του εθίμου ασκούν αρκετά ισχυρή γοητεία, ώστε να παρατηρείται, τις τελευταίες δεκαετίες, μια σκόπιμη αναβίωση των παλιών εθίμων, που προσφέρονται ως ένα είδος θεατρικής παράστασης, ή θεάματος...

Τα ήθη και έθιμα, τα δημοτικά τραγούδια και οι παροιμίες, οι παραδόσεις και οι θρύλοι αποτελούν το λαϊκό πολιτισμό που είναι ο καθρέφτης ενός λαού. Μελετώντας τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό, αντικρίζει κανείς ένα λαό απλό και αληθινό, συγκροτημένο πάνω σε στέρεο προσανατολισμό, με πίστη στο παρελθόν και αισιοδοξία για το μέλλον, με ιδανικά και αξίες. Και αυτό, γιατί υπάρχει αδιάσπαστη ενότητα ανάμεσα στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό, τον αρχαίο και το νεότερο. Κάθε έθιμο και δοξασία του λαϊκού πολιτισμού προχωρεί στα βάθη του παρελθόντος, φτάνοντας όχι μόνο στους κλασικούς χρόνους, αλλά μερικές φορές στα βάθη της προϊστορίας.

Αναμφίβολα, λοιπόν, μέσα από το λαϊκό πολιτισμό αναζητάμε τις ρίζες μας και ανακαλύπτουμε τη φυσιογνωμία μας ως λαός, πιστοποιούμε την ταυτότητά μας, θωρακίζουμε τη συνέχιση του έθνους μας. Εναρμονίζουμε το χθες με το σήμερα και χτίζουμε το αύριο...

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 02.02.2010
20:06
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΒΙΑΣΜΟΥ 6ΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Στον τίτλο δεν υπάρχει θαυμαστικό! Αποτελεί είδηση αλλά όχι έκπληξη. Μετά το χωρίς προηγούμενο μπαράζ κλοπών και διαρρήξεων, από τις ανεξέλεγκτες ορδές των λαθρομεταναστών στο χωριό μας, συνέβη από πλευράς τους κι αυτή η εμετική απόπειρα.

Το παρ’ ολίγον θύμα, 6χρονο αγοράκι, βρισκόταν μαζί με τον πατέρα του σε ελαιοπερίβολο πλησίον της Μερόπης για εργασίες ελαιοσυγκομιδής. Έμεινε όμως για λίγο μόνο του, όταν ο πατέρας του έλειψε να προμηθευτεί καύσιμα για τα γεωργικά του εργαλεία από παρακείμενο πρατήριο. Η επιστροφή του σε σύντομο χρόνο αποσόβησε τα χειρότερα, αφού ένα δίποδο κτήνος Πακιστανικής καταγωγής δεν έχασε την ευκαιρία να το «στριμώξει».

Είναι άσκοπο θεωρούμε, το να περιγράψουμε την γενικότερη κατάσταση που έχει παγιωθεί στη Μερόπη από τους εισβολείς. Μόνο οι ίδιοι οι κάτοικοι του χωριού που την βιώνουν κάθε μέρα και κυρίως κάθε νύχτα, μπορούν να την αντιληφθούν...
Δε θα μιλήσουμε για τη σωρεία των παραβατικών πράξεων από πλευράς των κατακτητών. Από πού ν’ αρχίσει κανείς και που να τελειώσει… άσκοπο θα ήταν κι αυτό.
Θα πούμε μόνο ότι ο αριθμός τους έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και διαρκώς καταφτάνουν καινούργιοι. Επίσης θα πρέπει να τονιστεί η θρασύτητά τους και το ύφος τους. Ύφος «νταή»!

Πριν ένα χρόνο το φωνάζαμε. (δείτε εδώ). Φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Χθες τη νύχτα, αστυνομικές δυνάμεις εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό μέσα στα χωράφια και τα μονοπάτια της Μερόπης, κυνηγώντας τα φαντάσματα των Ασιατών. Και;
Μόνο γραφικές θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τέτοιες πρακτικές αντιμετώπισης του προβλήματος. Το κλειδί της λύσης θα έπρεπε να ήταν πολιτικό. Λέμε «ήταν», γιατί θεωρούμε ότι το παιχνίδι χάθηκε πια. Ο πολιτικός χειρισμός του ζητήματος, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι τα κάστρα πέφτουν πάντα εκ των έσω. Και για μια ακόμα φορά στην ιστορία μας, όσο κι αν πονάει, θα πρέπει να αναφωνήσουμε: η πόλις εάλω…

Ελπίζουμε, μετά τους τελευταίους νόμους της κυβέρνησης, στο μέλλον αυτές οι ορδές να μας διοικήσουν και να μας κυβερνήσουν με επιείκεια…

Στο θέμα θα επιστρέψουμε.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 29.01.2010
16:48
Ηλεκτροφωτίζεται ο δρόμος Μερόπης – Μελιγαλά
» Μερόπη Μεσσηνίας

Σύντομα ο δρόμος Μερόπης – Μελιγαλά θα ηλεκτροφωτιστεί με χρήματα από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μεσσηνίας. Χθες η Ν.Ε. Προγραμματισμού και Υποδομών ενέκρινε τη σκοπιμότητα και τους όρους της προγραμματικής σύμβασης για την ηλεκτροδότηση του δρόμου. Η σύμβαση θα συναφθεί μεταξύ της ΝΑΜ, των δήμων και της ΔΕΗ.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 27.01.2010
17:35
ΑΕΡΟΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Πανοραμικές φωτογραφίες των χωριών Μερόπη, Σιάμου, Κατσαρού, Σολάκι και Σκάλα.

ΜΕΡΟΠΗ

Σιάμου

Μελιγαλάς

Κατσαρού

Σολάκι

Σκάλα
Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι αφιερωμένες στον αναγνώστη μας Βαγγέλη Διαμαντόπουλο από το Νew Jersey των Ηνωμένων Πολιτειών, τον οποίο και ευχαριστούμε..

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 26.01.2010
22:36
Η νυχτερινή ζωή στη Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Εξ αρχής να διευκρινίσουμε πως όταν λέμε Μεροπαίικη "νυχτερινή ζωή", αφενός αναφερόμαστε στην προπολεμική περίοδο και αφετέρου εννοούμε δυο κυρίως πράγματα: την ταβερνιάρικη και καφενειακή νυχτερινή ζωή.

Η ταβερνιάρικη άρχιζε με το σούρουπο και κρατούσε ως τις δέκα η ώρα το πολύ. Τα τηγάνια έδιναν και έπαιρναν με τις συκωταριές και τα κεφτεδάκια. Κάποτε – κάποτε έπεφτε και καμιά σαρδέλα ή μαρίδα που τις έφερνε ο επαγγελματίας ψαράς Μπάλιος από το Ζευγολατιό. Οι καπνοί και η αντάρα έδιναν κι έπαιρναν μέσα σ’ αυτές τις ταβέρνες, που πρέπει να πούμε ότι δεν είχαν καμιά σχέση με τις σημερινές. Ήταν περισσότερο κρασοταβέρνες ή σωστότερα μπεκροταβέρνες, γι’ αυτό και δεν πήγαιναν οι «καλοί άνθρωποι» του καιρού εκείνου.
Στις ταβέρνες αυτές μαζεύονταν συνήθως και ξένοι από άλλα χωριά. Και κάποτε – κάποτε άναβε και το τραγούδι. Επίσης, κάποτε – κάποτε, άναβε και κανένα καβγαδάκι μεταξύ ανδρογύνων, όταν έρχονταν η νοικοκυρά να μαζέψει τον «απρόκοφτό» της που μπεκρόπινε.
Τέτοιες ταβέρνες στα χρόνια της Γερμανοϊταλικής κατοχής ήταν:
Του Χρήστου Κατσιμπάρου, του Βασίλη Νιάρχου (του οποίου η ταβέρνα υπήρχε πίσω από το μπακάλικο που επίσης διατηρούσε), του Σταύρου Αγγελόπουλου, του Τσετσέκου και του Χριστίδα Θεοχάρη.

Ένα «νυχτερινό στέκι» της προπολεμικής εποχής που χαρακτήριζε ιδιαίτερα τη νυχτερινή ζωή του χωριού, ήταν η χαρτοπαικτική λέσχη του Γιώργη Φερέτου. Ήταν από τις πιο διάσημες της εποχής και είχε θαμώνες απ’ όλο σχεδόν το νομό. Βρισκόταν ακριβώς εκεί που σήμερα βρίσκεται το ποδηλατάδικο του «Μηνά». Η λέσχη αυτή έπαψε τη λειτουργία της όταν κατά την περίοδο της κατοχής την έκαψαν οι Γερμανοί.

Η καφενειακή νυχτερινή ζωή της Μερόπης χαρακτηριζόταν από το γεγονός ότι τα καφενεία ήταν πολλά σχετικώς, ήταν γεμάτα πελάτες και αργούσαν να κλείσουν. Την ώρα που σε όλα τα γύρω χωριά ο κόσμος κοιμόταν, η Μερόπη ξενυχτούσε. Τα πιο πολλά καφενεία έμεναν ανοιχτά ως τις 12 τη νύχτα. Αν ήταν χειμώνας σε άλλα έπαιζαν χαρτιά και τάβλια (χωρίς να λείπει το ιδιαίτερο δωμάτιο με το χαρτοπαίγνιο) και σε άλλα μιλούσαν. Και όταν το καφενείο έκλεινε, ήταν αρκετοί που είχαν τη διάθεση να κάνουν και μια – δυο βόλτες πέρα – δώθε στο δρόμο κουβεντιάζοντας.

Το καλοκαίρι τα πράγματα ήταν πιο ζωηρά και χαρούμενα. Κατ’ αρχήν όλοι σχεδόν οι Μεροπαίοι έβγαιναν μετά το βραδινό φαγητό έξω για να περάσουν δυο - τρεις ώρες στο καφενείο. Όλα τα καφενεία είχαν τραπέζια έξω, ως κάτω στο δρόμο μπροστά από το χώρο τους. Τα παλιά χρόνια άναβαν και κρεμούσαν «ασετιλίνες» και τα τελευταία, πριν ηλεκτροφωτιστεί η κωμόπολη, κρεμούσαν και άναβαν τα εκτυφλωτικά «λουξ». Σε όλα τα καφενεία έβραζε η «πρέφα», το «σκαμπίλι», το «πικέτο», τα «τάβλια» κλπ. Σε ορισμένα καφενεία κουβέντιαζαν μόνο (εκεί σύχναζαν πιο πολύ οι μεγάλοι) και σε ορισμένα λαλούσαν και βογκούσαν τα γραμμόφωνα της εποχής με τα μακριά χωνιά και τα βαριά ρεμπέτικα τραγούδια του καιρού εκείνου (εκεί σύχναζαν πιο πολύ οι νέοι).

Ήταν αληθινά όμορφα και ευχάριστα να διασχίζει κανείς το κεντρικό δρόμο της Μερόπης φωτισμένο με τα «λουξ» των καφενείων γεμάτα κόσμο. Και ενώ έρχόνταν μεσάνυχτα, πολλοί δεν εννοούσαν να φύγουν. Οι καφετζήδες πολλές φορές έσβηναν τα «λουξ» και έκλειναν το καφενείο. Παρά ταύτα, όταν μάλιστα είχε φεγγαράδα, πολλοί νέοι κάθονταν στα τραπέζια και κουβέντιαζαν ή τραγουδούσαν καντάδες, ρεμπέτικα και αμανέδες ακόμα, με βαθιούς αναστεναγμούς, που τους έκανε ακόμα πιο λυπητερούς της νύχτας η σιγαλιά.

Όμως και οι μεγάλοι δεν πήγαιναν πίσω σε ξενύχτι, αλλά εκείνοι κουβεντιάζοντας. Τα καφενεία έκλειναν, και αυτοί δεν εννοούσαν να πάνε σπίτια τους. Περπατούσαν πέρα – δώθε και έλεγαν – έλεγαν – έλεγαν, κάνοντας κάθε πέντε μέτρα στάση. Πολλές φορές κάποιες παρέες, από το καφενείο του Μητσιάκου έκαναν να φτάσουν στον Αϊ Δημήτρη που θα χώριζαν, μισή ώρα και περισσότερο. Το ίδιο κι άλλες παρέες που ξεκινούσαν από το καφενείο του Κώστα Νιάρχου προς τα σπίτια τους. Και η ώρα ήταν μία μετά τα μεσάνυχτα.
Και δεν ήταν μόνο αυτές οι παρέες.

Ήταν κι άλλες, πιο μικρές και με νεώτερους ανθρώπους σε διάφορα σημεία του χωριού. Εκείνο που θέλουμε να βεβαιώσουμε, είναι ότι η Μερόπη ήταν ζωντανή και τη νύχτα. Είχε ένα είδος, νυχτερινής ζωής, για τα μέτρα της και τα χρόνια της.

Περισσότερα... »
15:52
Ευχαριστούμε το ITHOMINEWS και την Εφημερίδα Βαλύρα
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ευχαριστούμε εκ βάθους καρδιάς την δημοσιογραφική ομάδα του ITHOMINEWS και την Εφημερίδα Βαλύρα για τα άρθρα που έγραψαν για το ιστολόγιό μας και μας έκαναν να... κοκκινίσουμε!
Όταν ο κόπος μας και η προσπάθειά μας τυγχάνουν τέτοιας αποδοχής από ανθρώπους αυτού του αναστήματος και επιπέδου, μας κάνουν να υπερσκελίζουμε κάθε τι το επίπονο και να συνεχίζουμε.
Ευχαριστούμε!!!

ITHOMINEWS

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 24.01.2010
20:08
Η ΑΝΩ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΓΚΡΑΒΟΥΡΕΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τους περασμένους αιώνες πολλοί διακεκριμένοι ερευνητές - περιηγητές, εμπνευσμένοι από τις αξίες μιας κλασσικής παιδείας, περιηγήθηκαν τον τόπο μας βιώνοντας από κοντά την Μεσσηνιακή γη, τους Μεσσήνιους, τα δημιουργήματά τους. Κινούμενοι από θαυμασμό και δέος στη μέθεξη της Ελληνικής πραγματικότητας, με κύρια εφόδια τις αρετές ενός φωτισμένου πνεύματος και μιας ένθεης ψυχής κατέγραψαν σε βιβλία κάθε τι που βίωσαν σ' αυτή τη γωνιά του κόσμου.
Και τα χρόνια κύλισαν και οι αιώνες άλλαξαν και κοντά τους άλλαξαν και πολλά ακόμα. Και φτάσαμε στις μέρες μας που με τόσες αλλαγές και ανακατατάξεις φαίνεται σαν χρήσιμο - αν όχι αναγκαίο - να καταφύγουμε στις πηγές για να επαναπροσδιορίσουμε το είναι μας και τις επιδιώξεις μας.

Σε αυτή την ανάρτηση επιλέγουμε ενδεικτικά κάποιους περιηγητές, που πέρα από το ημερολόγιο που κρατούσαν είχαν συνθέσει και απεικονίσει σε μια γκραβούρα ό,τι με λόγια αφηγούνταν. Οι εικόνες αυτές δεν μπορούν παρά να αποτελούν μια κληρονομιά πολιτιστική, μέσα από τις οποίες καθένας παρατηρώντας τες σε βάθος μεταφέρεται πίσω στο χρόνο, με τον καλύτερο τρόπο. Η όραση δίνει το έναυσμα στη φαντασία και στο ταξίδι του μυαλού να ξεκινήσουν και αυτά την περιήγηση. . .

[...]Aπό το Λεοντάρι ως το Μαυρομάτι η απόσταση είναι 8 ώρες. Η κάθοδος από το Λεοντάρι είναι απότομη, και μια ώρα αργότερα ο δρόμος διασχίζεται από ένα μεγάλο χείμαρρο που ονομάζεται Ξερίλλος. Η κοιλάδα του Ξερίλλου ποταμού προς τα αριστερά είναι δασώδης και όμορφη. Στα δεξιά είναι το αγέρωχο βουνό Ελληνίτσα. Ο δρόμος περνάει μέσα από ωραία δάση Βελανιδιάς.
Περίπου 2 ώρες από το Λεοντάρι, στη Τσακώνα, είναι ένας τύμβος, που ίσως τα αρχαία χρόνια ήταν η ένδειξη των ορίων των Αρκάδων και των Μεσσηνίων ή πολύ πιθανόν, να είναι μνημείο για τον Ορέστη, ο οποίος σύμφωνα με τον μύθο περιπλανήθηκε εδώ, όταν τον καταδίωκαν οι Ερινύες . Η κάθοδος συνεχίζεται μέσα από μια όμορφη ρεματιά, από την οποία διακρίνουμε στο βάθος το Όρος Ιθώμη. Η θέα μπροστά στη πεδιάδα της Μεσσηνίας είναι εκπληκτική.
Το χάνι της Τσακώνας βρίσκεται στους πρόποδες της πλαγιάς Μακρυπλάγι. Είναι κατάλληλο μόνο για ανάπαυση το μεσημέρι και πρέπει να αποφευχθεί η χρησιμοποίησή του ως τόπος ανάπαυσης για τη νύχτα, διότι είναι βρώμικο πέρα από κάθε περιγραφή.
Μια ώρα μετά την Τσακώνα, διασχίζουμε τον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Σκάλα, και σε άλλη μια ώρα φτάνουμε σ’ ένα παράξενο αρχαίο γεφύρι του ποταμού Μαυροζούμενα. Από εδώ αρχίζει η ανάβαση του βουνού Ιθώμη. Αν και είναι πολύ απότομη και δύσκολη, είναι πολύ όμορφη. Τα δέντρα και οι θάμνοι κυριαρχούν στο μονοπάτι που ανεβαίνουμε. Οι αιωνόβιες βελανιδιές, είναι εξαιρετικά ψηλές, με τις κορφές τους να φτάνουν περίπου 6 πόδια πάνω από το έδαφος. Το δάσος συμπληρώνουν ανθισμένες αμυγδαλιές, άγριες ελιές, δάφνες, μυρτιές, πικροδάφνες και φραγκοσυκιές. Δεξιά διακρίνεται το παλιό Βενετσιάνικο κάστρο του Μίλα. Τα πανίσχυρα τείχη της αρχαίας Μεσσήνης ορθώθηκαν ξαφνικά μπροστά μας. Ένα θέαμα τόσο απροσδόκητο και τόσο μεγάλο, που όποιος το δει μια φορά δεν μπορεί να το ξεχάσει ποτέ.
Το Μαυρομάτι, είναι ένα τραγικά φτωχό χωριό, με 20 περίπου σπίτια – καλύβες που βρίσκονται εκατέρωθεν της πηγής, από την οποία προέρχεται το όνομα του χωριού. Μαυρομάτι σημαίνει μαύρη πηγή (μάτι = σημείο που αναβλύζει νερό). Η κρήνη είναι αναμφίβολα η αρχαία Κλεψύδρα ή το νερό του απορρήτου, όπως λεγόταν. Από αυτό ετυμολογείται και η σύγχρονη ονομασία, γιατί οι όροι απόρρητος – σκοτεινός – μαύρος, συσχετίζονται.
Το σύνολο των κατοίκων, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μαζεύτηκαν γύρω μας, προσφέροντάς μας κάποια παλιά κέρματα για πώληση, χωρίς ιδιαίτερη αξία, αλλά οι περισσότεροι από καθαρή περιέργεια, την οποία δεν απέκρυβαν καθόλου. Όλοι φορούσαν τις ίδιες ενδυμασίες, με τα ίδια φωτεινά χρώματα. Ο κάτοχος του Χάνι είναι ο Παπάς του χωριού, ένας άνδρας μεταξύ τριάντα και σαράντα, με μακριά μαύρα γένια, και πολύ καλή φυσική κατάσταση. Μας ζητούσε επίμονα να μας φιλοξενήσει και με υπερηφάνεια μας έδειξε την βιβλιοθήκη του. Αποτελούνταν από λίγα βιβλία προσευχών τυπωμένα στην Αθήνα και τη Βενετία. Δεν είχε καν την Καινή Διαθήκη. Ένας ιερέας ενός Γερμανικού ή Ιταλικού χωριού θα έμενε έκπληκτος αν συναντούσε έναν συνάδελφό του Έλληνα κληρικό. Μια σχολική ή πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται απαραίτητη για τον εν λόγω ιερέα. Η ανάγνωση και η γραφή είναι τα μόνα προσόντα του. Ο ίδιος αποκτά αυτά τα προσόντα με το να γίνει για μερικούς μήνες μαθητής ενός άλλου Παπά. Ο ίδιος και η σύζυγός του εργάζονται στον αγροτικό τομέα όπως όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι. Η μόνη διαφορά του από τους υπόλοιπους είναι, ότι το σπίτι του είναι το χάνι του χωριού.
Θα με πιστεύουν ότι είναι δυνατόν; Ο παπάς μας δεν είχε δει καν ένα ρολόι! Συγκλονίστηκε από χαρά όταν η ματιά του έπεσε στο ρολόι του οδηγού μας. Αυτοί οι Έλληνες είναι τόσο πρωτόγονοι, έχοντας ως μέτρο χρόνου αποκλειστικά τον ήλιο.[...]

[...]Από την Σκάλα η Τσακώνα είναι 1 ώρα και 40 λεπτά. Προς τα δεξιά, περίπου 10 λεπτά από τη Σκάλα, είναι μερικά περίεργα στρώματα πετρωμάτων, λίγο μακρύτερα, προς τα δεξιά πάλι, είναι μερικοί λόφοι με αρχαία ερείπια. Λίγο πιο πίσω από κει, είναι ένας μεμονωμένος βράχος με μια εκκλησία πάνω σε αυτόν, καθώς και μια σπηλιά κάτω από την εκκλησία. 25 λεπτά μετά την Σκάλα φτάνουμε στον κάμπο. Δεξιά του κάμπου είναι το βουνό Μπάλα. Σε ολόκληρη την πεδιάδα υπάρχουν μισοερειπωμένοι πύργοι κι ένα κατεστραμμένο τζαμί. Συναντάμε μια διασταύρωση στην οποία ο δρόμος προς τα δεξιά οδηγεί στην Τσακώνα, διασχίζοντας όλη την κοιλάδα της Στενυκλάρου. Αυτή η όμορφη και εύφορη περιοχή δεν καλλιεργείται ούτε κατά το 1/3 της, αν και αρδεύεται με πολλά νερά. Αν και έχει ευλογηθεί με ένα υπέροχο κλίμα, προς το παρόν εμφανίζει μόνο μερικά μικρά χωριά σκορπισμένα στο κέντρο της πεδιάδας και μια μικρή καλλιέργεια καλαμποκιού γύρω από αυτά. Συνεχίζοντας βόρεια, συναντάμε ένα χάνι και αριστερά, πίσω από αυτό, τα χαλάσματα που έχουν απομείνει από τον Ιμπραήμ Πασά, του χωριού που ονομάζεται Τσαούσι... [...]

Δημοσιογράφοι του περιοδικού «Λειψία», κατά την επίσκεψή τους στη Μεσσηνία το 1883, διέμειναν και φιλοξενήθηκαν στην Μονή του Βουλκάνου και κατόπιν προσκλήσεως του ηγουμένου, παρακολούθησαν την «δεύτερη Ανάσταση», η οποία είναι επιβλητικότερη ακολουθία από τη τελετή της Ανάστασης και για την οποία το περιοδικό γράφει:
«Σπανίως παρευρέθην εις ακολουθίαν πλέον ενδιαφέρουσαν. Δώδεκα ιερείς, φορούντες τας συνήθεις αυτών μελαίνας στολάς, έψαλλον ύμνους, διακοπτομένους ανά πάσαν στιγμήν υπό του «Κύριε ελέησον». Παρίσταντο εις τον ναόν οι υπηρέται μας και οι υπηρέται της μονής, ουδεμία όμως γυνή εκτός της συζύγου ποιμένος τινός. Ευγενώς μας προσφέρθησαν καθίσματα, πράγμα σχεδόν άγνωστον εν ταις ελληνικαίς εκκλησίαις. Μετά τούτο οι ιερείς εισήλθον εις το ιερόν, εξ ου εξήλθον με τας πλουσίας αυτών ιερατικάς στολάς και εστάθησαν εν γραμμή εν τω μέσω της εκκλησίας ψάλλοντες το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών κλπ.».

Παρακάτω εκθέτουμε ένα μικρό δείγμα από εικόνες της άνω Μεσσηνίας περασμένων αιώνων. (Κάντε "κλικ" στις εικόνες για πλήρη προβολή)

Η Ιθώμη και το φαράγγι της Μεσσήνης. Γκραβούρα του Saint-Aulaire, από το 1836, αφιερωμένη στην Α. M. τη Βασίλισσα των Γάλλων

Gulf and plain of Messenia.
Γκραβούρα του Α. Richter από το 1790. Πανοραμική άποψη του Μεσσηνιακού κάμπου.
QUIZ: Όποιος αναγνώστης μας μαντέψει πρώτος, ποιανού χωριού είναι τα σπίτια, απ' όπου ο Richter αποτυπώνει τη Μεσσηνιακή πεδιάδα, κερδίζει την γνήσια γκραβούρα, ανεκτίμητης αξίας, τυπωμένη το 1790 σε εξαιρετική κορνίζα!

Η ίδια εικόνα σε ασπρόμαυρη λιθογραφία.

Άποψη από το μοναστήρι στο βουνό της Ιθώμης.
Γραβούρα του A. Bertrand, [1847] Από το ταξίδι του εκλαμπρότατου Δούκα του Μοντπενσιέ στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Τουρκία και την Ελλάδα.

Porte d' Arcadie a Messene. Γκραβούρα του A. Bertrand το 1847. Voyage de monseigneur le duc de Montpensier a Tunis en Egypte, en Turquie et en Grece

Τείχη της αρχαίας Μεσσήνης. Γκραβούρα του d' Ostervald από το 1834. Από το βιβλίο: "Η Ελλάδα" ειδυλλιακές και τοπογραφικές απόψεις σχεδιασμένες από τον Βαρώνο Ο. Μ. Στάκελμπερκ. Ενότητα με τίτλο "Messenie=Μεσσηνία

Ο Π. Μαυρομιχάλης επανακτά την Μεσσηνία.
Ο τίτλος στα Ελληνικά βρίσκεται πάνω από την παράσταση. Ο τίτλος υπάρχει σε τέσσερις γλώσσες και αναγράφεται σε μια γλώσσα σε κάθε πλευρά. Διακόσμηση με λάβαρα, κουπιά και άγκυρες, υπάρχει σε κάθε πλευρά. Κάτω από τη διακόσμηση της κάτω πλευράς αναγράφεται : Gemalt v. Peter Hess (αριστερά) Gedr v. J. B. Kuhn (δεξιά) και Eigenthum u. Verlag v. Kohler et Comp in Munchen (στο κέντρο).

Πιό κάτω παρουσιάζουμε ένα σπάνιο χάρτη της άνω Μεσσηνίας, σχεδιασμένο το 1920.
Κάνετε "κλικ" επάνω του και δείτε το οδικό δίκτυο της εποχής, τους καρόδρομους, μουλαρόδρομους, χωριά που έχουν σβήσει, κ.α.

Ο επόμενος είναι της Ιθώμης, του 1908.

Πηγές:
Nicholas Biddle in Greece: the journals and letters of 1806‎
A handbook for travellers in greece John Murray 1854
Edward Lear as a landscape draughtsman. Philip Hofer 1967

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 22.01.2010
21:33
ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η μελέτη αυτή στηρίζεται σε προφορικές μαρτυρίες δύο γυναικών της περιοχής μας, που γεννήθηκαν τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Μέσα από την αφήγηση των πιο σημαντικών γεγονότων στη ζωή του ανθρώπου αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο σκέψης των κατοίκων, τα ήθη και έθιμα γύρω από αυτά, τις δεισιδαιμονίες και προλήψεις που ως αντίληψη κυριαρχούσαν. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τη νοοτροπία της εποχής που ο κοινωνικός περίγυρος τον νομιμοποιεί ατύπως. Κάθε αποκλίνουσα συμπεριφορά αποτελεί για τους υπόλοιπους ανθρώπους μισητό γεγονός και αφορμή περιθωριοποίησής του. Το πνεύμα συντηρητικότητας είναι έκδηλο μέσα από τα κορυφαία κοινωνικά γεγονότα που καθορίζουν τον άνθρωπο.

Στην παρούσα περίπτωση αναφερόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 20ου, όπως ακριβώς βίωσαν γυναίκες το γεγονός της γέννησης, του γάμου και του θανάτου. Θα ακολουθηθούν τρία μέρη στα οποία περιγράφεται αναλυτικά το κάθε γεγονός μέσα από την αυτοβιογραφική προσέγγιση. Η αποκωδικοποίηση των λεγομένων αφήνεται στον κάθε αναγνώστη. Η παρουσίαση αυτούσια βοηθάει να κατανοήσουμε τη σοβαρότητα και το μέγεθος που είχαν στη ζωή τους.

Τις αφηγήσεις τις αντιγράφουμε από χειρόγραφα του λαογραφικού μουσείου του Πανεπιστημίου Αθηνών τα οποία συντάχτηκαν κατά τα έτη 1967 - 1968. Αντιγράφουμε τα κείμενα ως έχουν διατηρώντας τους όποιους ιδιωματισμούς ή λάθη.

Αφήγηση της Ευτυχίας Ρέκα από το Μελιγαλά, γεννημένη το 1915:
Μια στείρα γυναίκα για να κάνει παιδί κάνει ότι μπορεί, πάει σε γιατρούς, πίνει διάφορα βότανα, μέχρι και σε μάγισσες πηγαίνει ακόμα. Η Μπότα (Παναγιώτα) από ένα γέρο έκανε παιδί, της έδωσε κάτι και ήπιε, όμως εγώ δε ξέρω παιδάκι μου διότι δόξα σοι ο Θεός έκανα πέντε παιδιά.
Όταν η γυναίκα είναι έγκυος λέμε ότι είναι «γκαστρωμένη». Στη γκαστρωμένη φροντίζουμε να της δώσουμε σερνικοβότανο για να κάνει σερνικό παιδί. Το σερνικοβότανο γίνεται παντού, στα λόγγια, στις λάκκες και το γνωρίζουνε μόνο εκείνοι που το ξέρουνε.
Είναι ένα λουλουδάκι σαν παπουτσάκι και στη ρίζα του έχει δυο πατακούλες και ένα μακρουλό. Αυτό κατά την άνοιξη εκείνοι που το ξέρουνε το μαζεύουνε, το ξηραίνουνε και το κάνουν σκόνη και δίνουνε στη γκαστρωμένη να πιεί από αυτή τη σκόνη.
Συμπτώματα εγκυμοσύνης. Σε μερικές γκαστρωμένες πέφτει ελαφρά και δεν αισθάνεται τίποτα, σε άλλες όμως πέφτει βαριά και τις πειράζει, έχουν εμετούς, θέλουν ξυνάδες, ζηλεύουν το κάθε τι και θέλουν να το φάνε.
Κίνδυνος αποβολής. Όταν κουρασθή η γκαστρωμένη μπορεί να αποβάλει, όταν είναι αδύνατα τα νεφρά της πέφτει το παιδί ή όταν ζηλέψει κάτι και δεν το έχει τότε παθαίνει.
Προφυλακτικά μέσα. Είναι οι κρατητήρες, δένει στο κορμί της ή στο λαιμό της σχοινάκια σαν δαχτυλίδια. Όταν αποβάλει μια γκαστρωμένη, αμέσως λένε ότι δεν πρόσεξε, κουράστηκε ή ότι θα την χτύπησε ο άντρας της κλπ.
Τρόποι φθοράς. Είναι πρώτα η έκτρωση σε γιατρό ή παίρνουν κινίνα, ή σηκώνουν μεγάλα βάρη επάνω στη κοιλιά τους για να πέσει το παιδί.
Προγνώσεις για το φύλο του εμβρύου. Όταν η γκαστρωμένη γυναίκα έχει περιφέρειες μεγάλες και χαμηλή κοιλιά και τα μούτρα της έχουν μπαλώματα, τότε, λένε πως θα κάνει κορίτσι, όταν όμως η κοιλιά της είναι ψηλά, δεν έχει περιφέρειες και τα μούτρα της είναι καθαρά, τότε λένε ότι θα κάνει σερνικό.
Η γκαστρωμένη απαγορεύεται να πάει σε κηδεία, επίσης δεν πρέπει να ακούσει καυγά ή κρότο όπλου γιατί μπορεί να αποβάλει.
Άμα η εγκυμονούσα έχει λευκώματα δεν πρέπει να τρώει αλμύρες. Κατά τα άλλα πρέπει να τρώει απ’ όλα και άμα θέλει κάτι να το ζητάει και οι άλλοι να μη ξεχνάνε να της προσφέρουνε το κάθε τι. Επίσης μακρινά ταξίδια δεν πρέπει να κάνει.
Στη γκαστρωμένη εύχονται πάντα «καλή λευτεριά και μ’ ένα γιό». Η κόρη δεν μελετιέται.
Όταν η γυναίκα φτάνει στην ώρα της να γεννήσει της έρχονται πόνοι ανεβάσταγοι, δηλαδή κοιλοπονάει. Η μαμή ρίχνει ενέσεις στη γυναίκα για να ‘χει πόνους και της κάνει κλύσμα για να καθαρίσει, άμα είναι στενή και δε μπορεί να γεννήσει την σχίζει με το ψαλίδι της. Πολύ παλιά οι γυναίκες γεννούσαν γονατιστές, εγώ πέντε παιδιά έκανα και τα πέντε στο κρεβάτι τα έκανα με τη συγχωρεμένη την γριά – Γιαννού τη μαμή.
Η γυναίκα που γεννούσε φόραγε μόνο το μισοφόρι της. Μετά μισή ώρα που θα γεννηθεί το παιδί πέφτει το ύστερο. Εάν αργήσει να πέσει, τότε το βγάζουνε με τα τσιγκέλια ή τις κουτάλες. Την τσίπα που έχει το παιδί την τραβάει η μαμή με προσοχή να τηράει ίσια το παιδί για να μη γίνει γκαβό (αλλήθωρο). Όταν το νεογέννητο έχει τρίχες το λένε μαλλιαρό κι αντρειωμένο.
Την λεχώνα μετά τον τοκετό την πλένουν με χαμομήλι και μένει στο κρεβάτι 8 μέρες. Το φαγητό της είναι: γάλα, κρασί ζεστό, φιδέ και κρέας για να κατεβάσει γάλα.
Όταν γεννηθεί το παιδάκι, η μαμή του δένει το αφαλάκι του και βάζει μ’ ένα σφουγγαράκι καφέ για να ψηθεί και στις 8 μέρες το κόβει το αφάλι του.
Όταν μαζέψεις αφάλια από σερνικά παιδιά και τα καβουρντίσεις και δώσεις σε αραβωνιασμένη κοπέλα πριν στεφανωθεί, αυτή κάνει όλο αγόρια.
Επίσεις, το κεφαλάκι του παιδιού, το αλατίζουνε μ’ ένα βαμβάκι και μετά το δένουνε με το φακιολάκι. Όταν σαραντίσει, τότε του κάνουνε μπάνιο.
Βράζουνε σε μια κατσαρόλα χαμομήλι, μυρουδιές, τριαντάφυλλα, πορτοκαλόφλουδες και το βάζουνε σε μια μικρή λεκάνη και το μπανιαρίζουνε, μετά έχουνε έτοιμα τα σπάργανα (πανιά) και το φασκιώνουνε (δένουνε), το ρεντάνε με μυρουδιές, το θηλάζει η μάνα του και το βάζει και κοιμάται.
Όταν γεννηθεί το βρέφος, το βάζουνε τρεις μέρες στα δεξιά της μάνας και κοιμάται. Την δεύτερη βραδιά που θα γεννηθεί πάνε οι μοίρες και το μοιρώνουν και του λένε τι θα πάθει. Η μάνα του τ’ ακούει που αναστενάζει, το βλέπει που κλαίει ή γελάει. Οι μοίρες τα γράφουνε όλα τι θα περάσει ο άνθρωπος.
Η λεχώνα θα πρέπει να προσέχει να μη βάλει τα χέρια της σε κρύο νερό, να μη βγει στον αέρα και κρυώσει, επίσης φυλάγεται να μη της ματιάσουνε τα στήθη της και χαθεί το γάλα της.
Πρέπει να έχει απάνου της λιβάνι, απίγανο, ψωμί και σιτάρι για να μη βγει έξω και πάθει κανένα κακό.
Όταν της μιλήσουν νύχτα της λεχώνας δεν πρέπει να μιλήσει γιατί αλλιώς θα πάθει κακό.
Στο στήθος της βάζει ένα σφοντήλι που γνέθουνε για να μη της το ματιάσουνε. Όταν η λεχώνα συναντήσει νύφη πρέπει να αλλάξουνε λεφτά γιατί δεν κάνει για την νύφη, είναι κακό. Όταν η λεχώνα είναι ασαράντιστη δεν πρέπει να δει λείψανο.
Μόλις γεννηθεί το παιδί, έρχεται ο παπάς και διαβάζει ευχή και στη μητέρα και στο παιδί και φεύγουνε τα ξωτικά. Στις σαράντα μέρες, παίρνει το παιδί το απόγευμα του Σαββάτου και πάει στην εκκλησία να το σαραντίσει. Όταν το παιδί έχει ζηλώματα, δηλαδή είναι πολύ ματιασμένο (νεραϊδοπαρμένο), βάζουνε τα ρούχα του στο σταυροδρόμι για να τα γρασκελίσουνε εκείνοι που είναι γεροί και να φύγει ο ζηλώματος.

Περισσότερα... »
21:30
ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΓΑΜΟΥ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αφήγηση της Χρυσούλας Ντόγκα από την Οιχαλία, γεννημένη το 1889:

Κείνα τα χρόνια, το κορίτσι ήτανε πολύ δεσμευμένο και ο αδερφός, ο πατέρας και η μάνα, το φυλάγανε και δε μπόρεγε να πιάσει αγάπη. Αν όμως ήτανε καμιά ζωηρή και έξυπνη πολύ, μπορούσε να τα φτιάξει με κανένα χωριατόπαιδο, κρυφά πια κι απ’ το Θεό. Και όταν το προξενεύανε από διάφορα χωριά και διάφορους ανθρώπους και τη βιάζανε να παντρευτεί, εκείνη έλεγε δεν παντρεύομαι, έτρωγε πολύ ξύλο και τότε έλεγε στη μάνα της ότι αγαπά κάποιον στο χωριό και η μάνα της, πλάγια – πλάγια τόλεγε στον πατέρα. Μετά ο αγαπητικός έβαζε το πατέρα και έστελνε προξενητή στη νύφη και τα τελειώνανε και την έπαιρνε. Και καμιά φορά, αν δεν τον ήθελε ο πατέρας της, την έπαιρνε κρυφά και έφευγε. Ο πατέρας της την ξεπαίδιζε και δεν της έδινε ούτε προίκα ούτε τίποτα.
Σε κανά χρόνο το αργότερο τα ξαναφτιάχνανε.
Σπάνιο πράμα να σκοτώσει η σειριά της νύφης τον γαμπρό και να ντουφεκιστούνε.
Παντρεύονταν με συγκέσιο τα κορίτσια που ήταν άβγαλτα και δεν είχαν έρωτα με κανένα, τα πάντρευε ο πατέρας, ο αδερφός, ο ξάδερφος, η συγγένεια.
Άμα του άρενε ο γαμπρός του πατέρα και του αδερφού, τα φτιάχνανε με τον γαμπρό και δε ρωτάγανε την νύφη, μόνο της λέγανε σε παντρεύουμε με το τάδε. Της λέγανε ότι δεν έχει κανένα λόγο κι ότι εκείνο που σου δίνουμε θα το πάρεις.
Μετά κανονίζανε μια μέρα και πηγαίνανε οι συμπέθεροι (μόνο άντρες: γαμπρός, πεθερός, ένας ξάδελφος, ένας μπάρμπας, για να βεβαιώσουνε το συγκέσιο) στο σπίτι της νύφης, για να δούνε τη νύφη και η νύφη τον γαμπρό.
Κείνο το βράδυ, (πάντοτε βράδυ, για να μη βλέπουν οι γείτονες και κατηγορήσουνε μέχρι που να βάλουνε δεχτυλίδι και μετά το μαθαίνανε οι χωρικοί) δίνανε τα χέρια και άμα ήτανε βέβαιο το συγκέσιο, σφάζανε μια κότα (συνήθως) και βάζανε τραπέζι.
Μετά 5 – 8 μέρες πήγαινε του γαμπρού η μάνα στο σπίτι της νύφης, για να τη δει κι αν είχε κανά δωράκι της έρρινε. Μαζί πήγαινε ο γαμπρός, ο πεθερός και όλοι εκείνοι που πήγανε και τα φτιάξανε και όλοι οι στενοί συγγενείς και οι φίλοι και κάνανε ανοιχτές αρρεβώνες.
Πηγαίνανε με μισό ή ένα αρνί, με μια τσότρα κρασί (ξύλινο μπουκάλι), με κεντητή πίττα η πεθερά (πάνω στη πίττα βάζανε οι κοπελούδες που παγαίνανε να ζημώσουνε την πίττα της πεθεράς, από ζυμάρι, ότι θυμότανε η κάθε μία: φίδι, χελιδόνι, γαρίφαλο, τριαντάφυλλο, πλατανόφυλλο. Τη ζυμώνανε, τη κεντούσανε, την αλείφανε με αυγό και τη ρίχνανε στο φούρνο του σπιτιού).
Μετά η νύφη έκανε τραπέζι και τρώγανε και πίνανε μέχρι τα χαράματα. Έπειτα το πρωί η νύφη έριχνε στη πεθερά ομπαρέζι (μαντίλι καλαματιανό) και σ’ όλους τους άλλους έριχνε μαντήλι μεταξωτό που το λέγανε μεσίνα και το κάρφωνε μ’ ένα καρφιτσάκι στο πέτο αριστερά.
Την ίδια βραδιά μιλούσανε οι δυο συμπέθεροι και κανονίζανε πότε θα γίνουνε οι γάμοι. Άμα ήτανε κοντά γιορτές το κάνανε, άμα δεν ήτανε ορίζανε το μήνα. Μέχρι που να γίνει ο γάμος, η νύφη έβαζε μπρος τα προικιά της, ότι της έλλειπε να φτιάξει.
Ο γαμπρός βλεπότανε με τη νύφη και κάθε βράδυ και μια φορά τη βδομάδα και δυο, ανάλογα τις δουλειές που είχε.
Πάντοτε Κυριακή παντρευότανε.
Όταν ερχότανε η εβδομάδα για να τη πάρουν τη νύφη, τη Παρασκευή είχε τα προικιά της, όσα είχε και δεν είχε, μάλλινα και πάνινα πάνω στα τραπέζια, στα κρεβάτια, στους καναπέδες και σ’ ότι άλλο ήταν στο δωμάτιο, για να τα βλέπουνε.
Κάλαγε όλο το χωριό και όποια φιλενάδα είχε να πάνε να δούνε τα προικιά της νύφης. Η κάθε μία που πήγαινε, πήγαινε και κουφέτα, τριανταφυλλόφυλλα, άνθη, ρύζι και τα ρεντάγανε στα προικιά και λέγανε καλορίζικα στη νύφη. Κι ερχότανε κι ο γαμπρός με δυο, τρεις φίλους του και τα ρένταγε με μια χούφτα γαζέτες (κέρματα) και οι φίλοι του το ίδιο.
Για τους φίλους δεν ήτανε και τόσο υποχρεωτικό, όγιος ήθελε.
Στα προικιά πιάνανε το χορό και χορεύανε, κορίτσια και παιδιά.
Αν ήτανε ο γαμπρός μέσα στο χωριό, τη Παρασκευή έστελνε και τα ‘παιρνε, άμα ήτανε από ξενοχώρι ερχότανε το Σάββατο το πρωί και τα ‘παιρνε με κάρα. Από τη Τετάρτη κάλαγε ο γαμπρός για το γάμο. Έστελνε ένα άνθρωπο από τη σειριά του και τους έλεγε, ότι τη Κυριακή παίρνω τη γυναίκα. Αυτοί δεν πηγαίνανε δώρα, μόνο απαραίτητα πηγαίνανε μια μεσίνα και τη ρίχνανε στη πλάτη του γαμπρού όταν ξεστεφάνωνε ο παπάς.
Πρώτα στεφανώνανε στο σπίτι και που και αριά στην εκκλησία.
Ο γάμος, τα στεφανώματα γινόντουσαν τ’ απόγευμα.
Η νύφη φόραγε νυφικά. Τ’ αγόραζε και τά ‘φτιανε στη μοδίστρα, δε τά ‘φτιανε μόνη της.
Και ροζ φτιάνανε και πράσινα και άσπρα. Ήτανε μακριά και με ουρά μάλιστα, ποτέ κοντά. Τα παλικάρια φοράγανε φουστανέλες και ο γαμπρός καμιά φορά ευρωπαϊκά.
Ο γαμπρός για να πάρει τη νύφη ερχότανε με όργανα: τύμπανα, πίπιζες, κλαρίνα και ότι είχε ο καθένας. Τα όργανα πηγαίνανε μπροστά και πίσω τα συμπεθεριά.
Όταν ερχότανε ο γαμπρός για να πάρει τη νύφη, έφερνε και δύο κάνιστρα. Μέσα το ένα είχε λουλούδια, κουφέτα, δίπλες και το άλλο είχε της νύφης τα παπούτσια, του κουμπάρου το φόρεμα για τη νύφη και τα νυφικά της νύφης, που τα έπαιρνε η νύφη και ντυνότανε μετά το κόψιμο της πίττας. Τα κάνιστρα τα πηγαίνανε δυο μικρά παιδιά μπροστά.
Ο γαμπρός έφερνε το κουμπάρο.
Ο παπάς τους στεφάνωνε.
Στης νύφης το σπίτι ήτανε μαζωμένη της νύφης η σειριά. Η νύφη ήτανε κρυμμένη σ’ ένα δωμάτιο και δε θα παρουσιαζότανε. Όταν ήταν έτοιμοι για τα στεφανώματα, ο μπραζέρης πήγαινε στη νύφη και κόβανε τη πίττα. Από πίσω από τη νύφη ήτανε η σειριά της και πίσω από το μπραζέρη ήτανε οι συμπεθέροι του γαμπρού, αλλά ο γαμπρός δεν ήτανε. Από τη μια μεριά έπιανε τη πίττα η νύφη και από την άλλη ο μπραζέρης και τραβάγανε ποιος θα πάρει τη περισσότερη. Γινότανε ένας μεγάλος σάλος.
Όσο πίττα έκοβε η νύφη την έδινε σε μια φίλη της και την μοίραζε αυτή από μια μπουκιά στον καθένα σε όλη τη σειριά της νύφης και ο μπραζέρης στη σειριά του γαμπρού μοίραζε τη πίττα που έκοβε. Τότε πια τη μοιράζανε τη πίττα, τη τρώγανε και πηγαίνανε ο μπραζέρης να φορέσει στη νύφη τη μία κάλτσα και το ένα παπούτσι και μέσα στο παπούτσι έβαζε όσα λεφτά είχε. Μετά ο μπραζέρης έπαιρνε τη νύφη και την έδινε του γαμπρού και γινότανε η στέψη.
Ο παπάς τους στεφάνωνε.
Τις λαμπάδες τις κράταγε ο κουμπάρος, ο γαμπρός, η νύφη και ο μπραζέρης. Ο μπραζέρης ήταν απαραίτητος.
Όταν ξεστεφανώνανε, η νύφη φίλαγε του πατέρα της και της μάνας της το χέρι και το πόδι. Ο γαμπρός χαιρέταγε τα πεθερικά του. Ο πεθερός και η πεθερά της νύφης δε πηγαίνανε στο συμπεθεριό αλλά τη περιμένανε στο σπίτι τους.
Μετά τη στέψη βγάνανε κανά κρασί και δίπλες. Μετά τα στεφανώματα έπαιρνε ο γαμπρός τη νύφη και πηγαίνανε όλοι στου γαμπρού το σπίτι.
Στα κάνιστρα που είχε φέρει ο γαμπρός, μετά βάζανε τα δώρα της νύφης, τα φορέματα κυρίως.
Μετά φεύγανε μπροστά τα όργανα, πίσω τα κάνιστρα, πίσω ο γαμπρός και η νύφη, ο κουμπάρος κι ο μπραζέρης και μετά το συμπεθεριό.
Σε όλο το δρόμο μέχρι του γαμπρού το σπίτι παίζανε τα όργανα, αν δεν είχανε όργανα πηγαίνανε με τραγούδια.
Πηγαίνοντας στου γαμπρού το σπίτι η νύφη, η πεθερά είναι στο σπίτι με μια μεσίνα και τους πιάνει με τη μεσίνα από το λαιμό και τους δυο μαζί και τους τραβάει μαζί μέσα. Μπροστά στη πόρτα η πεθερά έχει ένα σίδερο, η νύφη πατάει το σίδερο, αλλάζει αχνάρι και μπαίνει στο σπίτι (τόχανε το σίδερο για να γίνει η νύφη σιδερένια).
Κι όταν καθίσει η νύφη κι ο γαμπρός, μέσα που θα μπούνε, καταφτάνει η πεθερά με μια κούπα μέλι και μ’ ένα κουταλάκι να τους μελώσει.
Τότε πια το συμπεθεριό επιμένει να σηκωθεί η νύφη να χορέψει. Η νύφη βγαίνει έξω από το σπίτι και χορεύει, για να τη δει ο κόσμος που είναι έξω από το σπίτι μαζεμένος, γιατί τότε μαζευότανε πολύς κόσμος και από τα γύρω χωριά για να δούνε μια νύφη και δε τους χώραγε το σπίτι. Χόρευε πρώτα η νύφη, ο κουμπάρος δεύτερος, ο γαμπρός και ο μπραζέρης και οι στενοί συγγενείς. Αν είχε ο γαμπρός όργανα, χόρευε η νύφη με τα όργανα, αν δεν είχε, της λέγανε οι φιλενάδες της το τραγούδι το νυφικό.
Το βράδυ κάνανε το τραπέζι. Τα φαγητά: αρνιά ψητά, γουρνοπούλες, σούπες, σαλάτες, τυριά, ότι είχανε.
Τρώγοντας σηκώνανε κουπάρια (προπόσεις). Πρώτα σήκωνε ο κουμπάρος κι έλεγε: «αυτό το ποτηράκι το πίνουμε στην υγειά των νεονύμφων. Να ζήσουνε ευτυχισμένοι». Έπειτα όλοι γύρω σηκώνανε κουπάρια, για τη νύφη, το γαμπρό, το κουμπάρο, τη πεθερά, το πεθερό και ο ένας για τον άλλονε.
Μετά το φαΐ, η πεθερά έκανε μάτι της νύφης και η νύφη πρώτη από το γαμπρό έφευγε από το τραπέζι και καληνύχτιζε. Μετά σηκωνότανε κι ο γαμπρός και καληνύχτιζε κι αυτός.
Οι νυφάδες μένανε στο σπίτι του πεθερού, δε φτιάνανε από την αρχή δικό τους σπίτι.
Μέσα στη νύχτα, όταν ο γαμπρός έβρισκε τη νύφη εντάξει (παρθένα), άνοιγε το παράθυρο κι έρρινε με τη κουμπούρα μια πιστολιά, δυο ή τρείς. Η πεθερά τότε το άκουγε και καταλάβαινε ότι η νύφη είναι εντάξει.
Τότε πήγαινε η πεθερά και γιόμιζε τη ποδιά της καρύδια και τα έρρινε πάνου στη τραπεζαρία, που συνεχίζανε να τρώνε και να πίνουνε οι συμπεθέροι. Τότε σηκώνανε οι συμπεθέροι κουπάρια πολλά και το γλέντι άναβε.
Το γλέντι κράταγε μέχρι τη Τετάρτη, γιατί ο κάθε καλεσμένος πήγαινε το αρνί του και το κρασί του κι έτσι είχανε να τρώνε και να πίνουνε.
Τη Τετάρτη το πρωί που εσκόρπαε ο γάμος, η νύφη ήτανε υποχρεωμένη να ρίξει ένα μαντήλι του κάθε καλεστικού (καλεσμένου). Χαιρετάγανε τη νύφη και πήγαινε ο καθένας στο σπίτι του.
Στις 8 μέρες έφτιανε η νύφη τη πίττα, παίρνανε το κρασί και τ’ αρνί τους και πήγαινε ο γαμπρός, η νύφη, ο πεθερός, η πεθερά και κανένας στενός συγγενής στο σπίτι της νύφης. Πηγαίνανε Σάββατο βράδυ, τρώγανε πίνανε γλεντάγανε και φεύγανε τη Κυριακή τ’ απόγευμα. Αυτά τα λέγανε πιστρόφια. Στις 15 μέρες πήγαινε η μάνα της νύφης, ο πατέρας, τ’ αδέρφια και κανένας συγγενής, στου γαμπρού το σπίτι. Το ίδιο και εκείνοι, με πίττα, αρνί, κρασί, γλεντάγανε και την άλλη μέρα φεύγανε. Κι έτσι τέλειωνε το γιόρτασμα του γάμου.
Αν όμως η νύφη δεν ήταν εντάξει, τη στέλνανε πίσω στον πατέρα της και άμα ήθελε ο γαμπρός, ο πατέρας της του έδινε πανωπροίκι (επιπλέον προίκα) για να τη κρατήσει. Άμα δεν το ήθελε ο γαμπρός, την άφηνε, δεν τη κράταε για γυναίκα του. Μερικές φορές όμως ο άντρας το έκρυβε και δε το έλεγε ότι η γυναίκα του ήταν μαγαρισμένη (διακορευμένη).

Όταν οι συμπεθέροι ξεκινούσανε μαζί με τη νύφη από το σπίτι της για να πάνε στου γαμπρού το σπίτι, λέγανε:
Να μη σας κακοφάνηκε που ‘ρθαμε στο χωριό σας
Εμείς τη νύφη πήραμε και το χωριό δικό σας.

Όταν η νύφη έμπαινε μπροστά να χορέψει, οι φιλενάδες της, της λέγανε:
Νύφη μου ωραιότατη που ‘σαι σαν το φεγγάρι
Πόσα φλουριά τα’ αγόρασες αυτό το παλικάρι;
Χίλια φλουριά τ’ αγόρασα και πεντακόσια γρόσια
Όσα κι αν είναι τα ‘δωσα για τη γλυκιά του γλώσσα.

Για το γαμπρό λέγανε οι φιλενάδες της νύφης:
Γαμπρέ μου σε παρακαλώ τη χάρη να μας κάνεις
Αυτό το τριαντάφυλλο να μη μας το μαράνεις
Γαρίφαλο να το κρατείς και μήλο να το παίξεις.

Για τον κουμπάρο λέγανε:
Κουμπάρε που στεφάνωσες και έβαλες στεφάνι
Να δώσει ο Θεός και η Παναγιά να βάλεις και το λάδι.

Περισσότερα... »
21:19
ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΚΗΔΕΙΑΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αφήγηση της Χρυσούλας Ντόγκα από την Οιχαλία, γεννημένη το 1889:

Όταν πρόκειται ο άνθρωπος να πεθάνει τον παραστέκανε. Είναι εκεί οι συγγενείς, η μάνα, ο πατέρας, τα παιδιά και οι γείτονες, όσοι είναι αγαπημένοι.
Πριν πεθάνει τόνε φροντίζουνε να το μεταλάβουνε, αν είναι αμετάλαβος. Αν δε μεταλάβει είναι κολασμένος. Όσοι ‘ναι μες το σπίτι πρέπει να φροντίσουνε να μη τόνε αφήσουνε να πάει αμετάλαβος.
Όταν πεθάνει, αμέσως του πιάνουνε τα σαγόνια και του κλείνουνε τα μάτια μέχρι να κοκαλώσουνε.
Φέρνουνε κρασί και το πλένουνε καθαρά. Τόνε βάνουνε σε καθαρό σεντόνι και τόνε ντύνουνε με τα καλά του ρούχα και στολίζεται σα γαμπρός. Μετά του δένουνε τα χέρια, του δένουνε τα σαγόνια, τα πόδια και τόνε τοποθετάνε σε κάτι πρόχειρο όσο να φέρουνε το κασόνι του. Αμέσως όταν το ‘τοιμάσουνε πάει ένας από το σπίτι και βαράει τη καμπάνα «στα τρία» και πάνε οι χωριάτες και οι συγγενείς με τα λουλούδια και το κερί. Πάει και ο παπάς και του διαβάζει την ευχή και ξαναπάει όταν τόνε βγάλουνε τον άνθρωπο.
Αν πεθάνει απόγιομα, θα τόνε βγάλουνε την άλλη μέρα, για να κιόσει το εικοσιτετράωρο.
Όγιος πάει στο νεκρό και όγια πάει λέει το μοιριολόι του.
Όταν νυχτώσει τόνε σκεπάζουνε μ’ ένα σεντόνι και τόνε ξενυχτάνε οι συγγενείς, οι φίλοι και οι χωριάτες. Άλλοι ξενυχτάνε κι άλλοι κάθουνται τρείς ή τέσσερες ώρες και φεύγουνε. Οι πιο στενείς συγγενείς τόνε ξενυχτάνε.
Μες τη μέση το δωμάτιο έχουνε το νεκρό και ένα γύρω κάθουνται εκείνοι, που τόνε ξενυχτάνε.
Όλη νύχτα καίνε τα κεριά. Το πρώτο κερί που θα φέρει άνθρωπος την ώρα που ξεψύχησε ο νεκρός, θα τ’ ανάψουνε κι αμέσως θα το σβήσουνε, γιατί το θέλουνε να κάψει τρεις βραδιές στο μέρος που ξεψύχησε ο νεκρός. Τη τελευταία βραδιά το αφήνουνε και καίει όλο.
Τη νύχτα δε τονέ μοιριολογάνε αλλά κουβεντιάζουνε, γελάνε και λένε και αστεία για να περάσει η νύχτα. Και λένε αστεία και γελάνε στις κηδείες γιατί μαθές, όταν σταυρώσανε το Χριστό, πήγανε ζούμενα πετούμενα να συλλυπηθούνε τη Παναγία. Όταν φεύγανε, σηκώθηκε και η χελώνα με το χελωνόπουλό της να φύγει και είπε η χελώνα στο χελωνόπουλό της: «σήκω άστρι μου να πάμε». Τότε η Παναγία γέλασε παρά τη πίκρα πούχε και γι’ αυτό και ‘μεις γελάμε στις κηδείες, στα ξενύχτια.
Μόλις φωτίσει, τονέ ξεσκεπάζουνε και του λένε μοιριολόγια μέχρι που τονέ ξεβγάζουνε.
Όταν πρόκειται να τονέ βγάλουνε, έρχουνται παπάδες, τονέ διαβάζουνε πριν βγει από το σπίτι και μετά τέσσερεις συγγενείς ή φίλοι το παίρνουνε στον ώμο και τονέ πάνε στο νεκροταφείο.
Όταν φεύγουνε για να τονέ θάψουνε, παίρνουνε μια στάμνα νερό και το χύνουνε πάνου στο κεφάλι του, όταν τονέ βάζουνε στο τάφο, και τη στάμνα τη σπάνε απάνου στο κεφάλι του.
Άμα είναι όμορφος ο νεκρός λένε ότι κάποιον κι άλλονε θα πάρει μαζί του, ακόμη και όταν γαυγίσουνε τα σκυλιά. Όταν το παίρνουνε για να τονέ θάψουνε, εκείνοι που μένουνε σπίτι, σηκώνουνε τα ρούχα που είχανε στρώσει στο δωμάτιο που ήτανε το πτώμα και σκουπίζουνε απ’ άκρη σ’ άκρη και περιποιούνται το σπίτι.
Ακόμη, όταν φεύγει ο νεκρός, το σπίτι του νεκρού και τα γειτονόσπιτα, χύνουνε το νερό από τις στάμνες και βάζουνε άλλο.
Όταν ο νεκρός περνάει μπροστά από τα σπίτια, κλείνουνε τις πόρτες και τα παράθυρα και κάνουνε το σταυρό τους.
Στο χωριό, οι νιονυφάδες οι αχρόνιαγες, δε πρέπει να δούνε το νεκρό, να πάνε σε μνημόσυνο και να φάνε κόλλυβα.
Ο παπάς ξαναδιαβάζει το νεκρό μετά τη ταφή, ανάβουνε τα κεριά κι έρχουνται στη πόρτα της εκκλησιάς, που είναι ένας δίσκος με παξιμάδια κομμένα κομματάκια ή με κουφέτα.
Όλος ο κόσμος που συνοδεύει τη κηδεία, θα περάσει από τους λυπημένους που είναι στη σειρά. Ένας – ένας θα συλλυπηθεί και θα παίρνει και μια μπουκιά παξιμάδι ή ένα κουφέτο και θα λέει «Θεός συγχωρέσ’ τόνε». Οι στενοί συγγενείς θα πάνε στο σπίτι, οι άλλοι θα φύγουνε.
Μετά τη κηδεία έρχουνται και οι παπάδες πίσω στο σπίτι και διαβάζουνε το μέρος που ήταν το φέρετρο και λιβανίζουνε όσους είναι μέσα στο σπίτι και έξω. Όταν φεύγουνε τους δίνουνε ένα πρόσφορο, για να ψάλουνε το νεκρό σε τρεις μέρες.
Στο σπίτι που πάνε, έχουνε έξω από τη πόρτα δυό τραπέζια κι έχουνε απάνου τυρί τεμαχισμένο, ψωμάκια, κρασί και ποτήρια και παίρνει ένας – ένας και συγχωράει το νεκρόνε.
Το βράδυ κάνουνε τραπέζι στο σπίτι του νεκρού. Έρχουνται οι γείτονες με τα φαγιά τους. Αυτό γίνεται τρεις βραδιές συνέχεια. Τις λέμε παρηγοριές αυτές.
Όταν ο άνθρωπος είναι ασαράντιγος, οι συγγενείς πάνε κάθε βράδυ στο τάφο κι ανάβουνε κερί.
Στις εννιά μέρες κάνουνε μνημόσυνο. Κάνουνε τα ‘νιάμερα. Βράζουνε σιτάρι, φτιάνουνε λαγάνα, κρασί, λάδι για τα καντήλια που τ’ ανάβουνε το βράδυ και το πρωί και γίνεται το μνημόσυνο. Όσοι θέλουνε πάνε.
Μετά μοιράζουνε τα κόλλυβα σ’ όσους είναι μες την εκκλησία και άμα περισσέψουνε τα βγάζουνε έξω στο χωριό και τα μοιράζουνε με κρασί μαζί.
Έπειτα γίνεται άλλο μνημόσυνο στις 40. Καλούνε συγγενείς και φίλους και πάνε στο μνημόσυνο. Όπως γίνεται στις εννιά γίνεται και στις σαράντα αλλά εδώ είναι περισσότερος κόσμος καλεσμένος. Έπειτα γίνεται το τρίμηνο, το εξάμηνο, με τον ίδιο τρόπο. Και τα χρονιάσματα πια.
Όταν πεθάνει ο νεκρός, αμέσως παν και παίρνουνε το πένθος και το κρεμάνε στη πόρτα του σπιτιού (μαύρο πανί με τ’ όνομα του νεκρού). Το πένθος το κρατάνε μέχρι τα χρονιάσματα.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 20.01.2010
23:10
To ιστολόγιό μας στην "ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΦΩΝΗ"
» Μερόπη Μεσσηνίας

Είναι ιδιαίτερη η τιμή για το ιστολόγιό μας η αναδημοσίευση άρθρου μας στην εφημερίδα Μακεδονίας – Θράκης «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΦΩΝΗ».
Η «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΦΩΝΗ» είναι εφημερίδα που εκδίδεται από τον σύλλογο Μεσσηνίων που διαμένουν στη Μακεδονία και στη Θράκη «Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑΣ» (Τέλλος Αγαπηνός).
Ο Γενικός Γραμματέας του συλλόγου, μας «ανακάλυψε» και επικοινωνώντας μαζί μας, μας έκανε γνωστό το ενδιαφέρον του και τη πρόθεσή του να αναδημοσιεύσει στην «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΦΩΝΗ» το άρθρο μας για τους τοπικούς ιδιωματισμούς. Δημοσιεύτηκε στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, το οποίο και μας απέστειλε, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον σύλλογο των συμπατριωτών μας και τις σπουδαίες δραστηριότητές του.
Ο «ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑΣ» με το σύνολο των δραστηριοτήτων του μας κάνει όλους τους Μεσσήνιους υπερήφανους. Πρόσφατα δημιούργησε και διαδικτυακή σελίδα μέσα από την οποία μπορείτε να γνωρίσετε τον δραστήριο σύλλογο των συμπατριωτών μας. Επισκεφτείτε τον στον σύνδεσμο: Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑΣ

Περισσότερα... »
04:00
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ... 19ο ΑΙΩΝΑ!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Μέσα από σελίδες παλιών εφημερίδων προβάλουμε μια μικρή ανθολογία δημοσιευμάτων. Τοπικές ειδήσεις, κοινωνικά, διαφημίσεις και... περίεργα. Όλα αντανακλούν το χρώμα και το ύφος μιας άλλης εποχής.

ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟΝ ΑΜΑΞΩΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ - ΚΟΥΡΤΑΓΑ ΚΑΙ Τ' ΑΝΑΠΑΛΙΝ
Επιθυμούντες να καταστήσωμεν όσον ένεστι άνετον και εύκολον των ταξειδιωτών την μετάβασιν απο Μελιγαλά εις Κούρταγα και τ' ανάπαλιν συνεστήσαμεν εταιρίαν προς τον σκοπόν τούτον.
Όθεν φέρομεν εις γνώσιν του κοινού, ότι έχοντες εξ (6) αμάξας στερεάς κομψοτάτας και φιλοκάλως ηυπρεπισμένας μεθ' ικανού αριθμού ίππων πρώτης τάξεως αναλαμβάνομεν, ίνα μεταφέρωμεν πάντα κύριον και κυρία μετά των συνήθων ταξειδιωτών τους αποσκευών, εγγυώμενοι προθυμίαν απαράμιλλον, καθαριότητα άνεσιν ασφάλειαν και πάσα εκδούλευσιν ην ήθελον απαιτεί αξιότιμοι επιβάται. Ίνα δε καταστήσωμεν το δι' αμαξών ταξείδιον κατά το ειρημένον τμήμα προσιτόν και εύκολον εις πάντας, όπερ ως γνωστόν είνε απολύτως τερπνότερον του σιδιροδρομικού απεφασίσαμεν να ορίσωμεν τιμάς εκτός συναγωνισμού και ορίζομεν την τιμήν δι' έκαστον επιβάτην εις δρχ (3), ενώ για το αυτό διάστημα ο σιδηρόδρομος έχει κανονίσει το εισιτήριον εις δραχμάς 5. Δια να εξαντλήσωμεν δε πάσαν δυνατήν ευκολίαν και αποβώμεν επωφελείς και εις τυχόν εκκινήσαντας πεζή, δηλούμεν ότι στέργομεν και την τούτων μεταφοράν κατά το υπόλοιπον διάστημα επί τη βάσει της ορισθείσης τιμής των δραχμών 3 μετριαζομένης αναλόγως του πεζή διανηθέντος διαστήματος. [...]. 02/11/1897 ΕΥΝΟΜΙΑ αρ. φ. 135

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
Την παρελθούσαν εβδομάδα εν Τσαουσίω της Οιχαλίας εγκατέλειπεν ματαιότητα του κόσμου τούτου η σύζυγος του μεγαλεμπόρου Δημτρ. Γυφτάκη. Η ατυχής το γένος έλκουσα εκ της οπ' αρετή καυχωμένης οικογενείας των Σταθουλόπουλων συζήσασα μετά του συζύγου της Δημητρίου εν παραδειγματική αρμονία και αγάπη και εγκαταλείψασα τέσσαρα τέκνα α ανέθρεψε ως ενάρετη οικοδέσποινα και φιλόστοργος μήτηρ δια του θανάτου της εβαρυπένθισε πάντας τους γνωρίζαντες αυτήν. Και η εκεί κοινωνία βαρυαλγούσα εν μεγάλη επιβλητικότητι παρηκολούθησε την κηδείαν της ο δ' εκεί αξιόλογος Διευθυντής του ιδιωτικού Εκπαιδευτηρίου Κος Β. Στεφανούρης δια λόγου επικηδείου εν μεγάλη συγκινήσει εξύμνησε της αρετής της θανούσης τα μόνα αθάνατα τέκνα της. 1899, 4 Ιανουαρίου, Θάρρος αρ. φ. 1

ΔΗΜΟΤΙΚΑΙ ΕΚΛΟΓΑΙ: Οιχαλίας υποψήφιοι Δήμαρχοι
Κ. Σταθουλόπουλος ή Οιχαλιώτης, Γ. Πίκουλας, Γ. Λυμπερόπουλος, Π. Σκλήρης, Κ. Δεληγιάννης, Ιωάν. Α. Νικολαϊηδης, Π. Φωτόπουλος, Δημ. Δημόπουλος, Μιχαήλ Β. Φωτεινός, Δημ. Τσαγκάρης και Παν. Χονδρός. 1899, 13 Αυγούστου, Θάρρος, αρ. φ. 165

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ
Ποιούμαι γνωστόν τοις κατοίκοις των χωρίων Οιχαλίας και των πέριξ δήμων ότι επανελθών εσχάτως εξ Ευρώπης ένθα συνεπλήρωσα τας Ιατρικάς μου μελέτας επιδοθείς εις τε τα Παθολογικά και Χειρουργικά νοσήματα εγκατεστάθην οριστικώς εις Μελιγαλά ως Ιατρός ένθα εξασκώ το Ιατρικόν μου επάγγελμα δηλών άμα ότι τους πτωχούς θέλω επισκεύπτεσθαι δωρεάν.
Κατοικώ δε εις την οικίαν του Ιατρού κ. Β. Γκονοπούλου.
Εν Μελιγαλά τη 15η Μαίου 1900
Ο Ιατρός
ΑΝΤ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
1900, 11 Ιουνίου, Θάρρος, αρ. φ. 384

Εν Αλή - Τσελεπή ο χωροφύλαξ Πολυχρονόπουλος Γεώργ. Ετραυμάτισε επικινδύνως τον συνάδελφόν του χωροφύλακα Μπαρτζίν Νικόλαο ένεκεν προηγούμενων αφορμών. 1897. 17 Αυγούστου, ΕΥΝΟΜΙΑ, αρ. φ. 124

ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ
Συνελλήφθησαν χθες υπό των οργάνων της καταδιώξεως της Αστυνομίας περί την 8ην μ.μ. ώραν και παρεδόθησαν εις την ενταύθα Εισαγγελικήν αρχήν ο εκ του χωριού Σκάλας Αλεξ. Πουλικάκος και η εκουσίως υπ' αυτού απαχθείσα Αδαμαντία θυγάτηρ Κωνστ. Πολυχρονοπούλου. Θάρρος, 1902, 18 Αυγούστου

Η ΣΥΑΛΗΨΗΣ ΤΩΝ ΕΝΟΧΩΝ ΤΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ ΤΣΑΟΥΣΙΟΥ
Συνελήφθη χθες υπό του δραστηρίου ανθυπομοιράρχου Αριστομένους Κουκή ο διαπράξας προ ημερών την ληστείαν εν τω χωρίω Τσαούσι της Οιχαλίας Ιωάν. Ηλ. Βόγκας εκ του χωρίου Ψάρι του δήμου Δωρίου, ως και ο συνένοχος αυτού Κων. Γιαννόπουλος εκ Τσαουσίου. Οι συλληφθέντες ήχθησαν ενταύθα και παραδόθησαν εις τον Εισαγγελέα. 1902, 17 Αυγούστου, Θάρρος, αρ. φ. 1017

ΣΠΕΡΜΑΤΟΚΤΟΝΟ
Το ιδεώδες προφυλακτικόν μέσον των γυναικών και των ανδρών.
Το φάρμακον τούτο είναι το μόνον ασφαλές κατά των μολυσματικών νόσων και εναντίον της συλλείψεως ως κατέστρεφεν τα σπέρματα ζωάρια.
Μια δοκιμή θα σας πείση.
Πωλείται ενταύθα εν τω φαρμακείω του κ. Ευθ. Βλαντασοπούλου. Εκεί θα εύρητε και το λαμπρόν αρωματικόν φάρμακον των τριχών Suampoine. 1910, 27 Μαΐου, Θάρρος, αρ. φ. 3435

ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΓΙΓΑΝΤΩΝ
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΕΥΡΗΜΑ
ΕΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑ
ΔΥΟ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΟΙ ΣΚΕΛΕΤΟΙ
-ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ–
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ΕΝ ΤΩ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩ
-Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ.
Εκ θετικής και λίαν αξιοπίστου πηγής ανακοινούται ημιν, ότι εν τινι χωρίω της Μεσσηνίας ανευρέθησαν προ τινος ανασκαπτομένου αγρού τινος δύο γιγάντιοι σκελετοί ανθρώπων, μήκους τριών και ημίσεος περίπου μέτρων.Ο κάτοχος αυτών κατώρθωσε να τους μεταφέρη λάθρα εις Καλάμας, όπου και τους φυλάττε, καραδοκών την ευκαιρίαν όπως τους εξαγάγη εις το εξωτερικόν. Εμάθομεν δ’ ότι ο κύριος ούτος ήλθεν ήδη εις διαπραγματεύσεις μετά της διευθύνσεως του εν Παρισίοις Παλαιοντολογικού μουσείου, και ζητεί υπέρογκον χρηματικόν ποσόν προς πώλησιν των σκελετών.
Εν αποτυχία δε της εκεί πωλήσεως έγραψεν εις φίλους του εν Βερολίνω και Λονδίνω, όπως ερωτήσωσι τι προσφέρουσι τα εκεί Παλαιοντολικά μουσεία προς απόκτησιν των δύο σκελετών.
Έχει γνώσιν των ευρημάτων τούτων η Αρχαιολογική Εταιρεία;
1900, 7 Αυγούστου, ΕΜΠΡΟΣ

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 17.01.2010
16:16
ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το τριώδιο άνοιγε συνήθως στo χωριό μας με το σφάξιμο των χοιρινών. Μαζί με το καλό αποκριάτικο φαγοπότι άρχιζαν και τα διάφορα αποκριάτικα γλέντια που αποκορυφώνονταν την "τσικνο-Πέφτη", την Τυρινή αποκριά και την Καθαρά Δευτέρα.
Οι βασικές και κυρίες εκδηλώσεις της αποκριάς ήταν οι φωτιές που ανάβονταν στις διάφορες γειτονιές και το μασκάρεμα.
Σοβαρό ρόλο για την επιτυχία του γλεντιού στις γειτονιές με τις φωτιές έπαιζαν τα παιδιά κάθε γειτονιάς, γιατί αυτά έπρεπε να εξασφαλίσουν τα ξύλα - πολλά ξύλα - για να διατηρηθεί πολλές ώρες η φωτιά και μαζί μ' αυτή και το γλέντι.
Συνήθως οι φωτιές ανάβονταν Σαββατοκύριακο, που ήταν ξεκούραστοι οι άνθρωποι ή δεν είχαν δουλειές την επόμενη. Όλη την ημέρα τα παιδιά ή και από την προηγούμενη ξεχύνονταν στα χτήματα για να φέρουν ξύλα ή ζητούσαν κι από τα σπίτια. Σωριάζονταν ολόκληροι σωροί, κυρίως από κληματόβεργες, και όταν νύχτωνε καλά και τελείωνε το βραδινό φαγητό, ανάβονταν οι φωτιές. Περιττό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά παράβγαιναν ποια γειτονιά θα έχει τα περισσότερα ξύλα και τη μεγαλύτερη φωτιά.
Μετά το άναμμα της φωτιάς, έβγαιναν σιγά - σιγά οι γειτόνισσες κι άρχιζαν το τραγούδι και τον χορό. Γύρω - γύρω κάθονταν οι γριές και οι ηλικιωμένες, ενώ οι νέες πιάνονταν στο χορό. Έπειτα έρχονταν και οι άντρες, κυρίως νέοι, ανύπαντροι και παντρεμένοι. Στο μεταξύ έρχονταν και μερικοί μασκαρεμένοι και το κέφι άναβε. Το "μασκαριλίκι" ήταν κυρίως μουντζούρεμα προσώπων για να μη γνωρίζονται μεταξύ τους ή αλλαγή... φύλου. Οι άντρες ντυνόντουσαν γυναίκες και οι γυναίκες άντρες. Κάτω από την κάλυψη του μασκαρέματος, τα αστεία ήταν πολύ τολμηρά, όπως και τα τραγούδια και όλα τα καμώματα.
Συνηθιζόταν ακόμη να φεύγει μια παρέα γλεντζέδων και μασκαρεμένων από τη μια γειτονιά για να πάει σε άλλη. Τότε το κέφι άναβε πιο πολύ, γιατί συναγωνίζονταν ποια γειτονιά θα χορέψει καλύτερα, ποιοι θα κάνουν τα πιο έξυπνα αστεία, πώς και ποιους μασκαρεμένους θα αναγνωρίσουν κλπ.
Το γλεντοκόπι στις αποκριάτικες φωτιές κρατούσε ολόκληρο το τριώδιο με ιδιαίτερη έξαρση το τελευταίο Σαββατοκύριακο, της Τυρινής.
Ακόμη πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι δεν ήταν στο ίδιο μέρος κάθε χρόνο οι φωτιές για διάφορους λόγους.
Της Καθαρής Δευτέρας το γλέντι και το ξεφάντωμα είχε άλλη μορφή. Την μέρα αυτή ήταν η αποκορύφωση της καρναβαλίστικης κραιπάλης. Ενώ σε άλλες περιφέρειες το καρναβάλι αποκορυφώνεται την Κυριακή το βράδυ, στην περιφέρειά μας και στην Μερόπη η αποκορύφωση ερχόταν την Καθαρή Δευτέρα. Λέγανε συνήθως: "τι θα ντυθείς την Καθαρή Δευτέρα, ή που θα πας την Καθαρή Δευτέρα;" κλπ.
Και πράγματι, πρωί πρωί άρχιζε η κυκλοφορία των μασκαράδων, τα δημόσια τραπεζώματα και τα γλέντια με λαγάνες, ταραμάδες, χαλβάδες, σκόρδα και μαρούλια και άφθονο κεχριμπαρένιο κρασί στις μπουκάλες. Τα δημόσια αυτά τραπεζώματα (παρέες - παρέες φίλων ή συγγενών) γινόντουσαν στα πεζοδρόμια των καφενείων, έξω από τα ταβερνεία και στους χώρους έξω από τις εκκλησίες, όπου στήνονταν και χοροί. Ταυτόχρονα ομάδες μασκαράδων πήγαιναν και έρχονταν πέρα - δώθε στα σπίτια και στα μαγαζιά τραγουδώντας ή κάνοντας άλλου είδους μασκαριλίκια.
Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του γλεντιού της Κ. Δευτέρας ήταν η μετακίνηση των μασκαρεμένων επάνω σε γαϊδούρια, περισσότερο άλογα ή κάρα από χωριό σε χωριό. Ερχόντουσαν στη Μερόπη ομάδες μασκαρεμένων από άλλα χωριά και δικές μας ομάδες πήγαιναν στα άλλα χωριά (Οιχαλία, Σιάμου, Κατσαρού, Λουτρό, Φίλια, Σαντάνι κλπ.) και τότε γινόταν του "Κουτρούλη ο γάμος".
Τότε διακρίνονταν οι "τραγουδιστές - χορευτές - ασίκηδες".
Ταυτόχρονα τα γλέντια έδιναν κι έπαιρναν και στις ταβέρνες, όπου άλλοι τύποι, πιο σιγανοί και... πρακτικοί, που απέφευγαν τα " λαοκρατικά και οχλοκρατικά" ξεφαντώματα, επιδίδονταν κυρίως σε πράξεις ουσίας και ωφέλιμες, δηλαδή να τρώνε και να πίνουν αθόρυβα... μέχρι σκασμού!
Το γλέντι της Κ. Δευτέρας έκλεινε πολλές φορές πολύ αργά το βράδυ, όταν πια χορτασμένοι απ' όλα και κατάκοποι όλοι, ρίχνονταν στα στρωσίδια τους με τις ευχές: "καλή σαρακοστή και του χρόνου".

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 15.01.2010
14:42
Η εκπαίδευση και τα σχολεία της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας
Η Μερόπη, δικαιούται όσο ελάχιστα χωριά και πόλεις στην Ελλάδα να είναι υπερήφανη για τα σχολεία της και την εκπαιδευτική της ιστορία και υπόσταση.
Αυτό θα επιχειρήσουμε να τεκμηριώσουμε στην παρούσα ανάρτηση, παρουσιάζοντας την πορεία της εκπαίδευσης στη Μερόπη από την ίδρυση του πρώτου της σχολείου μέχρι σήμερα.

Τις δεκαετίες 1880 και 1890, ιδρύθηκαν τα περισσότερα σχολεία στο Νομό Μεσσηνίας. Το δίκτυο όμως των Ελληνικών σχολείων του Νομού αναπτύχθηκε μόνο στις κωμοπόλεις μιας κάποιας σημασίας. Το ότι η Μερόπη ήταν μιας ιδιαίτερης σημασίας κωμόπολη όπως άλλωστε και ο Μελιγαλάς (έδρα του Δήμου Οιχαλίας τότε), διακρίνεται ολοφάνερα από τα παρακάτω στοιχεία:
- Ενώ η επιβολή από την κυβέρνηση Τρικούπη, υψηλών εκπαιδευτικών τελών στα Ελληνικά σχολεία και σε συνδυασμό με την οικονομική κατάρρευση του 1893, καθιστούσε την εκπαίδευση στα σχολεία του νομού δυσπρόσιτη στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, με αποτέλεσμα ακόμη και το κλείσιμο κάποιων από αυτά (Αετού, Σιδιρόκαστρου, Μουζακίου, Πεταλιδίου), στην Μερόπη συμβαίνει το εξής εκπληκτικό: το 1884 ιδρύεται Δημοτικό σχολείο, την τετραετία 1894-98 ιδρύονται δύο ιδιωτικά εκπαιδευτήρια μέσης εκπαίδευσης(!) και το 1901 το Ελληνικό σχολείο Μερόπης.
- Πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα και να αντιληφθούμε το πολυδύναμο των σχολείων της περιοχής μας. Διαβάζουμε μάλιστα, το 1892 στον περιηγητή Bickford-Smith ότι από άποψη αριθμού μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τα μεγαλύτερα σχολεία στην Ελλάδα βρίσκονται στον Μελιγαλά και στο Γύθειο! (R.A.H. Bickford-Smith, Η Ελλάδα την εποχή του Γεωργίου του Α’, μετ. Λυδία Παπαδάκη, Ειρμός, Αθήνα 1993, σ. 218).
- Αυτοί οι ρυθμοί συνεχίζουν να έχουν καλπάζουσα συνέχεια και τις επόμενες δεκαετίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κατά το σχολικό έτος 1910-11, η αναλογία μαθητών μέσης εκπαίδευσης επί 1.000 κατοίκων στη περιοχή μας ήταν 30,7 ενώ το αντίστοιχο της Αττικής ήταν 24,6! Απίστευτο;
Ας δούμε όμως την συναρπαστική ιστορία της εκπαίδευσης και των σχολείων στη Μερόπη.

Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας αλλά και στα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου κράτους, η έννοια της εκπαίδευσης και του σχολείου ήταν ανύπαρκτη στην περιοχή μας.
Τα πρώτα γράμματα εδώ, διδάχτηκαν για πρώτη φορά το 1837. Τα δίδαξε ο Παπαγιαννακόπουλος Θεοδόσης, ένας φωτισμένος δάσκαλος και άνθρωπος, γεννημένος στο Φίλια το 1805. Δεν υπήρχε σχολείο. Η φλόγα της ψυχής του όμως έκανε σχολείο το σπίτι του δεχόμενος εκεί τους μαθητές του.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Το πρώτο σχολείο συνεστήθη στο Τσαούσι, έδρα του Δήμου Οιχαλίας, το 1884, και ήταν δημοσυντήρητο (ΦΕΚ, αρ. φύλ. 129, 4 Απρ. 1884, σελ. 616 β).
Την καθολική μέριμνα για το σχολείο είχε η σχολική εφορεία. Τα μέλη της εκλέγονταν από το δημοτικό συμβούλιο που ήταν και ο κύριος φορέας της εκπαίδευσης. Φρόντιζε για την έγκαιρη πρόσληψη ικανού και καταρτισμένου δασκάλου, την κτιριακή συγκρότηση του σχολείου, την τήρηση του προγράμματος μαθημάτων, και τις εκπαιδευτικές δαπάνες. Αυτές οι τελευταίες βάρυναν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους τον ίδιο τον δήμο, ο οποίος με πολύ κόπο και θυσίες εξοικονομούσε τους απαραίτητους πόρους, επιστρατεύοντας κάθε δυνατό μέσο για τη συλλογή τους: διοργάνωνε κληρώσεις λαχείων, διενεργούσε έκτακτους εράνους, χρησιμοποιούσε μέρος από τα έσοδα των εκκλησιών.
Πρώτος δάσκαλος του σχολείου ήταν ο Ηλιακόπουλος Παναγιώτης (1846-1906), καταγόμενος από το Τσαούσι. Ακολούθησαν υπηρετούντες ως δάσκαλοι μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα οι: Θεοδωρόπουλος Παναγιώτης (1850-1907), Ρουμελιώτης Π. Δημήτριος και Παπαϊωάνου Νικόλαος από το Αλητσελεπή (Οιχαλία).
Ως προς τα μαθήματα του σχολείου, " διδάσκονται εν αυτό υποχρεωτικώς: τα θρησκευτικά, η ελληνική γλώσσα, η αριθμητική, η γεωγραφία, η καλλιγραφία και η γυμναστική, ιδιαίτερης σημασίας αποτέλεσε η άσκηση των μαθητών “εις το καλλιγραφείν”.

Ίδρυση ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων μέσης εκπαίδευσης στην Μερόπη

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1894, ιδρύεται το πρώτο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο στην Μερόπη από τον Θεοδόσιο Θεοδωρόπουλο, το οποίο περιλάμβανε τετρατάξιο Δημοτικό και πλήρες Ελληνικό σχολείο, υπό την επιτήρηση του γυμνασιάρχη Καλαμάτας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1898, ιδρύεται και δεύτερο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο στη Μερόπη, το Ελληνικό σχολείο αρρένων του Βασίλη Στεφανούρη, υπό την επιτήρηση του γυμνασιάρχη Μεσσήνης. Και τα δύο ιδιωτικά εκπαιδευτήρια της Μερόπης βρίσκονταν στον συνοικισμό Τσαούσι. Προκαλεί πράγματι ιδιαίτερη εντύπωση η λειτουργία δύο μάλιστα ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων στη Μερόπη εκείνα τα χρόνια και περισσότερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πληθυσμός του χωριού το 1896 ήταν μόλις 569 κάτοικοι! Κι αυτό, ενώ ήδη είχαν ιδρυθεί και λειτουργούσαν άλλα δύο ιδιωτικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης στον Μελιγαλά. Το γεγονός υποδηλώνει βέβαια τα κενά και τις δυσλειτουργίες της κρατικής μέσης εκπαίδευσης: στο χωριό, μέχρι το 1901, οπότε ιδρύεται το πρώτο Ελληνικό σχολείο, δεν υπήρχε δημόσιο εκπαιδευτήριο μέσης εκπαίδευσης. Παράλληλα, τα σχολεία της Μερόπης εξυπηρετούσαν τις εκπαιδευτικές ανάγκες πολλών άλλων χωριών. Η ίδρυση ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου του Βασίλη Στεφανούρη στο χωριό, αιτιολογείται ως εξής στην καλαματιανή εφημερίδα «Φαραί»: «Η ίδρυσις του Εκπαιδευτηρίου τούτου προώρισται αναμφισβητήτως να πληρώση σπουδαιοτάτην έλληψιν εν τη κωμοπόλει ταύτη και τοις πέριξ χωρίοις, αδυνατούντων των γονέων να αποστέλλωσι τα εαυτών τέκνα προς εκπαίδευσιν και τελειωτέραν μόρφωσιν εις τα λίαν απομεμακρυσμένα των χωρίων σχολεία και λόγω τρυφεράς των τέκνων των ηλικίας και λόγω ελλείψεως επαρκών προς συντήρησιν αυτών υλικών μέσων». (εφ. Φαραί. 6 Οκτωβρίου 1898. φ. 66, σελ. 3).
Στέγαση των ιδιωτικών σχολείων
Αυτό που ενδιέφερε περισσότερο δεν ήταν τόσο ένα μόνιμο σχολικό κτίριο, όσο ένα σχολικό κτίριο κατάλληλο. Τα συγκεκριμένα ιδιωτικά σχολεία της Μερόπης στεγάζονταν σε μισθωμένα κτίρια με διαφορετικό αρχικά προορισμό, τα οποία, μετασκευάστηκαν, ούτως ώστε να ανταποκρίνονται στις σχολικές λειτουργικές ανάγκες και να πληρούν τους όρους υγιεινής που προέβλεπε η υπουργική εγκύκλιος της 15ης Σεπτεμβρίου του 1871 ώστε να εγκριθεί άδεια λειτουργίας: «Το οικοδόμημα, όπου πρόκειται να ιδρυθεί το διδακτήριον, πρέπει να είναι ου μόνον στερεόν, αλλά και κατάλληλος τοποθετημένον εις μέρος δηλονότι ευάερον και αθόρυβον, να μη κείται πλησίον άλλου σχολείου είτε δημοσίου είτε ιδιοσυντηρήτου, να έχη δε και την απαιτουμένην ευρυχωρίαν […] όπως διδάσκονται ούτοι [=οι μαθητές] αστενοχωρήτως […]».
Τα προγράμματα
Τα προγράμματα μαθημάτων και τα διδακτικά βιβλία των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων μέσης εκπαίδευσης έπρεπε να είναι «κατ’ είδος, κατά χρόνον διδασκαλίας και κατά τάξιν, ταυτά τοις εν τοις Δημοσίοις Εκπαιδευτηρίοις διδασκομένοις». Για το λόγο αυτό οι διευθυντές τους, στο τέλος κάθε σχολικού έτους, όφειλαν να υποβάλουν στο Υπουργείο το «βιβλίο ύλης». Στόχος ήταν το κράτος να διατηρεί τα ιδιωτικά σχολεία στο ίδιο επίπεδο με το αντίστοιχο των δημοσίων.
Τα προγράμματα των σχολείων αυτών περιλάμβαναν τα αρχαία ελληνικά, ιστορία, λατινικά, μαθηματικά, φυσικά, γεωγραφία, γυμναστική, μουσική, γαλλικά και «εμπορικά μαθήματα» (πχ. διπλογραφία).
Εποπτεία
Την «υπερτάτην εποπτείαν» αυτών των σχολείων την είχε η κυβέρνηση και οι διάφορες εποπτικές επιτροπές ή ο γυμνασιάρχης της περιοχής. Ωστόσο κατά καιρούς σημειώθηκαν κρούσματα κακής λειτουργίας (χαριστικοί προβιβασμοί μαθητών, κατάταξη σε ανώτερες τάξεις κ.α.). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της κατάργησης το 1895 του εκπαιδευτήριου του Παναγιώτη Δ. Οικονομίδη, στο Μελιγαλά, λόγω «διαγωγής [του διευθυντή] ασυμβίβαστης προς το επάγγελμα αυτού».

Ελληνικό σχολείο Μερόπης

Το 1901 ιδρύθηκε Ελληνικό σχολείο στο Τσαούσιον, όπως προκύπτει από την Επετηρίδα του Υπουργείου των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως του 1907 – 1908. Το μαθητολόγιο, που έχει διασωθεί και χρονολογείται από το 1901, μας δείχνει ότι το σχολείο λειτούργησε αμέσως ως τριτάξιο Ελληνικό σχολείο.
Κατάλογος Ελληνοδιδασκάλων που δίδαξαν στο Ελληνικό σχολείο της Μερόπης
- Κατσικέας Ν. Χρ. (Σχολάρχης) 1905-06 έως και 1910-11
- Μανωλάκος Γ. 1902–03 & 1903-04
- Μαρκόπουλος Γεώργιος 1906-07 & 1907-08
- Μουρούσιας Δ. 1901-02 έως και 1910-11
- Μπαρδόπουλος Γεώργιος 1901-02 & 1904-05
- Οικονομίδης Δ. Παν. 1902-03 & 1903-04
- Παπαδιαμαντόπουλος (Σχολάρχης) 1901-02
- Πολυζωίδης 1908-09 έως και 1912-13
- Πόταρης Κωνσταντίνος 1904-05
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, τόσο προπολεμικά όσο και μεταπολεμικά, η εκπαιδευτική κατάσταση στη Μερόπη αντανακλούσε την εκάστοτε εκπαιδευτική πολιτική του κράτους διατηρώντας τους υψηλούς αριθμούς των μαθητών που φοιτούσαν.
Οι μαθητές μετά το 3/τάξιο Γυμνάσιο Μερόπης συνέχιζαν στο 6/τάξιο Γυμνάσιο Μελιγαλά.

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Δημοτικού σχολείου Μερόπης, ιδιαίτερης ιστορικής αλλά και συναισθηματικής αξίας. Απεικονίζουν τη διάνοιξη των θεμελίων του σχολείου!

Άλλη μια ιστορική φωτογραφία. Είναι από το Γυμνάσιο Μερόπης το έτος 1964.

Η Φωτογραφία είναι από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου του Γυμνασίου Μελιγαλά το 1972. Βλέπουμε την 4η Τάξη, αποτελούμενη από 125 Μαθητές! Διακρίνονται από Αριστερά: Κων/νος Μπερεδήμας (Ζευγολατιό), Γιώργιος Γεωργακόπουλος- Τρούμαν (Μελιγαλά), Αντώνης Μαρούλης (Οιχαλία), Αντώνης Αντωνόπουλος (Μερόπη).
Εκείνο το έτος, το σύνολο των μαθητών του Γυμνασίου Μελιγαλά ήταν περίπου 650, με γυμνασιάρχη τον κ. Παπαθεοδώρου.

Εδώ βλέπουμε την παρέλαση του 6/θέσιου Δημοτικού σχολείου Μερόπης για την 25η Μαρτίου το 1969. Διευθύντρια ήταν η κα Ισμήνη Ανδεοπούλου και συνοδός παρέλασης ο κ. Τσίρος. Σημαιοφόρος είναι ο Αντώνιος Αθανασίου Αντωνόπουλος, παραστάτες (αριστερά) Ελένη Γεωργίου Ηλιακοπούλου καί (δεξιά) Ειρήνη Θυσαυρού Αθανασοπούλου.

Αυτή η φωτογραφία είναι από το Δημοτικό σχολείο Μερόπης, το 1962. Βλέπουμε την κ. Ισμήνη Ανδεοπούλου με τους μαθητές της.

Σήμερα: παρά την πληθυσμιακή συρρίκνωση της περιοχής, παρά την Αθηνοκεντρική πολιτική των κυβερνήσεων, η Μερόπη εξακολουθεί να είναι υπερήφανη στο τομέα της εκπαίδευσης. Αυτή την πολύ βαριά «κληρονομιά» που έχει το χωριό μας στην εκπαίδευση, την διαχειρίζεται και την πάει ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά, το ιστορικότερο σχολείο του χωριού μας, το Δημοτικό σχολείο Μερόπης. Καινοτόμο και πρωτοπόρο, χάρη στη δημιουργικότητα και στην έμπνευση των εκπαιδευτικών του, διατηρεί την παράδοση που το θέλει να ξεχωρίζει.
Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι το Δημοτικό σχολείο Μερόπης είναι το μοναδικό σχολείο από όλο το Νομό Μεσσηνίας που συμμετέχει από πέρσι στο πρόγραμμα του Δικτύου σχολικής Καινοτομίας, αποσκοπώντας να εξελίξει την παιδεία και τη μάθηση μέσα από καινοτόμες δραστηριότητες. Η φωνή του σχολείου ακούστηκε στο συνέδριο της Αθήνας ανάμεσα σε σχολεία "μεγαθήρια", καταφέρνοντας για άλλη μια φορά να εντυπωσιάσει.

Μια ιδιαίτερα πολυσήμαντη δραστηριότητα του σχολείου, είναι η εργασία που διεκπεραιώνουν οι μαθητές της ΣΤ’ και Ε’ τάξης υπό την επιμέλεια της εκπαιδευτικού Έφης Νικολακοπούλου. Η εργασία αυτή έχει ως θέμα την καταγραφή λέξεων της τοπικής μας διαλέκτου χαμένες μέσα στον χρόνο. Όπως αναφέρει η κ. Νικολακοπούλου, σκοπός είναι η διάσωση των λέξεων που χρησιμοποιούσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, αλλά και η επαφή των παιδιών με την παράδοση και τον πολιτισμό. Απώτερος στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η δημιουργία λεξικού, η έκδοσή του σε βιβλίο και η διάθεσή του στο κοινό. Στην εργασία αυτή (έργο πιο σωστά) θα θέλαμε να σταθούμε λίγο περισσότερο. Ουσιαστικά, δεν πρόκειται για άλλη μια εργασία ενταγμένη στις σύνηθες δραστηριότητες ενός σχολείου. Πρόκειται για μια προσπάθεια που έρχεται να καλύψει το απόλυτο κενό που υπάρχει σε επίπεδο βιβλιογραφίας αναφορικά με τον τόπο μας. Το παιδιά του σχολείου μας και η εκπαιδευτικός μας, ανάγονται μέσα από αυτή την εργασία στον πρώτο ιστοριογράφο που γράφει για την περιοχή μας. Διότι δεν πρόκειται για μια απλή καταγραφή λέξεων. Πίσω από αυτές τις λέξεις, μαρτυρούνται οι ασχολίες της καθημερινής ζωής, τα ήθη και τα έθιμα, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τα επαγγέλματα και γενικότερα η οικονομική ζωή, η μόρφωση και η πνευματική ζωή, η θρησκευτικές δοξασίες, η διατροφή, η περίθαλψη, η διασκέδαση και ο ελεύθερος χρόνος, η ενδυμασία, η αρχιτεκτονική, η οικιστική ανάπτυξη, τα ιστορικά κτίσματα, τα τοπωνύμια, η δημογραφική εξέλιξη, η μετανάστευση, οι πόλεμοι και οι αγώνες του παρελθόντος, η προσφορά του τόπου στο εθνικό σύνολο και τόσα άλλα. Αυτό το έργο των παιδιών έχει βαρύνουσα σημασία ειδικά τώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης όπου απειλούνται με εξαφάνιση οι τοπικοί πολιτισμοί και οι γλώσσες λόγω της πολιτισμικής ομογενοποίησης.
Έχει μεγάλη αξία για την διατήρηση της πολιτιστικής μας ταυτότητας ώστε να μη χαθούμε μέσα στο χωνευτήρι της οικονομικής και πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης.
Γνωρίστε το έργο αυτό μέσα από την παρουσίαση της ίδιας της κ. Νικολακοπούλου στον σύνδεσμο:
ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΛΕΞΩΝ

Επισκεφτείτε το σχολείο μας μέσα από την πανέμορφη διαδικτυακή του σελίδα στον παρακάτω σύνδεσμο:
Δημοτικό Σχολείο Μερόπης

Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους μας διέθεσαν το σπουδαίο φωτογραφικό αρχείο. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τον εκλεκτό φίλο από την Αστόρια της Νέας Υόρκης, Παναγιώτη, για το αρχείο που μας έστειλε. Ευχαριστούμε ολόκληρη την Ελληνική ομογένεια για την τιμή που μας έχει κάνει.

Πηγές:
Γενικά Αρχεία του Κράτους
ΑΡΧΕΙΑ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
…………………………………………
Αναστασία Μηλίτση – Νίκα
Η ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ
…………………………………………………..
ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ Α’ & Β’
Μίμη Φερέτου

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 13.01.2010
17:20
Αναθερμαίνεται ο σχεδιασμος δημιουργίας ΧΥΤΥ στο Παλιοροβούνι
» Μερόπη Μεσσηνίας

Μετά το πάγωμα του σχεδιασμού δημιουργίας ΧΥΤΥ στο Παλιοροβούνι του Δήμου Οιχαλίας, το θέμα ξαναέρχεται στο προσκήνιο και αναθερμαίνεται. Ο χαρακτηρισμός της περιοχής ως αναδασωτέας μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές είχε βάλει το θέμα στο συρτάρι. Οι αντιδράσεις της τοπικής μας κοινωνίας και του Δημάρχου μας Ν. Μανιάτη ήταν επίσης αναχαιτιστικός παράγοντας της υλοποίησης του σχεδίου. Οι δυσμενείς και απαξιωτικές αναφορές από πλευράς του προηγούμενου περιφερειάρχη Πελοποννήσου Νικ. Αγγελόπουλου για το Δ.Σ. του Ενιαίου Συνδέσμου Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων ότι τα χρήματα αυτά «πήγαν στο βρόντο», είχε σοκάρει! Όμως... Όμως, η κυβέρνηση άλλαξε, ο περιφερειάρχης αντικαταστάθηκε, και όλοι όσοι "κόβονται" για το καλό μας, ξαναβγήκαν παγανιά... Ο προβληματισμός μας και η ανησυχία μας μετά από την αναθέρμανση του ζητήματος, είναι κατά πόσο μετά τη νέα διάρθρωση του αυτοδιοικητικού χάρτη, όπως αυτός προκύπτει από το σχέδιο «Καλλικράτης» και προβλέπει την συνένωση του δήμου μας με τους Δήμους Ανδανίας, Δωρίου, Είρας και Μελιγαλά, θα υπάρξει συνέχεια της αντίδρασης σε επίπεδο Δήμου; Πόση ευαισθησία θα διαθέτουν για το ζήτημα αυτό τοπικοί παράγοντες προερχόμενοι από άλλες περιφέρειες, π.χ. της Είρας ή του Δωρίου;
Στην "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (9-1-2010) διαβάζουμε: "Μια περιοχή που έχει χωροθετηθεί για συγκεκριμένη χρήση και η οποία καταστρέφεται στη συνέχεια από πυρκαγιά, πιθανόν και να εξαιρείται από τον αυτόματο χαρακτηρισμό της ως αναδασωτέα, προκειμένου να μπορέσει να αποδοθεί στη χρήση για την οποία προορίζεται. Η πιο πάνω εκτίμηση, σύμφωνα με πληροφορίες της «Ε», εκφράζεται από υπηρεσιακούς παράγοντες στην Περιφέρεια Πελοποννήσου όσον αφορά στο Παλιοροβούνι του Δήμου Οιχαλίας, στο οποίο έχει χωροθετηθεί από το 2005 ο ΧΥΤΥ της Μεσσηνίας. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν μάλιστα ότι επί της ουσίας δεν τίθεται καν ζήτημα χαρακτηρισμού της πιο πάνω περιοχής ως αναδασωτέας, δεδομένου ότι –όπως υποστηρίζεται - δεν υπάρχει σχετική δημοσίευση σε ΦΕΚ παρά μόνο μια απόφαση από τον προηγούμενο γενικό γραμματέα της Περιφέρειας Πελοποννήσου Νίκο Αγγελόπουλο. Όλα τα παραπάνω, στο μεταξύ, διαρρέουν τη στιγμή που ακόμα δεν έχουν γνωστοποιηθεί οι προθέσεις της κυβέρνησης ως προς το κρίσιμο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Εν αναμονή των κυβερνητικών ανακοινώσεων επομένως, οι όποιες κινήσεις σε περιοχές που η υπόθεση αυτή έχει μείνει απελπιστικά πίσω -όπως η Περιφέρεια Πελοποννήσου- αναγκαστικά έχουν σταματήσει. Στην περίπτωση της Μεσσηνίας, ωστόσο, τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς ο Ενιαίος Σύνδεσμος Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΕΣΔΙΣΑ) έχει προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό τη διαδικασία που αφορά στη δημιουργία ΧΥΤΥ στο Παλιοροβούνι, ενώ σε σχετικά καλό σημείο βρίσκεται και η μελέτη του συμβούλου ΣΔΙΤ για τον τρόπο επεξεργασίας των απορριμμάτων.
Από την άλλη πλευρά, όμως, προέκυψε η πρόσφατη απόφαση της διοίκησης του Συνδέσμου να «παγώσει» την καταβολή του υπόλοιπου των αμοιβών προς τους μελετητές μέχρι να υπάρξει συνάντησή της με το νέο γενικό γραμματέα της Περιφέρειας Πελοποννήσου Φώτη Χατζημιχάλη -ώστε να της δοθούν κατευθύνσεις. Ήδη, όπως έγινε γνωστό, ο πρόεδρος του Συνδέσμου δήμαρχος Μεσσήνης Κώστας Σπυρόπουλος έχει ζητήσει να συναντηθεί με τον περιφερειάρχη προκειμένου, αφ’ ενός να τον ενημερώσει για τα πεπραγμένα του ΕΣΔΙΣΑ Μεσσηνίας και αφ’ ετέρου να λάβει γνώση για τις προθέσεις του γ.γ. της Περιφέρειας -κατ’ επέκταση της κυβέρνησης- ως προς το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Τέτοια συνάντηση δεν έχει υπάρξει ακόμα, ενώ και ο Φ. Χατζημιχάλης έχει αποφύγει να μιλήσει από την ανάληψη των καθηκόντων του μέχρι τώρα για το σοβαρό αυτό ζήτημα."

Στο θέμα έχουμε αναφερθεί και δεν θα αναλωθούμε σε περιττές φιλολογικές συζητήσεις. Τα πράγματα είναι απλά. Κάποιοι, φαίνεται να έχουν θέσει ως στοίχημα ζωής τη δημιουργία ΧΥΤΥ στο Παλιοροβούνι. Και σε αυτούς τους "κάποιους" απευθύνουμε μια πολύ απλή ερώτηση: Κύριοι, μας αναγνωρίζετε το δικαίωμα της αυτοδιοίκησης; Ναι ή όχι; Το να μας επιβάλετε στην αυλή μας με το "έτσι θέλω" σχέδια που έχουν κατακεραυνωθεί από επιστημονικές μελέτες και οικολογικές οργανώσεις εντάσσεται στο πνεύμα της αυτοδιοίκησης ή της... ετεροδιοίκησης; Ξέρουμε ότι δε θα λάβουμε απάντηση. Όπως απαξιείτε να απαντήσετε στις μελέτες επιστημόνων και οικολογικών οργανώσεων που υπερτονίζουν την ακαταλληλότητα της περιοχής. Όπως απαξιούν να απαντήσουν όλοι όσοι λειτουργούν με το πνεύμα του "αποφασίζομεν και διατάσσομεν". Θα σας απαντήσουμε όμως εμείς. Και θα σας απαντούμε εν τόπο και χρόνο όπως αρμόζει στις πρακτικές σας.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 12.01.2010
22:24
Η Μερόπη στα 1933 – 1936
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η Μερόπη στα 1933 – 1936

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.01.2010
22:34
Προικοσύμφωνα του Δήμου Οιχαλίας του 19ου αιώνα
» Μερόπη Μεσσηνίας

Προικοσύμφωνα του Δήμου Οιχαλίας του 19ου αιώνα

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 06.01.2010
20:46
Η Μερόπη στα 1933 – 1936
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η Μερόπη στα 1933 – 1936

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 28.12.2009
18:12
Άγνωστα αρχαιολογικά ευρήματα της Άνω Μεσσηνίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Άγνωστα αρχαιολογικά ευρήματα της Άνω Μεσσηνίας

Περισσότερα... »
00:53
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
» Μερόπη Μεσσηνίας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 26.12.2009
20:58
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
» Μερόπη Μεσσηνίας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 21.12.2009
01:25
ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (1900 - 1924)
» Μερόπη Μεσσηνίας

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (1900 - 1924)

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 19.12.2009
00:05
Η Μερόπη στα 1933 – 1936
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η Μερόπη στα 1933 – 1936

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 16.12.2009
01:59
Το λεξικό των χαμένων λέξεων
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το λεξικό των χαμένων λέξεων

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 15.12.2009
14:22
Η ελαιοσυγκομιδή και τα λιοτρίβια στα 1850 - 1950
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η ελαιοσυγκομιδή και τα λιοτρίβια στα 1850 - 1950

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 10.12.2009
13:29
Χριστούγεννα στη Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Χριστούγεννα στη Μερόπη

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.12.2009
21:37
Τα τοπωνύμια της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα τοπωνύμια της Μερόπης

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 06.12.2009
22:33
Αρχαϊσμοί στους γλωσσικούς ιδιωματισμούς της Μερόπης και της Άνω Μεσσηνίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αρχαϊσμοί στους γλωσσικούς ιδιωματισμούς της Μερόπης και της Άνω Μεσσηνίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 01.12.2009
15:30
Η Μερόπη στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή δραματουργία του 18ου και 19ου αι.
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η Μερόπη στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή δραματουργία του 18ου και 19ου αι.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 27.11.2009
01:59
Φρασεολογικά γλωσσικά ιδιώματα της Άνω Μεσσηνίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Φρασεολογικά γλωσσικά ιδιώματα της Άνω Μεσσηνίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 25.11.2009
22:22
Αργαλειοί και υφαντά
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αργαλειοί και υφαντά

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 24.11.2009
00:40
Έληξε το διεπιστημονικό συνέδριο για την Άνω Μεσσηνία
» Μερόπη Μεσσηνίας

Έληξε το διεπιστημονικό συνέδριο για την Άνω Μεσσηνία

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 20.11.2009
16:07
Τριήμερο επιστημονικό συνέδριο για την Άνω Μεσσηνία
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τριήμερο επιστημονικό συνέδριο για την Άνω Μεσσηνία

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 18.11.2009
23:51
Διορισμός Επιστάτη στο Ελληνικό σχολείο Μερόπης το 1914
» Μερόπη Μεσσηνίας

Διορισμός Επιστάτη στο Ελληνικό σχολείο Μερόπης το 1914

Περισσότερα... »
18:18
Γραφικότητες της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας

Γραφικότητες της Μερόπης

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 17.11.2009
00:21
Ο τόπος μας μέσα από γκραβούρες και φωτογραφίες ξενων περιηγητών
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ο τόπος μας μέσα από γκραβούρες και φωτογραφίες ξενων περιηγητών

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 16.11.2009
23:30
Μίμης Φερέτος
» Μερόπη Μεσσηνίας

Μίμης Φερέτος

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 05.11.2009
13:01
Οι "άγνωστοι στρατιώτες" μας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Οι "άγνωστοι στρατιώτες" μας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 30.10.2009
08:16
Ο Μεσσηνιακός πόλεμος, ο Αριστομένης και η Σπάρτη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ο Μεσσηνιακός πόλεμος, ο Αριστομένης και η Σπάρτη

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 23.10.2009
18:40
Το σπίτι στη Μερόπη (Αρχιτεκτονική)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το σπίτι στη Μερόπη (Αρχιτεκτονική)

Περισσότερα... »
18:16
Το σπίτι στη Μερόπη (Λειτουργικότητα)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το σπίτι στη Μερόπη (Λειτουργικότητα)

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 22.10.2009
18:45
Το θέμα του Έρωτα της Τιμής και της Απιστίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το θέμα του Έρωτα της Τιμής και της Απιστίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 21.10.2009
02:22
Παλαιά ξεχασμένα επαγγέλματα του του τόπου μας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Παλαιά ξεχασμένα επαγγέλματα του του τόπου μας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 15.10.2009
13:12
Το κάστρο της Ωριάς (Γαρδικίου)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το κάστρο της Ωριάς (Γαρδικίου)

Περισσότερα... »
03:24
Το κάστρο της Ωριάς (Γαρδικίου)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το κάστρο της Ωριάς (Γαρδικίου)

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 13.10.2009
20:33
Τα Παρατσούκλια - Παρωνύμια στη Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα Παρατσούκλια - Παρωνύμια στη Μερόπη

Περισσότερα... »
02:09
Την άρση της αναδάσωσης στο Παλιοροβούνι ζητάει ο Δήμαρχος Μεσσήνης Σπυρόπουλος!!! Αίσχος!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Την άρση της αναδάσωσης στο Παλιοροβούνι ζητάει ο Δήμαρχος Μεσσήνης Σπυρόπουλος!!! Αίσχος!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 11.10.2009
10:17
Ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα περιστρέφεται!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα περιστρέφεται!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 08.10.2009
01:22
Τα όμορφα χωριά άσχημα ερημώνουν!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα όμορφα χωριά άσχημα ερημώνουν!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 05.10.2009
07:59
Καληνύχτα Ελλάδα…!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Καληνύχτα Ελλάδα…!

Περισσότερα... »
01:17
Αποτελέσματα εθνικών εκλογών στον Δήμο Οιχαλίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αποτελέσματα εθνικών εκλογών στον Δήμο Οιχαλίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 04.10.2009
16:57
Η άγνωστη ιστορία της επεξεργασίας του ελαιόλαδου στα παλαιά ελαιοτριβεία
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η άγνωστη ιστορία της επεξεργασίας του ελαιόλαδου στα παλαιά ελαιοτριβεία

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 01.10.2009
20:11
Τα εκλογικά διαμερίσματα του Δήμου Οιχαλίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα εκλογικά διαμερίσματα του Δήμου Οιχαλίας

Περισσότερα... »
17:08
Χάος, αλαλούμ και ζητήματα ηθικής τάξης στον Σύνδεσμο Απορριμάτων
» Μερόπη Μεσσηνίας

Χάος, αλαλούμ και ζητήματα ηθικής τάξης στον Σύνδεσμο Απορριμάτων

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 10.09.2009
15:31
Ανατινάξεις στη Μερόπη για το νέο αυτοκινητόδρομο
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ανατινάξεις στη Μερόπη για το νέο αυτοκινητόδρομο

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.09.2009
18:12
Γραφίστες, εικονογράφοι και 3D animators του ΙΕΚ ΔΟΜΗ, σχεδιάζουν για τα προϊόντα και την παράδοση του τόπου μας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Γραφίστες, εικονογράφοι και 3D animators του ΙΕΚ ΔΟΜΗ, σχεδιάζουν για τα προϊόντα και την παράδοση του τόπου μας

Περισσότερα... »
17:24
Γαστρονομικά ήθη και έθιμα της Μερόπης (β' μέρος)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Γαστρονομικά ήθη και έθιμα της Μερόπης (β' μέρος)

Περισσότερα... »
01:59
Η γυναίκα στη Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η γυναίκα στη Μερόπη

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 03.09.2009
14:23
Περιήγηση στον τόπο μας το 1819 απ' τον WILLIAM GELL
» Μερόπη Μεσσηνίας

Περιήγηση στον τόπο μας το 1819 απ' τον WILLIAM GELL

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 21.08.2009
15:52
Τηλεγράφημα Κατοίκων Μερόπης στον Ελευθέριο Βενιζέλο
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τηλεγράφημα Κατοίκων Μερόπης στον Ελευθέριο Βενιζέλο

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 20.08.2009
21:10
Ιστορικές Θεομηνίες
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ιστορικές Θεομηνίες

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 19.08.2009
15:33
Η καλλιέργεια σταφίδας (1850 -1950)
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η καλλιέργεια σταφίδας (1850 -1950)

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 17.08.2009
19:08
Γαστρονομικά ήθη και έθιμα της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας

Γαστρονομικά ήθη και έθιμα της Μερόπης

Περισσότερα... »
14:48
Αρχίζουν να πιάνουν τόπο τα επιχειρήματα και οι αντιδράσεις για δημιουργία ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στο χωριό μας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αρχίζουν να πιάνουν τόπο τα επιχειρήματα και οι αντιδράσεις για δημιουργία ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στο χωριό μας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 14.08.2009
23:41
Η μάχη μεταξύ Ελλήνων και Αράβων στο Κατσαρού
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η μάχη μεταξύ Ελλήνων και Αράβων στο Κατσαρού

Περισσότερα... »
20:30
Και πάλι μαζί!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Και πάλι μαζί!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 31.03.2009
17:14
Τοπικά ήθη κι έθιμα
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τοπικά ήθη κι έθιμα

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 30.03.2009
14:01
Οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας

Οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί της Μερόπης

Περισσότερα... »
12:17
Η ιστορία της συγκοινωνίας στη Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η ιστορία της συγκοινωνίας στη Μερόπη

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 29.03.2009
04:48
Τα παιδιά και τα παιχνίδια τους στην παλιά Μερόπη
» Μερόπη Μεσσηνίας

Τα παιδιά και τα παιχνίδια τους στην παλιά Μερόπη

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 28.03.2009
13:22
ΔΗΜΟΣ ΟΙΧΑΛΙΑΣ Αναγκαστική απαλλοτρίωση για τον αυτοκινητόδρομο
» Μερόπη Μεσσηνίας

ΔΗΜΟΣ ΟΙΧΑΛΙΑΣ Αναγκαστική απαλλοτρίωση για τον αυτοκινητόδρομο

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 27.03.2009
05:05
Η εκπαίδευση στα χωριά της Οιχαλίας κατά τον 19'ο αιώνα
» Μερόπη Μεσσηνίας

Η εκπαίδευση στα χωριά της Οιχαλίας κατά τον 19'ο αιώνα

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 25.03.2009
19:55
Άρθρο Τούρκου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου
» Μερόπη Μεσσηνίας

Άρθρο Τούρκου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Περισσότερα... »
01:21
Καλαμάτα 1821.
» Μερόπη Μεσσηνίας

Καλαμάτα 1821.

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 24.03.2009
01:41
Το υπουργείο Εσωτερικών αγνοεί ότι δήμαρχος Οιχαλίας είναι ο κ. Μανιάτης!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Το υπουργείο Εσωτερικών αγνοεί ότι δήμαρχος Οιχαλίας είναι ο κ. Μανιάτης!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 22.03.2009
14:43
Ο Θάμυρις στην πόλη της αρχαίας Οιχαλίας
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ο Θάμυρις στην πόλη της αρχαίας Οιχαλίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 21.03.2009
13:08
H άλωση της αρχαίας Οιχαλίας από τον Ηρακλή
» Μερόπη Μεσσηνίας

H άλωση της αρχαίας Οιχαλίας από τον Ηρακλή

Περισσότερα... »
04:31
Αυτοκίνητο μπούκαρε σε ψητοπωλείο στην Αλλαγή
» Μερόπη Μεσσηνίας

Αυτοκίνητο μπούκαρε σε ψητοπωλείο στην Αλλαγή

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 17.03.2009
02:37
Δημοτικό σχολείο Μερόπης. 1962
» Μερόπη Μεσσηνίας

Δημοτικό σχολείο Μερόπης. 1962

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 11.03.2009
23:24
Ένας παράδεισος στην Μερόπη!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ένας παράδεισος στην Μερόπη!

Περισσότερα... »
20:07
[nt]
» Μερόπη Μεσσηνίας

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 10.03.2009
17:56
Καρναβάλι. Η παλαιότερη Ελληνική γιορτή γενήθηκε στην αρχαία Οιχαλία!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Καρναβάλι. Η παλαιότερη Ελληνική γιορτή γενήθηκε στην αρχαία Οιχαλία!

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 09.03.2009
20:36
Οι Σταυροφόροι Ιππότες στην Άνω Μεσσηνία
» Μερόπη Μεσσηνίας

Οι Σταυροφόροι Ιππότες στην Άνω Μεσσηνία

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 05.03.2009
10:42
Μικρός σεισμός 8 χλμ δυτικά της Μερόπης
» Μερόπη Μεσσηνίας

Μικρός σεισμός 8 χλμ δυτικά της Μερόπης

Περισσότερα... »
02:55
Οι Σταυροφόροι Ιππότες στην Άνω Μεσσηνία
» Μερόπη Μεσσηνίας

Οι Σταυροφόροι Ιππότες στην Άνω Μεσσηνία

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 04.03.2009
19:52
Έκοψαν με οξυγόνο τις ράγες του τρένου στο Ζευγολατιό για να προκληθεί δυστύχημα!
» Μερόπη Μεσσηνίας

Έκοψαν με οξυγόνο τις ράγες του τρένου στο Ζευγολατιό για να προκληθεί δυστύχημα!

Περισσότερα... »
01:12
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΜΑΣ
» Μερόπη Μεσσηνίας

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΜΑΣ

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 20.02.2009
15:44
Λυμαίνεται η Μεσσηνία από σπείρα αλλοδαπών
» Μερόπη Μεσσηνίας

Λυμαίνεται η Μεσσηνία από σπείρα αλλοδαπών

Περισσότερα... »
Καλαμάτα, Μεσσηνία, 19.02.2009
18:51
Συνελήφθησαν 3 νεαροί για κλοπές
» Μερόπη Μεσσηνίας

Συνελήφθησαν 3 νεαροί για κλοπές

Περισσότερα... »

Σελίδες: 1 2

← Κεφαλ&... Νίκη Πλά&tau... →

skip to content Kalamata Blogs » Μερόπη Μεσσηνίας
Όλα τα blogs της Καλαμάτας και του νομού Μεσσηνίας με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Kalamata Blogs » Μερόπη Μεσσηνίας

Feeds

Μερόπη Μεσσηνίας (100)